Alweer Riga

Het afgelopen weekend was – zoals verwacht – behoorlijk druk. We gingen natuurlijk in eerste instantie naar Riga vanwege de diploma uitreiking van onze jongste. Precies een jaar nadat onze oudste zijn bul kreeg was nu zijn jongste broer aan de beurt. Hierdoor wisten we zo ongeveer wat ons te wachten stond. Het enige verschil was eigenlijk het aantal afgestudeerden, er was dit jaar voor gekozen om de groep te splitsen en deze middag alleen de internationale studenten tandheelkunde en medicijnen hun diploma’s te overhandigen. Daardoor was de zit – gelukkig – vele malen korter dan vorig jaar.

We hebben na afloop een bescheiden feestje gevierd in een leuk restaurant net buiten het centrum.

Een bezoek aan Riga vind ik trouwens niet echt een aanrader in de winter. In het voorjaar of vroege herfst laat de stad zich van een veel vriendelijkere kant zien met veel mooie bloeiende borders in de parken en muziek op straat. Het was overigens ons tiende (!) en naar alle waarschijnlijkheid ook laatste bezoek aan deze Baltische stad.

En omdat we er toch waren ……

Het vrijheidsbeeld

De Dom van Riga: een van de drie markante kerken in ‘Old Town’, het oude en knusse centrum van de stad

Een van de parken nabij het centrum.

In een van de vele winkelcentra (Galeria Centrs) was een expositie van een wel heel jonge kunstenaar, de zesjarige Leonard, geweldig!

Op het vliegveld is een ruimte ingericht met mooie houten designspullen, allemaal ‘made in Latvia’. Ik zag het vorig jaar al maar vergat toen foto’s te maken.

Na een enorm gezellig maar ook druk weekend waren mijn lichaam en geest toe aan rust, rust en nog een rust en dus deed ik gisteren niet viel meer dan wat wassen, opruimen en puzzelen.

Zondag

We waren sinds lange tijd weer eens in Brussel bij middelste. Na een zeer natte zaterdag thuis was het hier gelukkig een aangename en droge zondag. Een dag om het centrum van de stad weer eens te bezichtigen.

Wat viel me vooral op?

Ik zag her en der elektrische stepjes staan, het leek wel alsof ze overal waren achtergelaten: (bijna) midden op straat, op elk plein en zelfs midden op de stoep, werkelijk overal vrijwel identieke exemplaren. Blijkt dat je ze overal en – uiteraard tegen betaling – mag lenen. Op de plek van bestemming aangekomen laat je ‘m gewoon staan. Ik had dit nog nooit gezien, maar het schijnt normaal te zijn. Bizar.

Brussel, bruisende stad. Het is er altijd druk, en gelukkig is er nu minder openbaar militair vertoon, de dreiging van geweld lijkt zo heel wat minder.

Ter afsluiting van de zondag gingen we naar een hartstikke gezellig café, de Monk. Achterin de zaak is een ‘buffet’ alwaar je vanaf 18.00 uur kunt eten. Op de kaart staat slechts één gerecht: spaghetti. Echt waar. Gelukkig ook glutenvrije 😀 en lekker dat die was!

Op donderdag waren we weer in de buurt van Brussel. Dit keer niet in de stad zelf maar op het vliegveld, omdat we van daaruit naar Riga zouden vliegen om jongste te bezoeken.

Ik had me voor mijn doen best goed voorbereid op deze vliegreis. Omdat we rond etenstijd zouden vliegen had ik thuis glutenvrije wraps voor mezelf klaar gemaakt. Eentje met zalm en eentje met Philadelphia. Tja, en die staan nu fijn in de koelkast te wachten tot we zondagavond weer thuis komen. Vergeten dus …… jammer dan.

Gelukkig is glutenvrij op het vliegveld tegenwoordig ook geen probleem, ik heb in ieder geval geen honger hoeven te lijden.

Daar word je toch blij van …..

