Uitje

De afgelopen week zat vol met een aantal leuke dingen. We bezochten onder andere het oude centrum van Zell am See. In de volksmond heet het wel Dubai am See dankzij de vele toeristen uit de Arabische wereld. Het is Ramadan en dus heel rustig, de toeristenstroom komt pas na afloop hiervan goed op gang.

Dit is de Vogt- oftewel Kastnertoren, een meer dan 1000 jaar oud bouwwerk waarin het zogenaamde ‘Heimatmuseum’ huist.

Overlijdensaankondigingen van heel lang geleden. Je ziet ze nu nog wel, maar dan gewoon van papier, met punaises geprikt op een prikbord naast de ingang van de kerk.

Afgelopen weekend hadden we een uitje met bekenden in München, daar zag ik ze ook, maar dan ogenschijnlijk nog ouder:

Dat uitje was erg leuk. We haalden ons gezelschap op van de trein, gingen gezamenlijk naar een hotel in hartje München en genoten ’s avonds onder andere van een rit met/op Segways (klik). Ai, ai. Dat was dus echt niks voor mij. Ik ben er dan ook een keer afge-flikkerd-vallen, maar na een half uur goed oefenen stond ik buiten verwachting toch goed op dat ding en konden we een heuse rondrit door het centrum van München maken.

Maar we wandelden ook heel wat kilometers, en dat in die plakkerige hitte …. Door de Englischer Garten bijvoorbeeld, een van de grootste stadsparken ter wereld. Grote publiekstrekker hier zijn de surfers op de Isar, fascinerend om te zien:

Soms met voldoende golfslag, soms lekker rustig:

Uiteraard liepen we weer over de Viktualienmarkt

Verder genoten we van elkaars gezelschap, lekker eten en drinken, kortom: de week en het weekend waren weer meer dan geslaagd.

Niet thuis

Ik ben deze week niet gewoon thuis maar elders waar ik me ook thuis voel. Vandaar dat ik weinig heb meegekregen van bijvoorbeeld Koningsdag, vandaar dat ik minder dan anders reageer op blogs.

Ik neem eigenlijk altijd een bloemetje van thuis mee. Liefst tulpen. Liefst in een vrolijke kleur. Sinds een tijdje mag dat ook geel zijn.

De natuur hier is weken achter bij die in Nederland of – in mijn geval dus – Duitsland. Thuis zijn deze narcisjes al een hele tijd uitgebloeid, hier beginnen ze pas.

Het is hier ‘tote Hose’, dat wil zeggen dat zowat iedere lift, hotel of restaurant dicht is. Niet veel te beleven, heerlijk rustig dus.

Maar rust roest en dus gingen we gisteren een flinke ronde fietsen. Fietsen achterop de auto en hup, richting Chiemsee.

Achtenvijftig kilometers gefietst. Fijne ronde!

We waren net op tijd ‘thuis-ver-van-huis’ om de huldiging van voetbalclub Fortuna in Sittard te zien. Ook al ben ik geen voetballiefhebber, ik vind het wel speciaal dat ze volgend jaar weer in de eredivisie mogen gaan voetballen.

(bron L1 live)

Vandaag doe ik lekker rustigjes aan. Vandaag schrijf ik dus een blogje 🙂

opgeborgen (2)

Vorige week tijdens een fijne wandeling in de sneeuw (een vol uur bergop en daarna nog een uurtje omlaag) zag ik een mooi tafereeltje, en volgens mij helemaal geschikt voor de blog van Els:

Fijn opgeborgen onder zeil en een flink pak sneeuw liggen deze houtblokken te wachten op een tijd dat ze nodig zijn om bijvoorbeeld de kachel mee te stoken. Tijdens het wandelen viel er trouwens nog een pakje verse sneeuw. Lente? De ene dag wel en de andere weer niet. Blijft spannend zo 😀

bezoek aan München, het vervolg

Zowat iedere keer dat we in München zijn lopen we ook binnen bij Manufactum, een winkel waar je dingen kunt zien/kopen waarvan je (lees: ik) het bestaan bijna niet meer voor mogelijk hield. Alles enorm degelijk en van goede kwaliteit …… maar ook erg duur!

Oerdegelijk tuingereedschap:

Zo’n naaidoos, echt iets voor mij! Alleen niet om naaigerei in op te bergen maar wel haak- en breispulletjes en restjes garen.

Een Ex Libris stempel staat al jaren op mijn verlanglijstje:

Dit boek intrigeert mij omdat ik al jaren probeer om minder plastic afval te creëren. Ik heb gekeken of het boek ook in het Nederlands te krijgen is, maar dat is niet zo. Wel heeft een van de schrijfsters (Nadine Schubert) een blog die ik om te beginnen eens ga volgen.

