Bijzaken

Ik reageerde op Sjannesblog met de vraag of ze dinsdag ook nog in de buurt, dwz Zuid-Limburg, was. Ja, dat was ze en zo kwam het dat zij en haar man een wandeling op een dusdanige manier aanpasten dat ze bij mij pauze konden houden. Geweldig toch? Dat zijn met stip de leuke ‘bijzaken’ van bloggen 😀

Lekker cadeau

’n Tegoedbon voor een lunch, dat was het cadeau dat ik van mijn jongste kreeg voor mijn verjaardag. Leuk toch? En die bon verzilverden we vandaag. Ik had een volledig glutenvrije locatie uitgezocht, The Broth Bar in Wijck, Hoogbrugstraat 43A te Maastricht. Op naar Maastricht dus.

Op de menukaart stonden een behoorlijk aantal lekkere dingen, ik wist gewoonweg niet wat ik moest kiezen. Dit is overigens slechts een deel van de kaart

Na even wikken en wegen werd het een stuk quiche, omdat ik dat al zó lang niet meer had gegeten. Absoluut geen verkeerde keuze! Eerste hapje had ik al genomen voor ik eraan dacht om een foto te maken …

Jongste ging voor een flinke kom bouillon, volledig glutenvrij zoals alles op de kaart, en ook dat was hartstikke prima.

Wat ik ervan vond:

Mooie locatie in mooi en rustig(er) stukje Maastricht, vriendelijke bediening, lekker eten dat ook nog eens volledig glutenvrij is.

Kortom: aanrader!

Het was een geslaagd moeder-zoon uitje, zeer zeker voor herhaling vatbaar.

18 8 18

Op die speciale datum was ik dit jaar jarig, en tja, dat het zo’n speciale cijfercombinatie was, daar kwam ik pas achter toen de dag bijna ten einde was. Ik ben niet zo van het (lees: mijn eigen) verjaardag vieren en vond het dan ook helemaal niet erg toen we een uitnodiging kregen om naar een vijftigjarige bruiloft te gaan net op die ene dag.

Het kleine feestje was een lunch op een wel heel erg mooie locatie

met een aantal vreemde bewoners, namelijk een dikke zij

en een nog veel dikkere hij, die zich werkelijk nergens iets van aantrokken.

Na de lunch liepen we door het parkje naar het NIM oftewel Nationaal Indië-monument voor een kort moment van bezinning.

’s Avonds gingen we nog een keer uiteten, dit keer samen met onze zonen in mijn favoriete brasserie.

Eigenlijk een beetje veel van het goede voor een dag maar het was wel erg gezellig. Op naar mijn volgende verjaardag …..

Bokkereyer

Een van mijn sportvrienden is – helaas – begin van deze maand verhuisd van het Limburgse land naar Krimpen aan den IJssel. Eindje uit de buurt dus. Vandaag was ze weer even in het zuiden om nog wat laatste dingen te regelen èn om met ons vaste sportvriendengroepje te genieten van een lekkere hightea. Van ons groepje van 8 was er een met een eiwitallergie en een – ik zei de gek – met coeliakie. Alles was prima voor elkaar, heel lekker (ook de aanpassingen!), heel leuk aangekleed en zeer zeker voor herhaling vatbaar. Waar dit was? Bij ‘De Bokkereyer’ in Sweikhuizen. En ik dombo heb dus weer eens geen foto’s gemaakt …..

Dan maar een foto van de mooie plant die oudste kreeg van jongste:

Zo’n mooie pinksterdag

Op zo’n mooie pinksterdag is lekker luieren zonde, dus hup, schop onder mijn kont, en lekker fietsen. Het werd een fijne ronde: via Susteren, Dieteren, Maaseik, Stokkem, Berg aan de Maas en Sittard terug naar waar we vertrokken, een kilometer of vijftig in totaal.

De fietsbrug die het bedrijventerrein plus sportzone (oa voetbalstadion Fortuna Sittard) en de wijk Sanderbout verbindt. Ik had er veel over gelezen maar ‘m nog niet gezien. Mooie brug, makkelijk voor degenen die met de fiets over en weer moeten zijn.

In de verte ligt het hoofdkantoor van Sabic:

Al een hele tijd in de steigers in verband met lekkages, zonde toch. Op de voorgrond een stukje van het Tom Dumoulin Bike Park (klik):

De Ophovenermolen (watermolen uit 1716) aan de rand van het Sittardse stadspark.

Na de Tweede Wereldoorlog werd er niet veel meer met de molen gemalen. In 1949 werd hij nog wel gerestaureerd, maar als gevolg van stilstand en verwaarlozing ging de staat weer snel achteruit. De laatste eigenaar die het beroep van molenaar op de Ophovenermolen uitoefende, was August Laudy. In 1955 werd de molen stilgelegd.