Ik was aangenaam verrast toen ik deze broodjes zag liggen bij Ikea in Heerlen. Ik had me ingesteld op een gewone salade, het werd dus een salade met een broodje.

Het herinnerde me aan mijn ontdekking van deze belegde broodjes bij de Merkur supermarkt in Oostenrijk. Ik heb ze niet gekocht en dus ook niet geprobeerd.

Deze heb ik wel gegeten, was erg lekker!

Prachtig hè, ik liet ze staan in Oostenrijk omdat ze de reis in de auto vast niet zouden overleven. Mijn vriendin aldaar was er maar wat blij mee.

Ondanks dat ik in Oostenrijk behoorlijk wat gewend was qua hoeveelheid sneeuw vond ik dit thuis ook mooi en leuk

Ik had van de week een dag huisarrest omdat er geklust moest worden aan de verwarming en dus leefde ik me uit op een puzzel

Ook had ik FaceTime contact met mijn lollige jongste. Donderdag zien we hem weer, vrijdag mag hij zijn bul in ontvangst nemen, binnenkort is hij weer thuis. Fijn!

Er was eens

een jongetje, en dat jongetje ging echt niet graag naar school. Iedere dag was het weer een drama om hem op tijd zijn bed uit te krijgen en naar school te laten gaan. Hij snapte de zin van het moeten gaan gewoonweg niet. Hij sprak tot in groep 4 geen Nederlands maar ‘gewoon’ Limburgs: thuis, tegen zijn vriendjes en ook tegen de juffrouw, en snapte absoluut niet wat er bedoeld werd met ‘praat Nederlands!’. Dit laatste drong uiteindelijk toch tot hem door maar zijn weerstand tegen school bleef. In groep 8 werd hij getest en toen bleek hij dyslexie te hebben. Hij was niet dom maar hoorde het verschil tussen talen gewoonweg niet! De psycholoog die hem testte noemde hem zelfs behoorlijk intelligent, en waarschuwde ervoor hem qua leerstof te blijven uitdagen omdat hij anders lui zou worden. Jammergenoeg bleek uit de CITO dat hij niet naar een HAVO kon of mocht. Met twee vingers in zijn neus haalde hij vervolgens zijn VMBO diploma, daarna mocht hij door naar de HAVO en van daaruit nog naar het VWO. En toen kwam zijn droomberoep (tandarts, ja echt 🙂 ) binnen handbereik. Helaas werd hij in totaal twee keer uitgeloot voor tandheelkunde en dus ging hij zijn oudste broer achterna en werd ook hij student in Riga. Gisteren had hij zijn examen, vandaag kwam het verlossende woord: hij is geslaagd! Het jongetje dat met tegenzin naar de basisschool ging heeft na 5 en een half jaar studeren bereikt wat vroeger maar weinigen dachten dat hij zou kunnen bereiken: hij is tandarts en wij zijn supertrots op hem!

 

 

 

 

Weinig tijd …

Afgelopen week waren we weer eens een paar dagen in Riga. Dit keer in verband met de diploma uitreiking van onze oudste.

Dit is nog heel ver voor de tijd dat hij wist wat hij later wilde worden, piloot of tandarts, of toch allebei? Dat laatste dus ….

’t Was een lange zit, maar wel leuk om eens mee te maken, weten we gelijk hoe dat er volgend jaar aan toegaat als jongste afstudeert. Dan ga ik ècht van te voren nog eens plassen ….

Veel hebben we dit keer niet gezien van de stad. Wel heb ik een paar opmerkelijke dingen op foto gezet zoals een toepasselijke naam voor beddengoed:

Nederlands design in een hotel:

Een behoorlijk gedateerd tijdschrift

En – ’t moet niet gekker worden – limonade met mijn naam erop …

En nu is het tijd om fijn uit te rusten …..

