mijn oudste

Vandaag dertig jaar geleden werd ik dan eindelijk moeder. Na bijna 42 weken zwangerschap werd mijn oudste geboren. Ik kan me nog goed herinneren dat ik zwanger was van hem. Ik was enorm trots op mijn echt niet normaal dikke buik, totdat ik van de pijn in de rug niet meer kon zitten, staan of liggen. Vreselijk, en het duurde en duurde maar. Uiteindelijk dus bijna 42 weken. Achteraf gezien ben ik blij dat alles goed is gekomen: de bevalling werd een tangverlossing, oudste was bijna 10 pond zwaar, en ik zag er ‘van onderen’ niet uit ……

Een reus van een baby die uit voorzorg toch de couveuse in moest. De luiers op de afdeling waren te klein voor hem, zijn twee couveuse-buurtjes hadden samen nog niet eens zijn gewicht.

De flinke baby werd een leuke knul, de leuke knul een fijne man. We hopen nog heel veel verjaardagen samen met hem te kunnen vieren.

In 2016 slaagde onze middelste voor zijn opleiding, gisteren had onze oudste goed nieuws: hij mag zich nu ‘Doctor of Dental Surgery’ noemen, oftewel tandarts in goed Nederlands. Nog een student te gaan …..

Die mooie zomer ….

die lijkt vandaag toch wel voorbij als je dit zo ziet


Maar volgens de weersvoorspelling voor de komende week  was dit maar een tijdelijke dip. Gelukkig maar.

Gisteren brachten we jongste naar het vliegveld. Zijn broer plus kat vlogen vorige week al, hij dus gisteren. Broer plus kat vanaf Brussel, hij vanaf zonnig Keulen. Wat wonen wij toch gunstig voor wat betreft luchthavens! Om de pijn van het weer loslaten ietwat te verzachten (dit is zwaar overdreven hoor 😎) togen we de stad in.


Daar waar het rond de jaarwisseling nog vreselijk onrustig was was het nu gezellig druk.

Om de inwendige mens te versterken gingen we op zoek naar een rustig restaurantje. En dat vonden we. Het was de hoofdprijs van de avond: we zaten lekker buiten op een terrasje en genoten van lekker èn (voor mij) glutenvrij!


Dit voorgerecht was volledig glutenvrij, met voor mij ook glutenvrij brood erbij.


Hoofdgerecht was ook niet te versmaden!

Zeer zeker een aanrader voor wie naar Keulen gaat: bio-restaurant Stanton, Schildergasse 57 (midden in het centrum, niet ver van de Dom)

Terug naar normaal

Weer (bijna) alles normaal hier. Twee zonen en één kat gingen afgelopen zondag weer terug naar waar ze door het jaar wonen. Laatste zoon vertrok vanmiddag. Het huis is nu weer van ons tweetjes, wat een lekker gevoel na alle (gezellige) drukte de afgelopen twee weken. De meeste bedden zijn weer verschoond, de meeste was is gewassen, de kattenbakkorrels (die door de hele kelder lagen omdat ‘mevrouw’ kans had gezien een hele volle zak open te bijten …..) zijn bijelkaar geveegd, de koelkast is weer vreemd leeg, de voorraad van zo goed als alles moet hoognodig worden aangevuld maar dat komt morgen wel. Eerst een lekkere kop koffie, hè hè, dat doet goed 🙂

  

familie compleet

Sinds gisteren zijn we weer voor een aantal weken een druk gezin plus kat. Hoe leuk Luna het vond om weer te gaan reizen zie je op onderstaand plaatje:

  
Even voor de duidelijkheid: dit is een stukje van de bank in de gemeubileerde woning van oudste en jongste 🙂

De kerstboom staat al te schitteren in vol ornaat van nog geen meter, maar wel echt want ik hou niet van nep, boodschappen worden in huis gehaald, het is gezellig druk, kortom: ik las een blogpauze in. Fijne feestdagen met iedereen die jullie lief is, en tot volgend jaar!

