ver weg fietsen

Net voordat het thuis tropisch warm werd vertrokken wij weer eens richting zuiden, naar Oostenrijk.

IMG_1191.jpg

En de fietsen gingen mee. Fijn en makkelijk: zo hoefden we ter plekke geen fietsen te huren maar konden onze inmiddels al vertrouwde aankopen ook in ‘bergetappes’ worden uitgeprobeerd. Nou ja ….. dan ken je mij nog niet: vlak en een klein beetje heuvelachtig is meer dan voldoende ūüôā Je kunt hier echt prima fietsen,¬†met of zonder trapondersteuning, maar bij mij is het toch altijd¬†met, ik ben veel te zuinig op mijn energie. Om echt in de bergen te kunnen gaan fietsen is een speciale mountainbike geen overbodige luxe. Die fietsen kun je hier overal huren, met of zonder trapondersteuning. Er wordt in de bergen trouwens heel veel aan ‘downhill’ fietsen gedaan, dat wil zeggen op min of meer volle snelheid met een speciale fiets (en beschermende kleding) volgens een parcours de berg af knallen¬†fietsen, maar dat is echt alleen iets voor durfallen, en dus¬†absoluut niks voor mij …

Afgelopen zaterdag was onze eerste fietsdag We gingen¬†van hieruit (Leogang, Salzburgerland) via Zell am See naar Kaprun en terug. Via mooie omwegen toch al gauw een route van zo’n 75km.

Aan de overkant van het meer ligt Zell am See:

IMG_1190.jpg

In de verte de eeuwige sneeuw op de imposante gletsjer van Kaprun:

IMG_1180.jpg

Ik had nog veel meer foto’s willen maken …. maar dat is er een beetje bij ingeschoten. Het was alweer een fijne (fiets)dag.

 

de afgelopen tijd ….

Tja, er gebeurde van alles de afgelopen weken en toch kwam ik er niet toe om het op te schrijven. Alleen een klein berichtje op mijn andere blog. De reacties daarop waren hartverwarmend.

Maandag 6 maart was ik nog in Oostenrijk. Ik kreeg daar ’s morgens een telefoontje van een van de verzorgsters uit het verzorgingshuis waar mijn vader al bijna 4 jaar woonde. Ze vond dat pap er niet goed uitzag. Hij wilde niet eten of drinken, maar ze vond het nog niet nodig dat ik kwam. Ik heb mijn broers ingelicht, en zij zijn wel gegaan. Volgens een van mijn broers zag pap er niet echt goed¬†uit ….

Vroeg in de avond werd ik gebeld door de verpleeghuisarts: het ging nog niet echt goed, maar omdat ik nog in Oostenrijk was wilde ze hem een kuurtje geven en nog wachten met het toedienen van rustgevende medicatie tot ik er zou zijn.

Dinsdagochtend zijn we vertrokken: ik wilde naar huis! Toen ik ’s avonds bij pap kwam was hij al in een soort van slaaptoestand: hij heeft niet meer bewust gereageerd op mijn aanwezigheid.

Op donderdag 9 maart om 12.45 is mijn vader rustig ingeslapen. Ik was erbij, samen met een van mijn broers. Mijn vaders lijden door Alzheimer is voorbij! Het is goed zo, ik heb er vrede mee.

En toen begon het geregel: begrafenisondernemer gebeld, het hoe en waar en hoe niet besproken, muziek uitgezocht, tekst geschreven omdat ik wilde spreken tijdens het afscheid. Iets waarvan ik altijd had gedacht dat ik dat niet zou kunnen trouwens. Locatie gezocht, want we wilden geen begrafenis vanuit de kerk en geen herdenking in het crematorium. Locatie gevonden: een verbouwde stal, tegenwoordig een mooie feestlocatie waar pap ooit als dierenarts was geweest om koeien te behandelen. Had hij leuk gevonden!

Bloemstuk uitgezocht, vluchten geregeld voor jongste die bij de uitvaart wilde en kon zijn. FaceTime gesprekken gevoerd met oudste en middelste die er helaas niet bij konden zijn in verband met studie en werk in het buitenland.

Advertentie opgesteld voor in de krant, foto uitgezocht voor op het prentje. Dit was makkelijk: middelste had niet zo heel lang geleden een hele mooie foto van opa gemaakt.

Op de vrijdag na de donderdag de kamer van pap al leeggeruimd. Soort van verwerking denk ik en ach, het¬†was niet veel werk. Buiten kleding, foto’s, kaarten, een klein boekenrekje met enkele boeken en tijdschriften had mijn vader geen persoonlijke spullen op zijn kamer. Daar was geen plaats voor …..