Potten en pannen. Niet bepaald een afdeling die mijn belangstelling heeft. Wel die van mijn zonen die niet de kookgenen van hun moeder hebben geërfd 🙂

Ter afsluiting van zo’n leuke maar wel vermoeiende dag gaan we altijd nog lekker (en uiteraard glutenvrij) ergens eten. Dit keer bij

99ccf9f0-9640-4cde-9211-62bb79159f76-1

een volledig vegetarisch restaurant. Dit ter compensatie voor het feit dat ik in de week zonder vlees toch een aantal keren vlees heb gegeten ……

WM

Afgelopen zaterdag waren we toeschouwer bij de/het/een wereldkampioenschap nostalgisch skiën. Het haalde zelfs de krant:

Zo leuk om eens mee te maken. Knap om te zien hoe de deelnemers het presteerden om op hun onmogelijk lange houten latten de berg af te suizen of glijden. Ik ski graag, maar dan wel op mijn moderne korte latten en met goed zittende skischoenen aan mijn voeten. Dat wat deze deelnemers durfden doe ik hen echt niet na! ‘Hadden wij onze oude latten maar bewaard’, verzuchtten we een aantal keren tegen elkaar. Niet dat die antiek zouden zijn, verre van dat, maar in de loop der jaren hebben wij heel wat exemplaren ‘versleten’. Zou toch leuk zijn om ze op een rijtje te zien hangen. Maar ja, die opruimwoede van mij …. (gelukkig maar, ik zou mijn huis niet meer in of uit kunnen als ik altijd alles had bewaard).

Aan alles is aandacht geschonken, tot en met sokken, handschoenen en hoofddeksels toe. En dan die bindingen …. Over twee jaar ga ik weer kijken, leuk!

#wijbloggenglutenvrij 2017: mijn favoriete vakantiebestemming

Mijn favoriete vakantiebestemming. Tja, dat is al járen Leogang in Oostenrijk. Eigenlijk gaan we sinds we daar een vaste (eigen) plek hebben nergens anders meer naar toe. Heel heel soms boeken we ergens een hotelletje of B&B, maar nooit voor langer dan 2 à 3 dagen. Toevallig (of niet) hebben we die eigen stek net zo lang als ik coeliakie (glutenintolerantie) heb. In december kregen we de sleutel van ons appartement en eind januari zat ik in de auto op weg naar een concert toen ik telefoon kreeg van de internist met ‘het vonnis’. De drive om ècht ergens (anders) naar toe te gaan is er sinds die tijd gewoonweg niet meer door telkens weer het tijdelijk verplaatsen van het eigen huishouden. Ik voel me steeds weer lekker veilig en prettig tussen mijn eigen (keuken) spulletjes en vertrouwde plekken om ergens iets te gaan eten.

Ook afgelopen maand waren we weer in Oostenrijk, maar omdat de weersverwachting voor de komende dagen niet al te gunstig uit zag besloten we om dan maar de Alpen over te trekken richting het zuiden. Het dichtste bij van daar uit voor een paar daagjes weg met zon-garantie is het zuiden van het Gardameer. Bijkomstig voordeel voor mij is dat ik dan ook nog eens heerlijk kan gaan genieten van glutenvrije Italiaanse lekkernijen. Italië staat erom bekend dat ze er (meestal) goed weten wat coeliakie en glutenvrij eten inhoudt.

We begonnen ons reisje in Bardolino. Ons lunchadresje was la Cantinetta. Ik had gehoopt er een glutenvrije pasta te kunnen bestellen maar ze hadden ‘alleen maar’ glutenvrije pizza’s. Ook goed. Dit zette wel een streep door mijn wens voor het avondeten …. De vorige keer dat we in Bardolino waren heb ik wel glutenvrije pasta gegeten, dat was toen bij la Loggia Rambaldi, pal tegenover la Cantinetta.

Vanuit Bardolino gingen we naar ons hotel in Lazise. Ik had op internet gelezen dat ze een uitgebreid ontbijtbuffet zouden hebben met ook glutenvrije producten. Om niet net als een aantal jaren geleden (elders) voor onaangename verassingen komen te staan (dat wil zeggen: € 3 toeslag voor nauwelijks glutenvrije producten) had ik eigen brood meegenomen, maar dat was niet nodig: prima service en zo goed als nul kans op kruisbesmetting doordat er meer dan voldoende afstand was tussen brood, beleg en ander lekkers.

’s Avonds hebben we gewoon ergens in een min of meer willekeurig restaurant een salade gegeten. De kelner stelde me gerust: zijn broer had coeliakie, hij wist heel goed van de hoed en de rand.