  

waar mijn hart vol van is 

Nou, dat is niet zo moeilijk: mijn tuin. Pff, alweer een grasveld vol blad. Eikenblad, dus dat moet er af anders lijdt het gras te veel. Is nu al meer mos, madeliefjes, paardenbloem en duizendblad dan gras dus ….. Voordeel is dat ik dan èn lekker buiten bezig ben èn calorieën verbrand èn mijn hoofdpijn hopelijk kwijt raak. Laatste is een gevolg van een uurtje langer dan normaal in bed blijven liggen, iets dat tot een aantal weken geleden niet mogelijk was dankzij een matras waarop ik nooit niet lekker op sliep. Sinds de nieuwe matras slaap ik héérlijk en sta ik ’s morgens zonder pijn in mijn rug op. Dus. Ik heb gisteravond ook twee in plaats van een glaasje wijn gedronken dus die hoofdpijn heeft wellicht nog een oorzaak. Om terug te komen op de tuin: die is nog niet in winterslaap dankzij de toch wel erg hoge temperaturen van de laatste tijd. Er bloeit  nog lavendel en de (compleet) afgeknipte buxus springt uit. Moet niet gekker worden.

Over Luna kan ik binnenkort weer schrijven. Yes!! Zij komt – als het goed is en zoonlief niet vergeet om haar vliegticket te regelen – met de kerst.

Glutenvrij. Ja, deel van mijn dagelijks leven. Gisteren liep ik door de stad waar ik ben opgegroeid. Veel lege winkels, helaas. Het is niet meer de (winkel)stad van vroeger. En toch ook hoop: nieuwe initiatieven, nieuwe concepten, veelal jonge mensen die durven om iets te beginnen wat er nog niet was. Woonwinkeltjes, al dan niet gecombineerd met horeca, en ook een klein horeca-pareltje: “rauw”. Negenennegentig van de honderd keer dat ik alleen ben loop ik langs een horecagelegenheid, ik ga nooit in mijn uppie ergens zitten. Gisteren dus wel! “rauw” is pas sinds kort geopend in een piepklein pandje, maar het allerbelangrijkst (voor mij) is wat ze bieden: volledig glutenvrije menukaart! En ook nog eens biologisch en lactosevrij. En ze nemen dit enorm serieus: in verband met het voorkomen van kruisbesmetting komen er absoluut geen etenswaren binnen die ook maar iets van gluten bevatten, het personeel mag echt geen eigen (brood)lunch van thuis meenemen 🙂

Ik dronk er een koffiesmoothie (euh, volgende keer toch maar weer thee of echte koffie) en at een overheerlijke brownie.

Wel zo handig om te weten: Rauw ligt in Sittard, tegenover de HEMA, Nieuwstraat 3. Gesloten op zondag en maandag


Ze is er weer!

ja, ze is er weer, ons logeetje Luna. Twee keer per jaar komt ze logeren. Lekker lang in de zomer en kort rond de kerst. Nu lekker lang. Maar liefst tot eind augustus blijft ze. En haar baasjes ook 🙂 

Eerst heb ik hier in huis een aantal voorzorgsmaatregelen moeten nemen. De vitrage afgepakt – die is nog vrij nieuw en niet echt nageltjesproof –  en voorzichtig op grote hangers in een weinig gebruikte kast gehangen. Verder ook nog enkele vazen weggezet in het kader van ‘je weet maar nooit’. 

    

Iedereen die binnenkomt krijgt duidelijke instructies: “denk erom, Luna is ergens: ramen en deuren dicht!”. Ze maakt geen aanstalten om de wereld buitenshuis te verkennen, ze is niet anders gewend daar waar ze normaliter woont, erg ver van hier. 

Ze is nog jong: ruim anderhalf. Toch heeft ze al vijf keer gevlogen. Vond ze niet leuk, echt niet …. Maar het is kiezen of delen: met baasje mee naar hier of in een pension voor langere tijd. 

Dus is ze hier. En da’s wel leuk! Hè Luna?