dipje

Even een dip, want waar zou ik nu weer eens over kunnen schrijven, ik beleef toch niks als meestal thuisblijvende ‘muts’. Ik bladerde maar weer eens door de gemaakte foto’s van de afgelopen weken.

Langs de lange weg van en naar ons dorpje groeien zonnebloemen in de goot, en zowaar stokrozen in de berm. In mijn tuin wilden deze laatsten dit jaar niet groeien en bloeien maar aangezien het tweejarigen zijn heb ik nog hoop voor volgend jaar. Thuis groeien ook her en der ondeugende viooltjes tussen de tegels van de oprit. Dat dwarse, daar hou ik wel van.

eens

Dit is wat ik leuk vind, iets wat ik ook zoveel mogelijk toepas in onze tuin. Ik verkoop ‘Nee!!’ tegen onkruidverdelgers, trek liever urenlang datgene tussen de tegels of uit de borders uit wat ik er persé niet in wil. Ik blijf eigenwijs voor wat betreft mijn voorkeur voor bloemen, planten, struiken en bomen, ha, en mijn omgeving weet dat, ze kennen mij. Laat mij maar mijn gang gaan, dan blijf ik gelukkig 🙂

blauw of paars?

De blauwe regen staat weer in bloei, bijna overdadig en echt prachtig. Een lust voor het oog. Er staat ook een witte variant bij maar die wil nog niet echt zo zichtbaar bloeien. Komt nog.

(ik vind het blauw van de blauwe regen meer op paars lijken, maar dat terzijde)

Naast de pergola staat de waspaal. Als ik daar sta om weer eens was op te hangen hoor ik naast het zoemen in mijn oren ‘dankzij’ tinnitus ook het zoemen van de vele hommels en bijen die maar wat blij zijn dat ze in de vele blauwpaarse bloemetjes kunnen duiken. Goed voor de natuur denk ik dan, maar even niet eraan denken dat mijn naaste buur de boer laatst weer eens voor geeloranje (gif) velden heeft gezorgd door te spuiten ….

Even wat foto’s van de afgelopen bloeiweken onder elkaar, de laatste is – uiteraard – de meest recente

vandaag

heb ik veel gedaan, voor mijn doen dan, en gisteren ook al …… en nu verwacht ik morgen de man met de hamer ….

Nee, alle gekheid op een stokje. Soms zit het me gewoon een aantal dagen mee, dan kan ik heel wat doen. Geeft een fijn en ‘normaal’ gevoel.

Zo ging ik gistermorgen naar mijn favoriete tuincentrum in België, ik kocht er twee kruisbessenstruikjes op stam (een groene en een rode soort, beiden met – naar ik hoop – weinig stekels, een zwarte bessenstruik en heel veel lavendelplantjes. We hebben een stukje gras (laten) wegvallen, dat is nu mijn plek voor fruitboompjes en -struiken. Het rode bessenboompje is er vorige maand al naar toe verhuisd. Evenals drie rozen op stam. Ja, ik weet het, dat is geen fruit maar ze moesten weg op de plek waar ze stonden. Iets met een aanstaande verbouwing en een nieuw terras …..

Vanwege de droogte en schrale oostenwind moest het plantgoed snel de grond in. Dat was zo gepiept. De rozen hebben het trouwens erg moeilijk op hun nieuwe plek, ondanks regelmatig water geven en een handje vol culterra. Wat was ik blij met de regen van gisteravond en vandaag, ik hoop de rozen ook …..

Ook nog ‘even’ het gazon gemaaid, ’s avonds stond mijn stappenteller op ruim 16.000. Als beloning voor mij hoefde ik niet te koken en gingen we gezellig een hapje eten samen met middelste die op bezoek was uit het Brusselse.

Vanochtend heb ik goed werk verricht, vanmiddag was ik op bezoek bij mijn schoonouders, ik heb nog wat boodschappen gedaan, het voorbereidende werk voor het eten is klaar, en ik zit en sta geloof ik niet meer op.

kapelletje (7), enzovoorts

Wederom maar weer eens een kijkje op mijn week.

Samen met schoonzus en zwager liepen we een rondje van Ubachsberg naar Trintelen en weer terug. Tegenover de Bernardushoeve (onze pauzeplek) zag ik dit kapelletje:

Het ligt op een kruispunt op de grens van Mingersborg en Trintelen. De kapel dateert uit 1939, getuige het jaartal in de voorgevel en wordt onderhouden door de buurtschap Mingersborg.

In de tuin van onze buurman moest een dode boom worden verwijderd, dat vond ik best een indrukwekkend schouwspel. De tuin van buurman ligt ruim lager dan de onze, de man in de boom hangt echt heel wat meters boven ‘vaste aarde’. Ben benieuwd in welke boom de uilen binnenkort ’s nachts gaan zitten om naar elkaar te roepen nu hun vaste stek er niet meer is. Vind ik eerlijk gezegd niet erg …..

Het kleine koolmeesje op de foto zat minutenlang te zitten in het pindakaaspotje. Te dromen? Te genieten? Daar leek het wel op.

Deze duif leek ook te genieten van de vele kruimeltjes op de grond. Waar? Op de luchthaven van Düsseldorf, heel gewoon binnen in de centrale hal.

Ik moest daar zijn omdat jongste nog een verre reis ging maken en hij graag op tijd zijn vliegtuig wilde halen. Nou, laat zoiets maar aan moeders over: ruim drie en een half uur voor het vliegtuig zou vertrekken zaten we al fijn aan de koffie. Ha, en dan te bedenken dat hij nog ruim 26 uur zou moeten vliegen ….

Absoluut niet blij was ik met de foto die oudste me stuurde. Genietend op zijn balkon kreeg hij bezoek van een heuse tijgermug. Gats. Daar zit toch echt niemand op te wachten.

In het kader van ‘verveling staat niet op mijn lijstje’ haal ik een tijdje-geleden-gebreide kussenhoes uit. En in plaats van de wol weer op te rollen tot een bolletje brei ik gelijk een nieuwe hoes, maar nu zo’n 10cm kleiner. De originele was te ruim, vandaar. Ik zei toch al dat vervelen niet op mijn lijstje staat?

Verder dacht ik blogvriendin Bertie te kunnen helpen met het ontcijferen van een Duitse tekst op twee oude ansichtkaarten.

Jammer dan, missie mislukt: ik kan het schrift echt niet ontcijferen …..

Bij het zoeken naar een leuke plek om binnenkort een hapje te gaan eten stuitte ik op de plek waar mijn vader is geboren en opgegroeid

Dit was mijn vaders oom, ’t Edmondje 😀. Bekend bij een ieder die vroeger te voet de bedevaartstocht naar Wittem maakte en vervolgens hier naar binnen ging voor koffie en een goed stuk Limburgse vla(ai).

Het was weer een leuke week.

gazon of trapveld?

Terwijl mijn man meer dan druk bezig was om de nieuwe aanleunwoning van zijn hoogbejaarde ouders bewoonbaarder te maken, maakten jongste en ik ons flink moe in onze tuin. Flink moe? Ik was ’s avonds kapot …..

Grasvelden gemaaid, geverticuteerd, mos en gras bij elkaar geharkt en opgeruimd, nogmaals gemaaid, nog een keertje geverticuteerd, wederom mos en gras bij elkaar geharkt en opgeruimd, en nog een laatste keer gemaaid. Ja, zo kom je dus aan bijna 30.000 stappen.

Ik verzet vandaag geen stap meer ….