zes vrouwen en een man

Dat klinkt bijna spannend 😀 maar het was het gezelschap van alweer onze tweede bloggersbijeenkomst in Utrecht. Vorig jaar waren we met zijn zessen, dit jaar was er uitbreiding dankzij Ton.

In tegenstelling tot vorig jaar besloot ik om dit jaar niet met de auto maar met de trein naar Utrecht te gaan. Dat was echt een prima keuze, zeker dankzij de goede tip van een vriendin om het treinticket vooraf te bestellen bij het Kruidvat. Ik zat heerlijk luxe in de eerste klasse, en dan ook nog in een stiltecoupé. Van mijn lieve zwager weet ik dat hij voor ongeveer eenzelfde ticket vorige week ruim € 80 euro moest betalen, dus of ik zonder speciale actie nog eens de trein neem ……

Enfin.

Ik had een hele leuke dag met zeer aangenaam gezelschap: eerder genoemde Ton, Marthy, Jeanne, Bertie, Emie en Els. We kletsten zo weer vijf kwartier in een uur, spraken over uiteenlopende onderwerpen en het was zó vertrouwd. Voor ik het wist was het hoog tijd voor mijn afspraak met mijn nichtje die in Utrecht woont en zich zo langzamerhand afvroeg of ik nog wel zin had om langs te komen …..

Tuurlijk!

Om even na half 7 zat ik weer in de trein terug naar Sittard. Hartstikke moe en met een tas vol leuke herinneringen aan deze leuke dag!

Soms zit het enorm mee ….

Gistermorgen zat ik met krantje en koffie te genieten van dit ochtendritueel toen ik een berichtje kreeg van een vriendin. Ze ging naar Utrecht, naar een musical, had een kaartje over (een nichtje was plots verhinderd) en of ik dus zin had om mee te gaan. Na even diep nadenken (ja echt, ik kan in de stress schieten als ik heel snel moet omdenken. Ik was van plan om op te ruimen, de was in orde te brengen, er waren nog wat tuinwerkjes, de boodschappen moesten nog in huis worden gehaald ….) en kort overleg met mijn thuisfront heb ik ja gezegd.

En dus stond ik een paar uur later in het centrum van deze mooie stad

en zat ik ’s avonds fijn hier

Het was al met al geen slechte week, mij hoor je niet klagen ….

uitje Utrecht

Ik haalde mijn rijbewijs in 1980, een eeuwigheid geleden al. Ik reed en rij graag, maar gek genoeg niet als ik samen met mijn man op pad ga. Iets met vermijding van ruzie of onenigheid als ik rij terwijl hij naast me zit. Toen een tijdje geleden geopperd werd om een bloggersbijeenkomst te organiseren reageerde ik positief. Tuurlijk, hartstikke leuk! Maar hoe er (Utrecht) naar toe: trein of auto. Ik ben geen fan van openbaar vervoer, reed/rij graag en dus was van meet af aan duidelijk dat ik zou rijden. Maar als hij (mijn man) rijdt hoef ik niet op te letten. Ik zit gezellig naast hem met een boek, brei- of haakwerkje en let niet op waar we heen gaan, welke afslag er genomen moet worden of waar we de auto parkeren. Negen van de tien keren weet ik ook echt niet meer de juiste plek van parkeren terug te vinden …. Beste vriend in de auto als ik alleen rij is dan ook mijn navigatie. Zonder zou ik – ondanks bewegwijzering – niet op de juiste plek (hartje Utrecht) komen. Enfin, de rit ging voorspoedig maar toen kwam het ergste: het vinden van de door mij gereserveerde parkeergarage onder Hoog Catharijne. Een half uur (min of meer serieus) heb ik heen en weer gereden voordat ik P4 had gevonden. Zweet op mijn rug, in mijn handpalmen en onder mijn oksels maar uiteindelijk stond ik op ’n mooi plekje in de bijna uitgestorven parkeergarage. Tja, als dat kreng zo slecht te vinden is kan ik me dat heel goed voorstellen. Enfin, vanaf toen was mijn dag meer dan geslaagd: het was zó leuk en vertrouwd om te lunchen met blogcollegae die ik nog nooit had gezien of gesproken. Bertie, Els, Emie, Jeanne en Marthy. Vanaf nu zijn dit geen collegae meer maar vriendinnen!

Dankzij heel goed opletten heb ik mijn auto weer teruggevonden, en de terugreis verliep ook nog eens voorspoedig. Grote meid 🙂