Tien dagen

Alweer 10 dagen en nauwelijks regen na mijn laatste bericht. Volgens de weerberichten gaat het komende donderdag regenen ….. het zal me wederom benieuwen. Eerst nog maar eens de komende hete dagen zien te overleven. Ik niet, ik hou me rustig en heb er weinig last van. En mijn tuin, ach, daar heb ik het maar niet meer over. Maar mijn arme hoogbejaarde schoonouders daar heb ik meelij mee, die puffen en klagen wat af.

Enfin. Wat gebeurde er zoal sinds 10 dagen geleden?

Het werd tropisch warm in onze aanbouw op het zuiden. En die warmte trok fijn door het hele huis …… We gaan dit niet nog een zomer doorstaan dus gaan we de boel flink verbouwen. Eerst maar eens een goed plan van aanpak laten maken.

We gingen fijn fietsen. Doel zoals zo vaak was Teuven in de Belgische Voerstreek. Daar voegden oudste en jongste zich bij ons voor een gezellig samenzijn en etentje bij Moeder de Gans. Bijkomend voordeel: zij hadden het fietsrek bij zich dus terugfietsen was niet nodig.

De fietstocht ging via Schimmert, door het gehucht IJzeren waar ik dit huisje nog wist vast te leggen voor Sjoerd

door het drukke Valkenburg en Gulpen naar eerdergenoemd Teuven. Zag onderweg nog een collega blogger genieten van een ijsje maar heb haar niet (aan)gesproken wat ik achteraf gezien een nogal gemiste kans vond/vind.

Warm weer doet vreemde dingen met mensen. Zo ruimde ik de slaapkamer van oudste zo goed als leeg.

Opgeruimd staat netjes, toch?

Middelste moet nu nog ‘even’ uitzoeken wat hij wil bewaren. Komt goed, ooit …

Reuring in ons dorp: een helikopter, het ding landde zowat in onze achtertuin maar ik ben er nog niet achter wat en waarom. Feit is dat de heli pas na een uur weer opsteeg, dus het zal niet zomaar zijn geweest.

Vandaag was hier wederom een lijster die dacht dat hij of zij door glas kon vliegen. Kwam gelukkig goed.

Fijne zondag!

er zijn zo van die dagen

Er zijn zo van die dagen, dan is alles anders dan anders. Prettig anders, maar wel vermoeiend ….. Afgelopen maandag ging ik niet zoals gewoonlijk naar de sportschool en mijn man ging niet naar zijn werk maar we vlogen weer eens naar Riga! Natuurlijk om onze oudste en jongste te ontmoeten maar bovenal om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan:


Al weken lang was er geen andere muziek te horen in huize schrijfsels, en nu ging het echt gebeuren: live genieten van de prachtige stem en muziek van Andrea Bocelli.


En ja, ik heb genoten!! 

We waren maar een paar dagen in Riga, maar ik zag zelfs kans om voor Sjoerd nog een foto te maken:

En vandaag is het weer een gewone alledaagse donderdag …..

zo’n fijne zaterdag

Gisteren was zo’n fijne dag: lekker temperatuurtje, zon, weinig wolkjes. Er was veel werk te doen in de tuin …. maar de nieuwe fietsen (met trapondersteuning) lonkten. Eindelijk een dag om lekker te gaan fietsen daar waar ik het normaal niet leuk vind om te ploeteren: het Limburgse heuvelland.

We besloten om het zo’n eerste ‘echte’ tocht niet al te bont te maken, en dus zetten we onze rossen op de fietsdrager achterop de auto en reden we naar Wittem. Daar, schuin tegenover waar mijn vader is opgegroeid, waren nog zat plekken vrij op de grote parkeerplaats.

909D6A07-C165-4944-A4D2-07AB54FCAA0A.JPG

Vanuit Wittem fietsten we via Partij naar Wahlwiller, en van daaruit de ‘berg’ omhoog, Duitsland in.

48C7C122-1603-4156-9F25-2E852CB6F384

FullSizeRender 5

Net buiten het dorpje Orsbach (gemeente Aken) kwamen we langs een klein cafeetje, Café Belle Vue (Lemierser Berg 48). Ik kon me herinneren dat ik ooit op een Duits coeliakieforum iets had gelezen over een klein establishment net buiten Aken waar geweldig lekkere glutenvrije taarten te krijgen waren. Laat dit nu net dit café zijn! Voor ‘Kaffee und Kuchen’ was het me nog net iets te vroeg, maar glutenvrije broodjes liet ik me wel smaken. Het is er met mooi weer altijd druk, het reserveren van een tafeltje buiten op het terras is zeer zeker aan te raden. Geen wonder, het uitzicht over het Limburgse heuvelland is werkelijk subliem!

