mijn schoonvader

Ik ken mijn schoonvader sinds 1977, in dat jaar kreeg ik namelijk verkering met zijn zoon. Da’s al een lange, lange tijd geleden. Toen was hij nog jong, mijn schoonvader, 51 jaar pas, maar in mijn jonge ogen al heel erg oud …..

Nu is hij pas echt oud, bijna 93.

Sinds begin dit jaar wonen hij en mijn schoonmoeder niet meer zelfstandig in hun huisje maar op een plek waar – in onze ogen – de best mogelijke zorg is voor hen beiden. Gezien het feit dat mijn schoonmoeder dementerende is en absoluut niet meer thuis kon wonen waren we erg blij dat we een plek voor ze hebben gevonden waar ze beiden naartoe konden. Maar mede doordat hij een heel erg (lastige …) oude boom is die is verplaatst heeft hij er heel erg veel moeite mee: met het verhuizen, met de nieuwe plek, met de verzorging, met de zorg, met het eten, met de dagbesteding van zijn vrouw, met het alleen zijn als zij er niet is, met het samenzijn als zij er wel is, en verder met alles (en dat is veel …) wat in zijn ogen niet goed is …..

Enfin.

Bij het leegruimen van het huis kwamen we onder andere dit tegen, en dat is de moeite van het bewaren waard. Staat er ook op: bewaren 😀

van heet naar aangenaam

Wat was ik gisteren blij met regen en afkoeling. En mijn tuin ook. Hoorde met een beetje fantasie de plantjes en bloemen en bomen genieten. Gelukkig geen wateroverlast, de regenval was hier langdurig maar ook fijn gedoseerd.

De natuur had (en heeft) het deze zomer weer héél zwaar, uitzonderingen daargelaten, maar daarvoor heet je dan ook zonnebloem

of aubergine, of onderstaande wonderschone bloeiers waarvan ik de naam niet weet maar die beter en meer bloeien naarmate de temperatuur hoog, hoger, hoogst is

Ik heb me gewoon rustig gehouden de afgelopen tropische dagen alhoewel de haaknaald daar anders over denkt ……

pronto

In de regionale krant die ik dagelijks lees staat iedere week een rubriek ‘Pronto: toevallige ontmoetingen’. Nou, zo’n ontmoeting had ik gisteren, en gezellig dat dat was!

Laat ik bij het begin beginnen …..

Ik las op de blog van Ton dat hij en Rick in het kader van hun pelgrimstocht naar Rome op dat moment in Swalmen waren en van plan waren richting Sittard af te zakken. Nieuwsgierig als ik ben naar een ieder met een link naar Sittard (Rick is er geboren) nodigde ik ze uit voor koffie voor als ze hun plan enigszins zouden willen aanpassen. We hadden over en weer WhatsApp- en telefooncontact en uiteindelijk werd de kop koffie een overnachtingsplek in ons tuinhuis. In de tussentijd was er nog WhatsApp verkeer met Emie in Italië omdat Ton geen tweede code voor zijn i-phone bij zich had en daardoor geen toegang meer had tot zijn contacten. Zij gaf mijn gegevens door aan Rick en kwam bijna alles goed 😀

En toen.

Toen belden twee behoorlijk bezwete mannen ongeveer precies op het afgesproken tijdstip bij ons aan en hadden we een prima namiddag en avond met fijne gesprekken achter in de tuin onder de Amberboom. We aten een eenvoudige doch voedzame maaltijd (ik ben nu eenmaal geen keukenprinses) met als toetje een stuk Limburgse abrikozenvlaai.

Het was nogal bloedheet vannacht dus ik weet niet of de heren in het huisje of buiten onder de blote hemel hebben geslapen. Kon het ze vanmorgen niet vragen want ze waren al heel vroeg weer op pad. Pfff, en dat met deze tropische temperaturen ……. Enfin, ze zijn gelukkig heel wat gewend in Spanje.

