oppas

De een is of wordt oppas oma en de ander wordt gevraagd om af en toe hetzelfde te doen maar dan op een pup. Ik dus. En dat terwijl ik helemaal geen hondenliefhebber ben. Ben eerlijk gezegd best wel bang voor blaffende (en wie weet bijtende viervoeters) maar ach, als je dit snoetje ziet ben je zo verkocht. Ik incluis. Dus toen middelste vroeg of ik een hele dag wilde oppassen op zijn jonge viervoeter heb ik direct volmondig ja gezegd. Kreeg een vel vol met instructies van hem, plus het nodige voer, hondenkoekjes, bench, speeltjes, dekentje, riem, poepzakjes etc. Wat dat betreft nauwelijks verschil met een baby ….

Middelste had haar gisteravond hier afgezet en dus liep ik vanmorgen al voor half acht met een eigenwijze pup door onze straat. Eerste plasje ging net goed, we waren amper de deur uit ….. Het commando ‘plasje doen’ was al niet meer nodig. Nu nog de grote boodschap. Een – wat ik als Nederlandse toch normaal vind – ‘doe maar een poepje’ gaat echt niet want ze is Belgisch ….. en een poep in het Vlaams heeft een nu eenmaal een andere betekenis dan in het Nederlands, dus zeg ik zachtjes: ‘doe maar kakje’ en ben ik blij dat niemand behalve de hond me kan horen. Zo’n pup maakt al flinke keutels trouwens, gelukkig gaat ze er na afloop er niet in staan. Netjes opruimen en weer naar binnen. Fase 1 van het briefje kan al bijna worden afgevinkt. Nu nog natje en droogje en dan weer de bench in.

Na twee uur wederom hetzelfde liedje: plasje, kakje, iets langer wandelen en vervolgens nog even spelen in de tuin en weer (dit keer onder protest ….) de bench in. Dat was fase twee.

Nu nog zo’n 8 uur te gaan voor middelste haar komt ophalen …..

weer eens in Oostenrijk

De Wildseeloder was al heel wat keren het wandeldoel tijdens onze vakanties in Oostenrijk. Een best wel flinke wandeling die ook geschikt is voor zogenaamde “Flachländer” mits je conditie het aankan maar absoluut ongeschikt voor mensen met kinderwagens, rollators en/of rolstoelen. Ik ben gelukkig nog altijd in staat om er naartoe te lopen …

Dit keer stond de deur van het kapelletje open en kon ik een blik naar binnen werpen:

Die route is toch zó mooi, echt een aanrader voor wie ooit in de buurt is:

Zeker de moeite waard, zeker als het weer meewerkt. Het was een prachtige en stralende herfstdag.

Als beloning voor deze toch wel flinke wandeltocht gunde ik me een lekkere glutenvrije Kaisersmarrn 😀

Inmiddels regent het hier al dagen pijpenstelen ……

pronto

In de regionale krant die ik dagelijks lees staat iedere week een rubriek ‘Pronto: toevallige ontmoetingen’. Nou, zo’n ontmoeting had ik gisteren, en gezellig dat dat was!

Laat ik bij het begin beginnen …..

Ik las op de blog van Ton dat hij en Rick in het kader van hun pelgrimstocht naar Rome op dat moment in Swalmen waren en van plan waren richting Sittard af te zakken. Nieuwsgierig als ik ben naar een ieder met een link naar Sittard (Rick is er geboren) nodigde ik ze uit voor koffie voor als ze hun plan enigszins zouden willen aanpassen. We hadden over en weer WhatsApp- en telefooncontact en uiteindelijk werd de kop koffie een overnachtingsplek in ons tuinhuis. In de tussentijd was er nog WhatsApp verkeer met Emie in Italië omdat Ton geen tweede code voor zijn i-phone bij zich had en daardoor geen toegang meer had tot zijn contacten. Zij gaf mijn gegevens door aan Rick en kwam bijna alles goed 😀

En toen.

Toen belden twee behoorlijk bezwete mannen ongeveer precies op het afgesproken tijdstip bij ons aan en hadden we een prima namiddag en avond met fijne gesprekken achter in de tuin onder de Amberboom. We aten een eenvoudige doch voedzame maaltijd (ik ben nu eenmaal geen keukenprinses) met als toetje een stuk Limburgse abrikozenvlaai.

Het was nogal bloedheet vannacht dus ik weet niet of de heren in het huisje of buiten onder de blote hemel hebben geslapen. Kon het ze vanmorgen niet vragen want ze waren al heel vroeg weer op pad. Pfff, en dat met deze tropische temperaturen ……. Enfin, ze zijn gelukkig heel wat gewend in Spanje.

Die blogwereld toch 😀

We reden weer eens naar Oostenrijk. Kom er graag, heel graag, dus waarom niet. Onze eerste langere stop op weg naar het zuiden is negen van de tien keer de Outlet in Wertheim. Je kunt dat gerust onze ‘guilty pleasure’ noemen, het heel graag slenteren langs al die winkeltjes. Mijn hoogtepunt was dit keer dat ze bij ‘mijn’ Italiaan ter plaatse nu ook glutenvrije pasta op de menukaart hebben! Genieten met hoofdletter G!