De tweede dag bezochten we Peschiera. Hier ligt mijn favoriete restaurant aan het Gardameer: Bella Vista. Op diverse sites steekt men de loftrompet af voor wat betreft de glutenvrije mogelijkheden – met name de pizza’s – en terecht!

IMG_1228.JPG

IMG_1229.JPG

IMG_1230.JPG

Hier hoef ik toch niets aan toe te voegen?

Ik had nog wat plek vrij in mijn buik voor een lekker ijs en dus reden we naar het nabijgelegen pittoreske Sirmione. Daar liggen -tig ijssalons. Bij één ervan (Mirko’z) is het echt veilig om glutenvrij ijs te eten:

IMG_1232.JPG

Bakken met glutenvrij ijs stonden apart van de rest. Ik kon kiezen uit 8 soorten en tussen een hoorntje of een bakje. Uiteraard werd geschept met een schone lepel. Ik eet ongeveer 1 of 2 keer per jaar ijs buiten de deur, ben geen zoetekauw, maar dit is iedere keer weer zó de moeite waard 🙂

IMG_1231.JPG

’s Avonds aten we weer ‘gewoon’: zeebaars met gegrilde groente, geen koolhydraten meer voor mij. Genoeg is genoeg 🙂

Dit adres in Torri del Benaco moet ik maar bewaren voor een volgend bezoek aan het Gardameer:

649C3B08-AF6F-4581-86D1-8DB2FD2B103B.JPG

 

 

Tuurlijk duik ik ook een supermarkt in, als we er toch zijn. Ben benieuwd of deze producten binnenkort ook in Nederland te koop zijn:

Vermicelli:

333D3C4A-037B-429A-A63A-64535B72CED3.JPG

Grove soort pasta:

FullSizeRender 7.jpg

Crackers met gepofte rijst:

FullSizeRender 8.jpg

’s Anderdaags reden we weer terug naar het noorden. Ciao Italia, ciao Lago di Garda. Leogang blijft mijn favoriete vakantiebestemming, maar qua (glutenvrij) eten staat zo’n korte vakantietrip met stip op plek twee!

Ben je benieuwd wie dit keer allemaal meedoen met #wijbloggenglutenvrij 2017? Veel leesplezier!

ik ben glutenvrij

glutenvrije mama

de glutenvrije man

het meisje met de voedselallergie

home of comfort

koos glutenloos

sophie glutenvrij

doe mij glutenvrij

maak het glutenvrij

glutenvrij en wij

glutenvrij hoort erbij

glutenvrij kind

ver weg fietsen

Net voordat het thuis tropisch warm werd vertrokken wij weer eens richting zuiden, naar Oostenrijk.

IMG_1191.jpg

En de fietsen gingen mee. Fijn en makkelijk: zo hoefden we ter plekke geen fietsen te huren maar konden onze inmiddels al vertrouwde aankopen ook in ‘bergetappes’ worden uitgeprobeerd. Nou ja ….. dan ken je mij nog niet: vlak en een klein beetje heuvelachtig is meer dan voldoende 🙂 Je kunt hier echt prima fietsen, met of zonder trapondersteuning, maar bij mij is het toch altijd met, ik ben veel te zuinig op mijn energie. Om echt in de bergen te kunnen gaan fietsen is een speciale mountainbike geen overbodige luxe. Die fietsen kun je hier overal huren, met of zonder trapondersteuning. Er wordt in de bergen trouwens heel veel aan ‘downhill’ fietsen gedaan, dat wil zeggen op min of meer volle snelheid met een speciale fiets (en beschermende kleding) volgens een parcours de berg af knallen fietsen, maar dat is echt alleen iets voor durfallen, en dus absoluut niks voor mij …

Afgelopen zaterdag was onze eerste fietsdag We gingen van hieruit (Leogang, Salzburgerland) via Zell am See naar Kaprun en terug. Via mooie omwegen toch al gauw een route van zo’n 75km.

Aan de overkant van het meer ligt Zell am See:

IMG_1190.jpg

In de verte de eeuwige sneeuw op de imposante gletsjer van Kaprun:

IMG_1180.jpg

Ik had nog veel meer foto’s willen maken …. maar dat is er een beetje bij ingeschoten. Het was alweer een fijne (fiets)dag.

 

de afgelopen tijd ….

Tja, er gebeurde van alles de afgelopen weken en toch kwam ik er niet toe om het op te schrijven. Alleen een klein berichtje op mijn andere blog. De reacties daarop waren hartverwarmend.