Die blogwereld toch 😀

leuke dingen

Maar weer eens een overzichtje van de (meestal) leuke dingen die zo op mijn pas kwamen de afgelopen tijd.

Van een gehaakt proeflapje maakte ik mijn eerste pannenlap ooit. Je kunt zien dat het een proeflapje is maar ‘nou en …’.

Dit wordt nummertje twee.

We waren uitgenodigd bij kennissen in een nabijgelegen stadje, dit grappige stel zat daar zomaar op straat.

Ik nam eindelijk eens de tijd om te stoppen en foto’s te maken bij het meest westelijke punt van Duitsland, in de gemeente Selfkant. Heel toevallig grenst dit ook nog eens aan het smalste stukje Nederland (Susteren) tussen Duitsland en België in.

Er is een kleine permanente tentoonstelling in beeld van de geschiedenis van de gemeente Selfkant. De complete gemeente kwam in 1949 onder Nederlands gezag (in verband met Nederlandse annexatie van Duits grondgebied na de Tweede Wereldoorlog)

en dat duurde tot 1963.

Verder kwam ik uit nieuwsgierigheid en dankzij navragen bij een tante en vervolgens bij Sjoerd erachter waar mijn moeder ooit werd geboren (bron foto: Sjoerd): het huis met de trappen. Leuk!

Dat was het wel zo ongeveer 🙂

Paaszondag

Op zo’n zonnige Paaszondag zijn er veel dingen die ik wel en persé niet wilde doen. Ik wilde niet uitslapen (ik word meestal tegen vijven even wakker voor een plas en blijf dan daarna altijd even wakker om te genieten van de vele vogelgeluiden, val vervolgens toch weer in slaap maar uiterlijk om acht spring kruip ik mijn bed uit). Ik wilde vandaag echt geen administratie doen, dat kan andere dagen ook nog. Ik ging ook niet in de tuin werken alhoewel de tuin heel hard roept ….. Wasmachine ging ik ook niet gebruiken, alhoewel het windje om de gewassen was in te laten drogen wel vrolijk en uitnodigend waaide.

Wel gingen we een ronde fietsen. Een kleintje had mijn man me beloofd, want ik wilde wel nog alles klaarzetten voor het avondeten dat we samen met oudste en mijn schoonouders zouden nuttigen. En ook nog even rustig zitten voordat zij zouden komen (mijn schoonvader is namelijk nogal aanwezig en dat vreet energie ….). Nou kleintje, uiteindelijk stonden er toch weer ruim 50 km op de teller. Was niet de bedoeling maar achteraf wel fijn.

Die ronde fietsten we dit keer persé niet in het heuvelland, daar is het in de weekeinden veel te druk, zeker met Pasen en zeer zeker met de Amstel Gold Race die daar verreden werd.

We staken twee keer het kanaal over, en liefst twee keer zag ik dezelfde boten. Een keer om 12.16 heel veraf en de tweede keer om 12.58 dichterbij. Zoiets vind ik wel grappig.

Kortom, het was weer een fijne zondag 😀

heuvel op en heuvel af

We gingen fietsen. Op zaterdagmiddag, want dan zou het in het heuvelland nog niet al te druk zijn. Dachten we. Hoopten we. Pff, voor een zaterdag in maart vond ik het toch best druk: nogal wat wandelaars, fietsers, erg hard fietsende wielrenners, te hard rijdende auto’s en motoren en overvolle terrasjes.

We parkeerden de auto in Wittem, op de grote parkeerplaats voor juist ja, hier maar gingen er niet naar binnen. We fietsten van Wittem naar Eys, bekeken vluchtig de plek waar we de as van mijn ouders t.z.t. willen uitstrooien (pap was van Wittem, mijn moeder groeide op in Eys, dus die plek vinden we erg toepasselijk), vervolgens nog door Trintelen, Ubachsberg en Gulpen en namen toen – eindelijk – geruime pauze in Valkenburg bij Brasserie America. Helaas geen plek op het terras, maar de glutenvrije kroketten smaakten binnen niet minder lekker!