Eind 1973 besloot de stichting Jacob Kritzraedt tot aankoop van de Ophovenermolen, waarna een uitgebreide restauratie volgde die in 1976 werd voltooid. Zo is er van de molens in het oude Sittard ten minste één bewaard gebleven. In 1983 raakte het molenwiel door hoge waterstand ontzet. Na een geslaagde tweede restauratie in 1998 was ook het molengedeelte weer helemaal bedrijfsklaar gemaakt en kon de molen weer als vanouds draaien, aangedreven door de kracht van de Geleenbeek.

In 2003 is deze molen als waterkrachtcentrale gaan functioneren voor opwekking van natuurstroom. Sindsdien is hij 24 uur per dag in bedrijf en levert hij een continu vermogen van 19 kW aan het elektriciteitsnet, wat genoeg is voor circa 30 huishoudens. Momenteel is er in het molengebouw een restaurant gevestigd.” (bron: wiki)

Het restant (of monument?) van het openlucht zwembad aan de Vijverweg, daar waar ik mijn man leerde kennen in ’77:

Van hieruit is het nog een klein half uurtje fietsen naar huis, onderweg heb ik me nog verbaasd over het steeds groter wordende arsenaal plantentunnels waar zo te zien frambozen en wellicht ook blauwe bessen worden gekweekt.

En thuis gekomen mocht ik nog even genieten van een mooie, dreigende lucht. Het bleef bij dreigen, er is nauwelijks een druppel regen gevallen. Gauw de bloembakken water geven ….

snel rondje

Snel rondje door de tuin voordat de bloesem uitgebloeid is.

De pruim:

De kers:

Ongelooflijk hoe snel alles groeit en bloeit, nog maar een paar kale plekken heeft de beukenhaag

Alleen al de geur: betoverend lekker

Voor de narcissen heb ik bijna geen oog meer, zoveel staat er in bloei

of bijna in bloei

Nu snel nog het gazon maaien en fijn genieten van een mooie avond!

de straat waar ik ben opgegroeid

(bron: De Limburger)

Ik ben opgegroeid in Sittard, een groot gedeelte van mijn jeugd woonde ik op de Hoeferlaan, huisnummer 4. Hier staat nog altijd het huis dat mijn vader eind jaren zestig liet bouwen en waar hij woonde tot hij moest worden opgenomen in een verpleeghuis. Het is sinds vorig jaar verkocht na vier jaar te koop te hebben gestaan. Helaas net in een tijd dat het slecht ging met de huizenverkoop. Jammer, het drukte de vraagprijs enorm. Maar we klagen niet, weg is weg.

Een tijdje geleden stond bovenstaand berichtje in de krant. Grappig, er zijn dus maar twee straten in Nederland die Hoeferlaan heten. Apart is dat het museum in Arnhem ligt op nummer 4, dat is ook het huisnummer waar ik heb gewoond maar dan in Sittard.

geslaagd!

Een avondje uit eten kan zo fijn zijn, zeker als je merkt dat de inzet om je glutenvrij te laten genieten meer dan 100% is. De bediening was een 9, het eten een dikke 8, het gezelschap was zeer aangenaam en het koekje bij de koffie een aangename verrassing:

Een glutenvrije oreo, dat was voor mij echt de kers op de taart. Niet omdat ik zo’n zoetekauw ben, integendeel, maar omdat tot en met de koffie alles glutenvrij klopte. Voor de zoveelste keer was het dus genieten bij Mijn-Streek in Heerlen. Een geslaagde avond!

einde winter?

Gistermorgen was de wereld hier hartstikke mooi wit. Vanmiddag was er geen sneeuw meer te bekennen en konden we bijna met-zonder-jas naar buiten. Het wordt langzaam voorjaar …. Of is de wens de vader van de gedachte? Enfin, toen ik ‘gak, gak, gak’ hoorde en dit zag:

vond ik dat wel leuk en hoopgevend! Winter en kou vind ik leuk, echt waar, maar voorjaar vind ik nog veel leuker.

Mijn 10.000 stappen heb ik vandaag weer gelopen, het was een fijne zondag!

rivieren

Scrollend door mijn vele foto’s kwam ik een passende foto tegen voor de blog stuur een foto, met als onderwerp ‘rivieren’:

Een tante en oom van mij wonen sinds ruim een jaar in Roermond aan het water, de Maas dus. Alleen al vanwege het geweldige uitzicht zou ik er direct willen wonen, er is zoveel te zien in ieder jaargetijde, heerlijk. Ik zie me al zitten met mijn haakwerkje 😀 Deze plek is ook speciaal omdat mijn vader hier vroeger met ons ging varen. Aanvankelijk hadden we een rubberen opblaasboot en later een heus zeiljacht. Het was een heerlijke tijd.