Nota bene: de ‘Wirtin’ heeft volgens berichten op dit Duitse forum zelf coeliakie.

2D41D8DB-F2C4-49D2-8AE4-E0956E180B16.JPGFE50E13B-AC38-4FD1-A644-985E825D1D86.JPGC7C85C72-1005-4B6A-BBDB-B9DC1105DB5B.JPG

Een volgende keer ga ik voor de wafels, of een stuk taart, of toch voor een ontbijtje, of …..

Vanuit Orsbach ben je vervolgens redelijk snel terug in Nederland, in Vaals, en met goede moed (en een duwend handje in de rug) fietsten we de Vaalserberg op. Heerlijk 🙂 Ook daar genoten we nog even van het uitzicht, maar persoonlijk vind ik het toeristisch gedoe daarboven niet echt mijn ding. Dus snel de berg weer af, aan Belgische zijde. Net buiten het plaatsje Gemmenich maakte ik nog snel een foto van een trafohuisje voor blogger Sjoerd.

D8436210-BFCB-48DC-8C16-D2F361FBFC90.JPG

Kasteel Beusdael:

5BBD554B-EC78-43C9-9773-B6B4229C82D6.JPG

Via Sippenaeken fietsten we richting Teuven, naar ons favoriete restaurant ‘Moeder de Gans’. Daar hebben we nog heel lang buiten op het terras kunnen zitten, samen met onze oud-buren die daar toevallig al zaten. Gezellig genieten van fijn gezelschap, lekker (glutenvrij) biertje, en Belgisch stoofvlees met frietjes.

Kortom: het was weer een heerlijke dag!

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, België en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik wèl leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen Küchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. Mèt het officiële glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in,  en dus een hoop calorieën (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!

blaas en brei

Als je niet regelmatig iets doet, wordt het steeds lastiger om er weer mee te beginnen. Voor dat ‘iets’ kun je vanalles invullen: opruimen, strijken, administratie, sporten en ja hoor, ook (leuke) blogstukjes schrijven. Zo bedenk ik tijdens de vele dingen die ik wel doe wat ik hier wil schrijven, want ja, multitasken kan ik ook. Althans, dat geloof ik. Zo geloof ik wel meer, bijvoorbeeld dat het wel meevalt met mijn geheugen. Ik wilde iets schrijven over het aanstaande baby’tje in onze familie, maar *chips* ik las terug in een ouder bericht dat ik zijn komst al had aangekondigd. Evenals het zelfgemaakte cadeautje, daar had ik ook al een foto van gepost. Enfin, dat geheugen dus …. Maar waar het hart vol van is: het is dus een allerschattigst babietje, die kleinzoon van mijn schoonzus/zwager. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik nu oudtante ben. En dat klinkt véél ouder dan ik me voel … 🙂 Omwille van privacy hier helaas geen foto van hem. Maar geloof me: hij is echt lief en schattig en ….


Dekentje was net op tijd af. Het is mooi geworden, al zeg ik het zelf. Ik ben ook tevreden over de ingebreide sterren. Bij een volgende zwangerschap in de familie ga ik eerder beginnen, met dunnere wol en naalden en dan wil ik ook een patroon met meer sterren of wat dan ook. Nu maar afwachten of en wie ……

Toen ik zelf in het kraambed lag van mijn oudste kreeg ik een blaasontsteking. Was te verwachten na een moeilijke en zware bevalling waarna ik bijvoorbeeld tijdelijk niet zelfstandig kon plassen en dus gecatheriseerd moest worden. Alles is gelukkig goed gekomen, er volgden nog twee zwangerschappen en bevallingen zonder complicaties, en blaasontstekingen waren mij verder vreemd. Tot twee weken geleden. Met behulp van medicatie èn pure cranberriesap (yuk, da’s ongezoet niet lekker …) ben ik er weer vanaf gekomen.

Ik heb sinds kort een soort van nieuwe hobby. Nou nee, niet echt, maar voor een collega-blogger met verschillende hobby’s (Sjoerd van bvision.nl) wil ik best wel eens trafohuisjes fotograferen als ik ze tegenkom. Mijn eerste ‘inzending’ betrof het huisje naast het openluchtzwembad waar ik ooit in een ver verleden mijn man heb keren kennen. Dat was in de zomer van 1977. Hij, mijn man, had er een vakantiebaantje als badmeester en ik, meisje van nog net geen 16, ging er vaak zwemmen.


Verder niks spannends aan dat huisje. Het zwembad is niet meer, maar het huisje èn onze relatie dus wel 🙂