Nagels laten lakken, afspraak gemaakt bij de kapper. Kostuum uitgezocht en gekocht  voor manlief en jongste, zij wilden er tiptop uitzien.

De ceremonie was besloten, ingetogen en mooi. Het was goed zo.

En nu ben ik blij dat lente¬†is zodat ik fijn buiten in de tuin kan werken, dat ik daar mijn ei kwijt kan. Want ik heb nu zee√ęn van tijd ….

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, Belgi√ę en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik w√®l leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen¬†dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij¬†L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van¬†Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het¬†hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo¬†krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen K√ľchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. M√®t het offici√ęle glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in, ¬†en dus een hoop calorie√ęn (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!

over (glutenvrij) bier in/uit Oostenrijk

Ik was nooit een liefhebber van bier. Sterker nog, ik geloof niet dat ik vroeger in totaal meer dan twintig glazen gewoon of speciaal bier heb gedronken. Sinds ik glutenvrij eet ben ik een verzamelaar. Ik verzamel (en proef) alles wat het glutenvrije logo draagt. Dus ook bier. Bij ¬†Carlijn van de blog ‘foodless’¬†las ik over een test van allerlei glutenvrije biertjes. Van de meeste had ik nog nooit gehoord, een enkele soort heb ik geproefd.

Nu kom ik regelmatig vrij vaak eigenlijk in Oostenrijk. Een van de bijzaken dingen die ik daar graag doe is inkopen. Gek hè, thuis vind ik daar niks aan maar in het buitenland kan ik best lang vertoeven in de diverse (biologische) supermarkten.

Zo wist ik van het bestaan van deze:

img_7477
img_7478
Van nature glutenvrij. Ook verkrijgbaar als Radler, met citruslimonade. Beide soorten zijn (best) lekker. Ik drink het normale biertje graag bij een maaltijd, de Radler is met name goed (met mate) te drinken in de zomer als het buiten lekker warm is.

Een ander Oostenrijks glutenvrij bier dat ik per toeval ontdekte is het biologische ‘Die Weisse’, een zogenaamd witbier

2883_1

Persoonlijk hou ik niet van de ietwat zurige smaak. Zoals gezegd dus per toeval ontdekt, dit bier stond ‘gewoon’ in het schap tussen de andere bieren in een Oostenrijkse supermarkt.

Zo ook dit bier:


Ha, heerlijk, ik blijf dingen ontdekken, het glutenvrije leven is nooit saai, ook niet op vakantie ūüôā

breisels van mij

Ik heb eindelijk weer wat breiprojecten afgerond. Heel prettig gevoel voor iemand die nooit lijstjes maakt maar wel graag dingen afvinkt. Ik wil namelijk heel graag weer naar mijn favoriete wolwinkel maar als ik daar vervolgens niks mag kopen van mezelf omdat ik nog zoveel wolletjes thuis heb liggen kan ik net zo goed niet gaan ….

Ik brei graag woonaccessoires, met een lichtelijke voorkeur voor kussenhoezen. Ik  heb weer een kussen af, gebreid met dezelfde wol als de twee die al een tijdje op de bank liggen, ook in dezelfde kleurstelling. De gebruikte wol is ‘Sempione’ van Lang Yarns, een grof gesponnen wol met acryl en alpaca draad met een natuurlijk uitstraling.

img_0250

6d35c20e-ef05-4ad7-ab57-8a088490a760-2

08984301-67ff-4214-ad64-e193ae26d52c-2

Sokkenpaar nummer zoveel is ook af:

fullsizerender-2

Da’s gewoon een lekker tijdverdrijf voor tussendoor.

We besloten laatst om samen met (schoon)ouders naar een kerstmarkt in de buurt te gaan. Dit ondanks ietwat angst voor ….. (vul zelf maar in) met name bij mijn schoonvader van 90 die serieus van plan is om 100 te worden zonder dat hij slachtoffer wordt van een of andere aanslag. Bah. We gingen dus vol goede moed op weg naar de Weihnachtsmarkt van Aken. Niet voor het een of het ander, maar de kerstmarkten in Duitsland zijn echt mooi en gezellig. Niet pers√© om iets te kopen, maar alleen al voor de sfeer. Sfeer met zonder angst dus.

img_0268

img_0265

We hebben het leuk gehad, en dat gold ook voor ons hoogbejaarde gezelschap. Fijn.

