zes vrouwen en een man

Dat klinkt bijna spannend 😀 maar het was het gezelschap van alweer onze tweede bloggersbijeenkomst in Utrecht. Vorig jaar waren we met zijn zessen, dit jaar was er uitbreiding dankzij Ton.

In tegenstelling tot vorig jaar besloot ik om dit jaar niet met de auto maar met de trein naar Utrecht te gaan. Dat was echt een prima keuze, zeker dankzij de goede tip van een vriendin om het treinticket vooraf te bestellen bij het Kruidvat. Ik zat heerlijk luxe in de eerste klasse, en dan ook nog in een stiltecoupé. Van mijn lieve zwager weet ik dat hij voor ongeveer eenzelfde ticket vorige week ruim € 80 euro moest betalen, dus of ik zonder speciale actie nog eens de trein neem ……

Enfin.

Ik had een hele leuke dag met zeer aangenaam gezelschap: eerder genoemde Ton, Marthy, Jeanne, Bertie, Emie en Els. We kletsten zo weer vijf kwartier in een uur, spraken over uiteenlopende onderwerpen en het was zó vertrouwd. Voor ik het wist was het hoog tijd voor mijn afspraak met mijn nichtje die in Utrecht woont en zich zo langzamerhand afvroeg of ik nog wel zin had om langs te komen …..

Tuurlijk!

Om even na half 7 zat ik weer in de trein terug naar Sittard. Hartstikke moe en met een tas vol leuke herinneringen aan deze leuke dag!

vriendschap

Zo een of twee keer per jaar zien en spreken we elkaar, vriendin H en ik. De laatste jaren combineren we dat zien en spreken met een lunch ergens in de buurt. Dit keer bij het kleine Rauw. Ik kom er wel vaker, schreef er ook al eens een paar keer over maar voor H was het de eerste keer.

Het piepkleine restaurantje is niet alleen vorig jaar van eigenaar veranderd (van Sanne naar Roos) maar ook van naam (‘Rauw’ heet nu ‘groenten van Roos’) en verhuist op heel korte termijn naar een andere en grotere locatie in Sittard. Maar dit terzijde.

We genoten van een gezonde lunch

en praatten ondertussen vijf kwartier in een uur …..

We hadden het onder andere over oud-klasgenoten. Tja wat wil je met een gezamenlijk verleden als klasgenoten op de PedAc. H heeft deze opleiding netjes afgemaakt maar nooit gewerkt als leerkracht omdat de banen in het onderwijs toen niet voor het oprapen lagen. Ik zag voortijdig het licht en ben geswitcht naar een leven op kantoor. Ook leuk.

Enfin, zij had het op een gegeven moment over een ex-vriendje die ze ooit had teruggezien toen ze keek naar het tv-programma ‘de reünie’. Ik kon me vaag herinneren dat ik die uitzending ooit had gezien maar omdat dat al jaren geleden was (2002) heb ik het ’s avonds nog eens opgezocht en terug gekeken.

Een van de leerlingen in de uitzending was de vriend van een klasgenootje van mij op eerder genoemde PedAc. Hij was weduwnaar, zijn vrouw – dat klasgenootje van me – was enkele jaren daarvoor helaas overleden. Hij was ten tijde van de uitzending adjunct-directeur op een basisschool in Hoorn.

Van Bertie wist ik dat zij in Hoorn woont, en ik besloot haar te vragen of ze hem misschien kende. De wereld is klein, en soms kleiner dan je denkt want ja, ze kende hem. Ze kende hem goed zelfs: ze hadden als collegae op dezelfde school gewerkt! Jammer genoeg waren ze elkaar uit het oog verloren dus geen idee hoe het nu met hem is.

Zuid-Limburg en Noord-Holland, dichter bij elkaar dan je denkt.

uitje Utrecht

Ik haalde mijn rijbewijs in 1980, een eeuwigheid geleden al. Ik reed en rij graag, maar gek genoeg niet als ik samen met mijn man op pad ga. Iets met vermijding van ruzie of onenigheid als ik rij terwijl hij naast me zit. Toen een tijdje geleden geopperd werd om een bloggersbijeenkomst te organiseren reageerde ik positief. Tuurlijk, hartstikke leuk! Maar hoe er (Utrecht) naar toe: trein of auto. Ik ben geen fan van openbaar vervoer, reed/rij graag en dus was van meet af aan duidelijk dat ik zou rijden. Maar als hij (mijn man) rijdt hoef ik niet op te letten. Ik zit gezellig naast hem met een boek, brei- of haakwerkje en let niet op waar we heen gaan, welke afslag er genomen moet worden of waar we de auto parkeren. Negen van de tien keren weet ik ook echt niet meer de juiste plek van parkeren terug te vinden …. Beste vriend in de auto als ik alleen rij is dan ook mijn navigatie. Zonder zou ik – ondanks bewegwijzering – niet op de juiste plek (hartje Utrecht) komen. Enfin, de rit ging voorspoedig maar toen kwam het ergste: het vinden van de door mij gereserveerde parkeergarage onder Hoog Catharijne. Een half uur (min of meer serieus) heb ik heen en weer gereden voordat ik P4 had gevonden. Zweet op mijn rug, in mijn handpalmen en onder mijn oksels maar uiteindelijk stond ik op ’n mooi plekje in de bijna uitgestorven parkeergarage. Tja, als dat kreng zo slecht te vinden is kan ik me dat heel goed voorstellen. Enfin, vanaf toen was mijn dag meer dan geslaagd: het was zó leuk en vertrouwd om te lunchen met blogcollegae die ik nog nooit had gezien of gesproken. Bertie, Els, Emie, Jeanne en Marthy. Vanaf nu zijn dit geen collegae meer maar vriendinnen!

Dankzij heel goed opletten heb ik mijn auto weer teruggevonden, en de terugreis verliep ook nog eens voorspoedig. Grote meid 🙂