Maandag 6 maart was ik nog in Oostenrijk. Ik kreeg daar ’s morgens een telefoontje van een van de verzorgsters uit het verzorgingshuis waar mijn vader al bijna 4 jaar woonde. Ze vond dat pap er niet goed uitzag. Hij wilde niet eten of drinken, maar ze vond het nog niet nodig dat ik kwam. Ik heb mijn broers ingelicht, en zij zijn wel gegaan. Volgens een van mijn broers zag pap er niet echt goed uit ….

Vroeg in de avond werd ik gebeld door de verpleeghuisarts: het ging nog niet echt goed, maar omdat ik nog in Oostenrijk was wilde ze hem een kuurtje geven en nog wachten met het toedienen van rustgevende medicatie tot ik er zou zijn.

Dinsdagochtend zijn we vertrokken: ik wilde naar huis! Toen ik ’s avonds bij pap kwam was hij al in een soort van slaaptoestand: hij heeft niet meer bewust gereageerd op mijn aanwezigheid.

Op donderdag 9 maart om 12.45 is mijn vader rustig ingeslapen. Ik was erbij, samen met een van mijn broers. Mijn vaders lijden door Alzheimer is voorbij! Het is goed zo, ik heb er vrede mee.

En toen begon het geregel: begrafenisondernemer gebeld, het hoe en waar en hoe niet besproken, muziek uitgezocht, tekst geschreven omdat ik wilde spreken tijdens het afscheid. Iets waarvan ik altijd had gedacht dat ik dat niet zou kunnen trouwens. Locatie gezocht, want we wilden geen begrafenis vanuit de kerk en geen herdenking in het crematorium. Locatie gevonden: een verbouwde stal, tegenwoordig een mooie feestlocatie waar pap ooit als dierenarts was geweest om koeien te behandelen. Had hij leuk gevonden!

Bloemstuk uitgezocht, vluchten geregeld voor jongste die bij de uitvaart wilde en kon zijn. FaceTime gesprekken gevoerd met oudste en middelste die er helaas niet bij konden zijn in verband met studie en werk in het buitenland.

Advertentie opgesteld voor in de krant, foto uitgezocht voor op het prentje. Dit was makkelijk: middelste had niet zo heel lang geleden een hele mooie foto van opa gemaakt.

Op de vrijdag na de donderdag de kamer van pap al leeggeruimd. Soort van verwerking denk ik en ach, het was niet veel werk. Buiten kleding, foto’s, kaarten, een klein boekenrekje met enkele boeken en tijdschriften had mijn vader geen persoonlijke spullen op zijn kamer. Daar was geen plaats voor …..

Nagels laten lakken, afspraak gemaakt bij de kapper. Kostuum uitgezocht en gekocht  voor manlief en jongste, zij wilden er tiptop uitzien.

De ceremonie was besloten, ingetogen en mooi. Het was goed zo.

En nu ben ik blij dat lente is zodat ik fijn buiten in de tuin kan werken, dat ik daar mijn ei kwijt kan. Want ik heb nu zeeën van tijd ….

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, België en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik wèl leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen Küchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. Mèt het officiële glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in,  en dus een hoop calorieën (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!

over (glutenvrij) bier in/uit Oostenrijk

Ik was nooit een liefhebber van bier. Sterker nog, ik geloof niet dat ik vroeger in totaal meer dan twintig glazen gewoon of speciaal bier heb gedronken. Sinds ik glutenvrij eet ben ik een verzamelaar. Ik verzamel (en proef) alles wat het glutenvrije logo draagt. Dus ook bier. Bij  Carlijn van de blog ‘foodless’ las ik over een test van allerlei glutenvrije biertjes. Van de meeste had ik nog nooit gehoord, een enkele soort heb ik geproefd.

Nu kom ik regelmatig vrij vaak eigenlijk in Oostenrijk. Een van de bijzaken dingen die ik daar graag doe is inkopen. Gek hè, thuis vind ik daar niks aan maar in het buitenland kan ik best lang vertoeven in de diverse (biologische) supermarkten.

Zo wist ik van het bestaan van deze:

img_7477
img_7478
Van nature glutenvrij. Ook verkrijgbaar als Radler, met citruslimonade. Beide soorten zijn (best) lekker. Ik drink het normale biertje graag bij een maaltijd, de Radler is met name goed (met mate) te drinken in de zomer als het buiten lekker warm is.

Een ander Oostenrijks glutenvrij bier dat ik per toeval ontdekte is het biologische ‘Die Weisse’, een zogenaamd witbier

2883_1

Persoonlijk hou ik niet van de ietwat zurige smaak. Zoals gezegd dus per toeval ontdekt, dit bier stond ‘gewoon’ in het schap tussen de andere bieren in een Oostenrijkse supermarkt.

Zo ook dit bier:


Ha, heerlijk, ik blijf dingen ontdekken, het glutenvrije leven is nooit saai, ook niet op vakantie 🙂