En inmiddels zijn we daar waar het ook fijn is, in Oostenrijk. Het was tot gisteren nog niet geheel wit tot in het dal, de kans was even aanwezig dat het hier ook groen zou blijven tot en met de kerst. Maar het heeft vannacht gesneeuwd! Yes ūüôā

De kerstboom is in ieder geval al opgetuigd. Een echte, helemaal meegenomen van thuis, maar zonder wortel dus helaas niet bestemd om volgend jaar weer te dienen als kerstboom.

img_0320
Jongste is al een paar dagen hier, hij heeft ons intussen al verwend met een heerlijke maaltijd. Nou, dat talent heeft hij niet van mij ūüôā

img_0337

Oudste komt vanavond, hij krijgt nog een verlaat verjaardagscadeau, daar hebben we vast allemaal plezier van.

img_0341img_0340

img_0343

Hij zit inmiddels in een zelfde (en echt gloednieuw) vliegtuig als op bovenstaand plaatje. Zegt mij niet veel, vliegtuig is vliegtuig, maar hij vindt dat wel leuk. Bijkomend voordeel: het vliegt wat sneller. En dat scheelt als je met enorm lange benen zowat klem zit ….

Middelste komt ergens komende week. Als ZZP-er pakt hij iedere kans op werk met beide handen aan. Tuurlijk. Er moet ook brood op zijn plank komen.

Samenvattend: wij komen de kerstdagen wel door ūüôā

 

glutenvrij op wintersport

#decemberglutenvrij

image

 

Ik doe dit jaar voor het eerst mee met #decemberglutenvrij, een soort van adventskalender/estafette van glutenvrije bloggers (en bloggers die wel eens over glutenvrij cq coeliakie schrijven) gedurende de maand december. Heel veel bloggers doen dit jaar mee, het gaat hartstikke goed! Ik neem het stokje aan van de blog kook de wereld rond!, waarvoor dank! Onder aan mijn blog heb ik vermeld aan wie ik op mijn beurt het stokje doorgeef. Mijn blogbericht is het tiende vakje van deze kalender, logisch ook, want het is 10 december vandaag.

10wie ben ik

Voor degenen die mij niet kennen stel ik me nog eventjes kort voor. Ik ben Inge, ik weet sinds februari 2008 dat ik coeliakie heb en ik eet sinds die tijd ¬†(uiteraard) altijd glutenvrij. Dat was aanvankelijk best wennen. Ik bracht met name in het begin heel veel tijd door met heel veel lezen en actief deelnemen op diverse binnen- en buitenlandse coeliakie-fora en -sites. Ik las werkelijk alles wat te maken had met coeliakie, gluten, voedselallergie√ęn, etcetera. Volgens mij en mijn omgeving zag ik de gluten af en toe zelfs vliegen ūüôā Boodschappen doen was echt een crime, wat heb ik de vreselijk kleine priegellettertjes op de etiketten vaak vervloekt. Tegenwoordig is het levenslange dieet heel gewoon een deel van mijn leven. Ik weet niet meer beter, ik voel me uitstekend, heb weinig last van neurologische klachten en zit – kortom – goed in mijn vel.

glutenvrij op vakantie in de sneeuw

img_1290-1

Vakantie in de sneeuw, met een heel grote kans op een witte kerst, wie wil dat niet? Hmm, maar hoe gaat dat dan als je coeliakie hebt en dus glutenvrij moet eten? Voor een hotelvakantie regel je alles van tevoren met de touroperator of direct met de hoteleigenaar. Maar wat als je een huisje of appartement hebt geboekt? Moet je dan alles van thuis meenemen of kun je ervan op aan dat je in de wintersportgebieden ook je glutenvrije spullen kunt krijgen? Voor al degenen die een weekje door gaan brengen in met name¬†Oostenrijk – met stip mijn favoriete vakantieland voor de wintersport – heb ik een aantal tips. Mijn ervaring is dat je – voor de zekerheid – best wat van thuis mee kunt nemen, maar geheid dat je veel van die spullen plus dat wat je op vakantie kunt krijgen en thuis niet, weer mee naar huis neemt.¬†Pasta en consorten hoef bijvoorbeeld je echt niet mee te slepen, dat is zo goed als in iedere supermarkt verkrijgbaar. Misschien wat duurder, maar h√©, je bent op vakantie ūüôā

Glutenvrij brood is in Oostenrijk alom verkrijgbaar in de diverse supermarkten of bij bijvoorbeeld de DM Drogerie. ¬†Dat zijn vaak de merken die thuis ook te koop zijn, dus vertrouwd. Met name de supermarktketen Merkur is voor mij favoriet met heel lekker (vers afgebakken) glutenvrij brood. Sinds kort is hun assortiment uitgebreid.¬†Hier¬†schreef ik onder andere over het glutenvrije brood dat toen helaas niet geschikt was voor mensen met coeliakie. Maar wat schetste laatst mijn verbazing? Juist ja, het glutenvrije brood van de firma ‘weizenfrei’ heeft het glutenvrije logo gekregen, het is nu geschikt voor mensen met coeliakie!¬†Klikkerdeklik¬†voor de link. Verkrijgbaar in iedere Merkur supermarkt in Oostenrijk, deze liggen voornamelijk in de wat grotere plaatsen.