Ooit, omstreeks 1971 , gingen wij op vakantie naar Middelkerke. Daar maakten we kennis met de familie America. Zij vierden vakantie in hetzelfde appartementencomplex als wij. Wij kinderen van beide gezinnen speelden van vroeg tot laat op het strand, het waren in mijn ogen twee hele leuke weken. Na die vakantie raakten we elkaar weer uit het oog. Tja, zo ging dat in die tijd zonder Facebook en WhatsApp.

Twee jaar geleden kwam ik erachter dat die familie America van de vakantie de uitbater is van de brasserie met dezelfde naam in Valkenburg. Leuk toch? Vind ik tenminste.

Moe maar voldaan kwamen we aan het eind van de dag weer uit in Wittem. Het was een fijne fietsdag.

kapelletje (7), enzovoorts

Wederom maar weer eens een kijkje op mijn week.

Samen met schoonzus en zwager liepen we een rondje van Ubachsberg naar Trintelen en weer terug. Tegenover de Bernardushoeve (onze pauzeplek) zag ik dit kapelletje:

Het ligt op een kruispunt op de grens van Mingersborg en Trintelen. De kapel dateert uit 1939, getuige het jaartal in de voorgevel en wordt onderhouden door de buurtschap Mingersborg.

In de tuin van onze buurman moest een dode boom worden verwijderd, dat vond ik best een indrukwekkend schouwspel. De tuin van buurman ligt ruim lager dan de onze, de man in de boom hangt echt heel wat meters boven ‘vaste aarde’. Ben benieuwd in welke boom de uilen binnenkort ’s nachts gaan zitten om naar elkaar te roepen nu hun vaste stek er niet meer is. Vind ik eerlijk gezegd niet erg …..

Het kleine koolmeesje op de foto zat minutenlang te zitten in het pindakaaspotje. Te dromen? Te genieten? Daar leek het wel op.

Deze duif leek ook te genieten van de vele kruimeltjes op de grond. Waar? Op de luchthaven van Düsseldorf, heel gewoon binnen in de centrale hal.

Ik moest daar zijn omdat jongste nog een verre reis ging maken en hij graag op tijd zijn vliegtuig wilde halen. Nou, laat zoiets maar aan moeders over: ruim drie en een half uur voor het vliegtuig zou vertrekken zaten we al fijn aan de koffie. Ha, en dan te bedenken dat hij nog ruim 26 uur zou moeten vliegen ….

Absoluut niet blij was ik met de foto die oudste me stuurde. Genietend op zijn balkon kreeg hij bezoek van een heuse tijgermug. Gats. Daar zit toch echt niemand op te wachten.

In het kader van ‘verveling staat niet op mijn lijstje’ haal ik een tijdje-geleden-gebreide kussenhoes uit. En in plaats van de wol weer op te rollen tot een bolletje brei ik gelijk een nieuwe hoes, maar nu zo’n 10cm kleiner. De originele was te ruim, vandaar. Ik zei toch al dat vervelen niet op mijn lijstje staat?

Verder dacht ik blogvriendin Bertie te kunnen helpen met het ontcijferen van een Duitse tekst op twee oude ansichtkaarten.

Jammer dan, missie mislukt: ik kan het schrift echt niet ontcijferen …..

Bij het zoeken naar een leuke plek om binnenkort een hapje te gaan eten stuitte ik op de plek waar mijn vader is geboren en opgegroeid

Dit was mijn vaders oom, ’t Edmondje 😀. Bekend bij een ieder die vroeger te voet de bedevaartstocht naar Wittem maakte en vervolgens hier naar binnen ging voor koffie en een goed stuk Limburgse vla(ai).

Het was weer een leuke week.