‘meisje’ van het dorp

Ik ben geboren in een groot dorp, verhuisde met mijn ouders eerst naar een heel wat kleiner dorp en vervolgens naar een middelgrote stad. In die stad groeide ik op, was ik peuter, kleuter, schoolkind, puber en adolescent. Ik bleef thuis bij mijn ouders tot ik op mezelf ging wonen in een klein dorpje een kilometer of wat verderop. Het was niet eens een dorpje maar meer een lange sliert huizen langs een drukke doorgaande weg. Supersaai eigenlijk maar ik vond het er gezellig en knus in mijn eigen kleine huisje. Na een tijdje vond ik het daar wel welletjes en vertrok ik met mijn man (we woonden eerst samen en zijn later ook nog netjes getrouwd) naar een iets groter dorp zo’n 25 km verderop. Het was ook handiger om dichtbij het werk van mijn man te wonen. Zoon nummer een kondigde zich aan en het werd een beetje passen en meten daar op die bovenwoning. Toen we dan ook de kans kregen om een huis te laten bouwen in de gemeente waar we ooit woonden toen we net getrouwd waren grepen we die met beide handen aan. Ik was behoorlijk hoogzwanger van zoontje nummer twee toen we verhuisden: binnen vier dagen waren we al met zijn viertjes! Na nog eens bijna twee jaar waren we een compleet gezin met drie prachtige jongens. En nu, na ruim zevenentwintig jaar ben ik nog altijd heel blij met ons (t)huis in dat kleine dorp. Iedere keer is het weer fijn om rustig af te kunnen schakelen van de indrukken van ‘de/het/een grote stad’. We wonen best centraal, zijn snel op mooie plekken in binnen- en buitenland.

Binnen drie kwartier zijn we in Roermond, onder andere op het Munsterplein:

Kunst gewoon op straat, ik ben er dol op. Zeker als het werk is van Sjer Jacobs (–> http://www.sjerjacobs.com <–).

We waren ook een middagje in Maastricht:

Schijnt dat deze stadsbrouwerij weer in oude luister wordt hersteld. Mooi, dat brengt leven in de brouwerij.

Ik schreef al in een vorig logje dat we laatst in Riga waren. Niet echt naast de deur, maar vliegend gaat dat toch wel rap. We waren er maar kort maar hadden toch even tijd om te gaan winkelen. Winkels die ik thuis kan bezoeken hoef ik daar niet te zien, speciale winkels, dat vind ik leuk.

Niet verder vertellen maar dit ben ik 😀 Jaren geleden kocht ik in deze winkel een mooie geweven shawl voor mezelf, nu kocht ik er een voor mijn man. Prachtige spullen verkopen ze er, echt authentiek handwerk: Ars Tela
Aansluitend aan de vliegreis bezochten we Köln. Pff, liefst was ik direct naar huis gegaan maar er moest nog iets geregeld worden. Nou ja, dat moet dan maar. De Dom maakt altijd indruk.


Afgelopen woensdag was het de beurt aan Aachen. Het winkelcentrum waar we even moesten zijn was al volop versierd, de meeste winkels liggen boordevol met kerstspul en in het oude centrum werd flink gewerkt om alle kraampjes voor de kerstmarkt op te zetten. Volgende week gaat deze alweer open, niet te geloven hoe snel de tijd vliegt!


en nu ben ik thuis, ik ga voorlopig nergens meer naartoe ….

er zijn zo van die dagen

Er zijn zo van die dagen, dan is alles anders dan anders. Prettig anders, maar wel vermoeiend ….. Afgelopen maandag ging ik niet zoals gewoonlijk naar de sportschool en mijn man ging niet naar zijn werk maar we vlogen weer eens naar Riga! Natuurlijk om onze oudste en jongste te ontmoeten maar bovenal om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan:


Al weken lang was er geen andere muziek te horen in huize schrijfsels, en nu ging het echt gebeuren: live genieten van de prachtige stem en muziek van Andrea Bocelli.


En ja, ik heb genoten!! 

We waren maar een paar dagen in Riga, maar ik zag zelfs kans om voor Sjoerd nog een foto te maken:

En vandaag is het weer een gewone alledaagse donderdag …..