3d18b0_c9b4f1994b4549f99e3c88260e4996aemv2

3d18b0_1047c5e0e2f44fc38e748e6a1d567ae7mv2

Ook bij diverse andere supermarkten, bijvoorbeeld (Inter)spar¬†is mijn ervaring dat de verkrijgbaarheid van glutenvrije spullen vrij goed is, zeker in de grotere filialen. Hun eigen huismerk met onder andere glutenvrije producten heet ‘free from’.¬†Sinds kort zijn ook bij hun bakkerij vers afgebakken glutenvrije broodjes (‘Geb√§ck’) te krijgen! Dit laatste las ik op hun site, ik heb ze zelf nog niet geprobeerd.

Kaiser-Schmarren, een typisch Oostenrijkse lekkernij, is nu ook (kant-en-klaar) glutenvrij te krijgen. Lekker? Mwah, maar dat vind ik. Ik vind het in ieder geval fijn dat er overal steeds meer glutenvrije spullen te krijgen zijn, zodat er steeds meer keuze is.

Nee, ik heb geen aandelen in welke winkel dan ook, ik word ook niet gesponsord, ik eet alleen graag lekker glutenvrij, ook op vakantie.

Op de sites van met name de Duitse en in mindere mate de Oostenrijkse coeliakie vereniging staat ook nog behoorlijk wat informatie.

Ga je voor het eerst glutenvrij naar de wintersport, heb je nog vragen, wil je meer tips, misschien kan ik je verder helpen. En nee, vraag me niet hoe het is met de sneeuw en of de liften open zijn en of de zon zich nog laat zien ….. Maar voor gluten-gerelateerde vragen mag je me gerust schrijven: coeliakie61@gmail.com

Viel Spass im Schnee!

IMG_1279.jpeg

 

wie blogt er morgen voor #decemberglutenvrij?

Ik geef het stokje graag door aan¬†Monique¬†van de blog ‘het meisje met de voedselallergie’

 

 

Sinterklaas, maar dan elders

Julia bracht me op het idee om iets te schrijven over de traditie van het Sinterklaasgebeuren in Oostenrijk.

Een jaar of zes geleden was ik begin december in Oostenrijk. Wist ik veel dat ze daar ook Sinterklaas vieren. Nou, als je dat eenmaal hebt meegemaakt vergeet je het nooit meer! De begeleider van de Goedheiligman is namelijk bij lange na niet wat we hier gewend zijn ….

amazon-B00MP4N3TO.jpgafbeelding

Ik zat op de avond van de 6e december nietsvermoedend in een klein restaurantje toen de groep van de Oostenrijkse Sinterklaas (Nikolaus) met zijn gezelschap entree maakte. Dat ging gepaard met enorm veel kabaal, geroep en bangmakerij. Ik deed het serieus zowat in mijn broek ….. Later vertelde de eigenaar me dat kinderen hier soms echt van over hun nek gaan. De begeleiders van de Goedheiligman, Krampus genaamd, zijn werkelijk afschrikwekkende figuren, gehuld in dierenvellen met enge maskers, die met een hoop kabaal hun komst aankondigen. Het kan zijn dat ze in dit restaurantje, waar louter volwassenen zaten, extra hun best deden om ons angst aan te jagen. Nou, dat is dan goed gelukt …

imgres.jpg foto

fullsizerender

Yuk dus.

Ik vond dit op internet, heb het geprobeerd te vertalen:

Krampus is in de Alpenlanden een soort van afschrikwekkende traditie in de Adventstijd ter begeleiding van Sint Nicolaas. Terwijl Sinterklaas de lieve kinderen verwent met cadeautjes worden degenen die niet lief zijn (geweest) door de Krampus, de boosaardige tegenpool van Sinterklaas, bestraft.

Geef mij maar ‘onze’ Sinterklaas met zijn zwarte, bruine of roetveeg Pieten, die zijn heel wat kindvriendelijker.