mijn schoonvader

Ik ken mijn schoonvader sinds 1977, in dat jaar kreeg ik namelijk verkering met zijn zoon. Da’s al een lange, lange tijd geleden. Toen was hij nog jong, mijn schoonvader, 51 jaar pas, maar in mijn jonge ogen al heel erg oud …..

Nu is hij pas echt oud, bijna 93.

Sinds begin dit jaar wonen hij en mijn schoonmoeder niet meer zelfstandig in hun huisje maar op een plek waar – in onze ogen – de best mogelijke zorg is voor hen beiden. Gezien het feit dat mijn schoonmoeder dementerende is en absoluut niet meer thuis kon wonen waren we erg blij dat we een plek voor ze hebben gevonden waar ze beiden naartoe konden. Maar mede doordat hij een heel erg (lastige …) oude boom is die is verplaatst heeft hij er heel erg veel moeite mee: met het verhuizen, met de nieuwe plek, met de verzorging, met de zorg, met het eten, met de dagbesteding van zijn vrouw, met het alleen zijn als zij er niet is, met het samenzijn als zij er wel is, en verder met alles (en dat is veel …) wat in zijn ogen niet goed is …..

Enfin.

Bij het leegruimen van het huis kwamen we onder andere dit tegen, en dat is de moeite van het bewaren waard. Staat er ook op: bewaren ­čśÇ

stof

De hele week is het al een stoffige boel in huis. Een zolderkamer wordt op opnieuw geïsoleerd en dat heeft nu eenmaal zijn tijd nodig. Deze isolatie is onze bescheiden bijdrage aan de reductie van CO2.

Een hele week vreemden over de vloer die in en uit lopen. Niet mijn ding maar ja, het resultaat is wat telt. Als jongste weer permanent terug komt uit Letland – naar verwachting ergens in maart – wil hij er zijn studiootje van maken. Dus woon-, slaap- en leefruimte in ons eigen huis. Gezellig! Maar voor die tijd moet ook nog een nieuwe vloer erin, de wanden worden gesausd, gordijnen op maat worden gemaakt, kasten worden geplaatst, meubels uit de kelder worden gehaald en flink met stofzuiger, dweil en stofdoeken worden gewerkt. Pas als hij, jongste, betaald werk heeft zal hij serieus op zoek gaan naar een appartementje in de buurt, en aangezien die nogal schaars zijn kan daar best nog wel wat tijd overheen gaan. Laat ik dat nu helemaal niet erg vinden …..

Vandaag tussen de bedrijven door met mijn schoonvader naar het ziekenhuis. De goede man is 92 en nog behoorlijk mobiel maar voor een kleine chirurgische ingreep laat je zo iemand toch niet aan zijn lot over. Trouwens, auto rijden na zo’n ingreep mag niet maar geld uitgeven voor een taxi vindt meneer zonde ….. Met een uurtje was alles gepiept en kon ik hem weer thuis afleveren. En dus snel terug naar mijn stoffige huis.

Wat te doen met al die dagen verplicht thuis zitten? Nou, in ieder geval heb ik afgelopen week te weinig gesport en ├╝berhaupt te weinig bewogen maar wel veel gelezen en gehaakt. Het weer nodigde sowieso niet uit om naar buiten te gaan dus echt rouwig was ik er niet om.

Sinds een tijdje ben ik weer bezig met een hoes voor een kussen. Wederom met de tunische haaknaald met 2 haakjes. Ideaal werkje om overal mee naar toe te nemen trouwens. Gaat goed, ik heb nog geen steek laten vallen.

Als ik thuis ben haak ik het liefst aan een deken voor op de bank. Het is mooi garen van Durable ‘cosy fine’ in 5 kleuren: zwart, grijs, ecru, oranje en mosterdgeel. Het patroon staat in een boek dat ik laatst kreeg. Titel van het boek vind ik een beetje misleidend, het is geen fair isle techniek maar wel haken volgens de Mochila techniek van de Wayuu indianen. Maar dit terzijde, de patronen zijn duidelijk en niet al te moeilijk.

Leuk werkje, hier zal ik nog wel een jaartje of zo zoet mee zijn.