Onze tweede langere stop was dit keer ‘Essen und Trinken’ in Irschenberg. Geen glutenvrije pasta maar wel super vriendelijke en kundige bediening, leuke atmosfeer en lekker eten.

De afgelopen maand mei was erg koud en nat, niet alleen thuis maar zowat overal in Europa en dus ook in Oostenrijk. Regen in de dalen en verse sneeuw boven in de bergen. Dat gecombineerd met de enorme hoeveelheid sneeuw die er nog lag van de afgelopen winter leverde mooie ‘zomerse’ plaatjes op.

Een sneeuwmuur van bijna 2 meter langs het vrijgeschoven wandelpad! Je kunt bij wijze van spreken zo de ski’s onderbinden en hup, de berg afsuizen …. Dit haalde wel een streep door onze planning om in de bergen een aantal mooie wandelingen te maken, de routes zijn grotendeels niet sneeuwvrij en dus (af)gesloten.

Krokussen in juni ….

sporen

De afgelopen winter heeft zijn sporen achtergelaten. Een bosarbeider zit hier de komende tijd niet zonder werk …..

kapelletje (7), enzovoorts

Wederom maar weer eens een kijkje op mijn week.

Samen met schoonzus en zwager liepen we een rondje van Ubachsberg naar Trintelen en weer terug. Tegenover de Bernardushoeve (onze pauzeplek) zag ik dit kapelletje:

Het ligt op een kruispunt op de grens van Mingersborg en Trintelen. De kapel dateert uit 1939, getuige het jaartal in de voorgevel en wordt onderhouden door de buurtschap Mingersborg.

In de tuin van onze buurman moest een dode boom worden verwijderd, dat vond ik best een indrukwekkend schouwspel. De tuin van buurman ligt ruim lager dan de onze, de man in de boom hangt echt heel wat meters boven ‘vaste aarde’. Ben benieuwd in welke boom de uilen binnenkort ’s nachts gaan zitten om naar elkaar te roepen nu hun vaste stek er niet meer is. Vind ik eerlijk gezegd niet erg …..

Het kleine koolmeesje op de foto zat minutenlang te zitten in het pindakaaspotje. Te dromen? Te genieten? Daar leek het wel op.

Deze duif leek ook te genieten van de vele kruimeltjes op de grond. Waar? Op de luchthaven van Düsseldorf, heel gewoon binnen in de centrale hal.

Ik moest daar zijn omdat jongste nog een verre reis ging maken en hij graag op tijd zijn vliegtuig wilde halen. Nou, laat zoiets maar aan moeders over: ruim drie en een half uur voor het vliegtuig zou vertrekken zaten we al fijn aan de koffie. Ha, en dan te bedenken dat hij nog ruim 26 uur zou moeten vliegen ….

Absoluut niet blij was ik met de foto die oudste me stuurde. Genietend op zijn balkon kreeg hij bezoek van een heuse tijgermug. Gats. Daar zit toch echt niemand op te wachten.

In het kader van ‘verveling staat niet op mijn lijstje’ haal ik een tijdje-geleden-gebreide kussenhoes uit. En in plaats van de wol weer op te rollen tot een bolletje brei ik gelijk een nieuwe hoes, maar nu zo’n 10cm kleiner. De originele was te ruim, vandaar. Ik zei toch al dat vervelen niet op mijn lijstje staat?

Verder dacht ik blogvriendin Bertie te kunnen helpen met het ontcijferen van een Duitse tekst op twee oude ansichtkaarten.

Jammer dan, missie mislukt: ik kan het schrift echt niet ontcijferen …..

Bij het zoeken naar een leuke plek om binnenkort een hapje te gaan eten stuitte ik op de plek waar mijn vader is geboren en opgegroeid

Dit was mijn vaders oom, ’t Edmondje 😀. Bekend bij een ieder die vroeger te voet de bedevaartstocht naar Wittem maakte en vervolgens hier naar binnen ging voor koffie en een goed stuk Limburgse vla(ai).

Het was weer een leuke week.

Stormschade en kapelletje 6

Terwijl in Nederland en België een heuse storm huishield liepen wij in totale onwetendheid hiervan een ronde in het Oostenrijkse. We konden deze wandeling (onze favoriete want mooi, niet te lang, niet te kort en fijn dichtbij) dit jaar nog niet eerder lopen door de enorme hoeveelheid gevallen sneeuw afgelopen januari. Nu waren de paden zo goed als sneeuwvrij maar daar was ook alles mee gezegd. Het was een ravage van omgevallen bomen en flinke afgebroken takken. De sneeuwlast was te erg geweest. Zonde.

Maar de natuur zal zich uiteindelijk wel herstellen denk ik.

Ik zag ook materiële schade door het teveel aan sneeuw aan een kant van het dak van dit huis. Ook zonde.

Volgens mij zal dit een reden zijn om het huis grondig te verbouwen of wellicht af te breken. Bouwgrond is hier vrij schaars. Beleggers betalen zo ongeveer goud voor ieder stukje grond met toeristische bestemming. Huizen en huisjes uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw worden voor echt veel geld opgekocht en afgebroken. Nieuwe appartementen en grote (vakantie) huizen komen ervoor in de plaats.

Enfin.

Op deze route ook weer een kapelletje.