weer eens in Oostenrijk

De Wildseeloder was al heel wat keren het wandeldoel tijdens onze vakanties in Oostenrijk. Een best wel flinke wandeling die ook geschikt is voor zogenaamde “Flachländer” mits je conditie het aankan maar absoluut ongeschikt voor mensen met kinderwagens, rollators en/of rolstoelen. Ik ben gelukkig nog altijd in staat om er naartoe te lopen …

Dit keer stond de deur van het kapelletje open en kon ik een blik naar binnen werpen:

Die route is toch zó mooi, echt een aanrader voor wie ooit in de buurt is:

Zeker de moeite waard, zeker als het weer meewerkt. Het was een prachtige en stralende herfstdag.

Als beloning voor deze toch wel flinke wandeltocht gunde ik me een lekkere glutenvrije Kaisersmarrn 😀

Inmiddels regent het hier al dagen pijpenstelen ……

We reden weer eens naar Oostenrijk. Kom er graag, heel graag, dus waarom niet. Onze eerste langere stop op weg naar het zuiden is negen van de tien keer de Outlet in Wertheim. Je kunt dat gerust onze ‘guilty pleasure’ noemen, het heel graag slenteren langs al die winkeltjes. Mijn hoogtepunt was dit keer dat ze bij ‘mijn’ Italiaan ter plaatse nu ook glutenvrije pasta op de menukaart hebben! Genieten met hoofdletter G!

Onze tweede langere stop was dit keer ‘Essen und Trinken’ in Irschenberg. Geen glutenvrije pasta maar wel super vriendelijke en kundige bediening, leuke atmosfeer en lekker eten.

De afgelopen maand mei was erg koud en nat, niet alleen thuis maar zowat overal in Europa en dus ook in Oostenrijk. Regen in de dalen en verse sneeuw boven in de bergen. Dat gecombineerd met de enorme hoeveelheid sneeuw die er nog lag van de afgelopen winter leverde mooie ‘zomerse’ plaatjes op.

Een sneeuwmuur van bijna 2 meter langs het vrijgeschoven wandelpad! Je kunt bij wijze van spreken zo de ski’s onderbinden en hup, de berg afsuizen …. Dit haalde wel een streep door onze planning om in de bergen een aantal mooie wandelingen te maken, de routes zijn grotendeels niet sneeuwvrij en dus (af)gesloten.

Krokussen in juni ….

hergebruik

Toen ik laatst op tv een reclamespot van een Nederlandse bank zag met daarin een vliegtuigvleugel hergebruikt als dak van een of ander gebouw ergens in een berglandschap bedacht ik hoe geweldig het toch is dat mensen zo out of the box buiten de lijntjes kunnen denken.

En toen zag ik dit in mijn grote en bijna onoverzichtelijke fotoverzameling:

Ook zo’n buiten de lijntjes ding toch? Oude, bijna antieke, cabines van een skilift in gebruik als knusse zitjes bij een bergrestaurant. Niks wegdoen, gewoon hergebruiken. Zó leuk, je moet er maar opkomen.

Afgelopen week (en kapelletje 5)

stond in het teken van sneeuw, sneeuw en nog eens veel sneeuw. En lekker glutenvrij eten natuurlijk. Heerlijke Kaiserschmarrn bijvoorbeeld

We maakten een uitstapje naar Kössen (A) en staken daar al wandelend de grens over naar Reit Im Winkl (D)

Ook daar zag ik weer een prachtig kapelletje, uit 1694!

Alleen als het weer het toeliet liet ik me afgelopen week verleiden tot een tochtje op de ski’s. Zalig!

Nog even huilen om mijn zuilbeukje, het arme ding heeft alleen nog een stammetje. Ben benieuwd of het nog wat wordt deze zomer.

Blij mee, erg blij mee. Normaal ben ik best behoudend wat kleur van schoenen betreft maar deze kon ik echt niet laten staan.

Het was weer best een fijne week.

Een aantal weken geleden waren we weer eens in München. Het is toch zo’n mooie stad en er hing een heel sfeervolle sfeer, zoals altijd in de weken voor kerst. Toch ben ik altijd iets van alert tussen (te) veel mensen, echt genieten kan ik dan niet. Gelukkig zijn er altijd rustige plekjes, ook in zo’n grote stad.

Geen mooie foto, zeer zeker niet de moeite waard om ‘m vanwege de poortwachters door te sturen naar Jeanne, maar wel leuk voor degenen (mijn man bijvoorbeeld) die de Duitse serie SOKO München volgen want dit is de buitenlocatie van het politiebureau.

Heel sfeervol – maar ook enorm druk – was het op de Marienplatz

maar met creatief knipwerk kom je een eind.

De Marienplatz is het hart van de stad München. In de Middeleeuwen was het plein niet enkel de belangrijkste marktplaats van de stad, maar er werden ook toernooien en festiviteiten gehouden. Tegenwoordig komen toeristen zich hier op gezette tijden vergapen aan het klokkenspel van het stadhuis. (https://www.stadsverkenner.com/munchen/marienplatz)

In de buurt van de Virtualienmarkt (ook druk, die liet ik dus links liggen) viel mijn oog op deze mooie afscheidingswand

Aan het eind van de dag pikten we onze jongste op van het station en reden samen met hem door naar Oostenrijk voor het begin van een fijne periode met heel wat sneeuw.

de post

Ik ben hier in huis degene die verantwoordelijk is voor het maandelijks in orde maken van het papierwerk dat naar de boekhouder moet. Dat doe ik deze maand al 32 jaar, hoezee! Al 31 jaar en 11 maanden gaat het probleemloos: ik kijk en reken na, sorteer, stop alles in overzichtelijke mapjes, doe alles in een stevige doos, plak die stevig dicht, schrijf goed en duidelijk leesbaar adres en afzender erop en breng het geheel naar de Duitse post. Logisch, want we wonen in Duitsland en de accountant heeft zijn kantoor in Düsseldorf. Vorige maand ging het anders dan anders. We zouden op 3 oktober anderhalve week weggaan. Drie oktober is in Duitsland een nationale feestdag, mijn man hoeft dan niet te werken en dus is zo’n extra dag vrij mooi meegenomen. Maar de boekhouding moest wel nog op de post. Het voordeel van dicht bij de grens wonen is dat in Nederland op zo’n dag gewoon alle winkels open zijn. En dus gaf ik het pakket af bij de Jumbo. Dat was dat, dacht ik. Tot ik vorige week een telefoontje kreeg van onze accountant met de vraag waar de papieren van september toch bleven ….. Nou, dan schiet ik dus eerst in de stress, daar kan ik met mijn MS ècht niet tegen. Maar ja, een en ander moet toch opgelost worden. Ik heb het nagevraagd en uitgezocht: eerst werd beweerd (door post.nl) dat het adres op de doos onjuist was. Lariekoek. Daarna beweerde degene die het pakket in Duitsland zou afleveren (niet de Duitse post maar Hermes.de) dat niemand het pakket in ontvangst had genomen. Ja dank je de koekoek: meestal is in het weekend of ’s avonds geen kip aanwezig in een kantoor …. Gewoon zoeken naar de juiste brievenbus (aanwezig) om een afhaalberichtje in te stoppen was teveel gevraagd. Pfff.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik ben best wel pissig …. maar daarmee krijg ik het pakket niet sneller terug. Ja, je leest het goed: terug. In week 50 op zijn vroegst ….. Nu maar hopen dat ze weten waar de afzender huist …… En dan mag ik het pakket weer versturen. Naar Düsseldorf. En nooit meer vanuit Nederland met post.nl. Bah.