opruimwoede

Mijn schoonvader (bijna 95, een nog kwieke heer op leeftijd) was weer eens aan het opruimen. Dit keer waren de door de jaren heen verzamelde krantenknipsels aan de beurt.

Knipsels uit 2013, over – toen – vijftig jaar Selfkant, de gemeente waar wij wonen. Van 1947 tot 1963 hoorde de Selfkant bij Nederland:

Na de Tweede Wereldoorlog werd Selfkant (het gebied van de huidige gemeente, exclusief Saeffelen) op 23 april 1949 door Nederland geannexeerd als vorm van schadevergoeding voor de oorlog. Het door de Duitsers gekozen bestuur werd door Nederland naar huis gestuurd, omdat het in strijd zou zijn met de Nederlandse grondwet. Het bestuur werd ingericht naar Nederlands model. Dit betekende: geen gekozen burgemeester en gemeenteraad meer, geen afzonderlijke gemeenten in het gebied. Alles werd samengevoegd en kwam onder gezag van een landdrost; Huub Dassen werd door de Nederlandse regering benoemd als bestuurshoofd van het drostambt Tudderen, zoals de bestuurlijke naam van Selfkant nu luidde.[10] De Duitse inwoners bleven Duitsers, maar konden een Nederlands paspoort krijgen met de speciale vermelding “wordt behandeld als Nederlander”.[11] De dorpjes, die door de oorlog gehavend waren, werden op Nederlandse kosten hersteld. Ook vestigden zich Nederlanders in het gebied. De Nederlandse invloed is merkbaar gebleven in deze gemeente. bron: Wikipedia

De echte reden waarom hij de knipsels bewaarde was ik!

Mijn achterkant stond in die tijd namelijk week na week in de krant.

Ook hier wordt af en toe flink opgeruimd. Vandaag toog ik met een auto vol spullen naar kringloopwinkel ‘het goed’ in Sittard. Speciaal voor blogster Bertie ging ik naar binnen 🙂 en nam ik als bewijs daarvoor deze foto:

Maar ik heb niks gekocht ….

er stond een aanhanger in het veld ….

Gisteren stond er de hele dag een aanhanger op een veldweggetje. Dat kon ik prima zien vanuit onze wintertuin. Omdat het ook hier in de buurt regelmatig spookt (lees: drugsafval, inval in drugspand(en), besloot ik ‘s middags toch maar eens te bellen met de politie.

Eerst naar de Duitse politie. Bureau in onze gemeente bleek niet bezet, dus het hoofdbureau in Heinsberg gebeld. Ik vertelde wat ik had gezien en nu nog zag, namelijk een aanhanger met een grijs zeil erover. Nee, kenteken was voor mij niet zichtbaar, en nee, ik voelde niet de behoefte om ter plekke onder het zeil te gaan kijken wat er in die kar lag. Ik gaf mijn gegevens en het adres van het weggetje door en werd binnen (!) één minuut teruggebeld. Het weggetje, de grensweg, bleek namelijk op Nederlands grondgebied te staan en dus gingen de Duitsers niet tot actie over. Zij blij, denk ik.

Dus toen gebeld met politie Limburg Zuid. Rustig alles nog eens uitgelegd aan de dame van de meldkamer met de opmerking dat als de lijn zou wegvallen dit werd veroorzaakt door een zeer slechte verbinding van T-mobile de laatste maanden. Maar ik had geluk, de verbinding werd niet verbroken.

Ik zag al voor me dat de boel (een hele kar met drugsafval, of misschien wel een lijk ….. ik lees duidelijk teveel thrillers …..) zou worden onderzocht door ik weet niet hoeveel agenten ….

Enfin, tijdens het gesprek reed er een auto langs de aanhanger, en die keerde ergens om om nogmaals langs te rijden en te stoppen. Spannend!

Zeil werd opgetild, dat kon ik goed zien. En toen kwam er nog een tractor bij. Oei, het zal toch niet …. Jawel hoor: in de aanhanger lag een voorraad zakken met kalk ….

Ik nam afscheid van de dame van de meldkamer 🙂

klein rondje

Het weer was zondag heel wat beter dan aanvankelijk voorspeld, dus fietsten we ‘s morgens een rondje. ‘s Middags fietsen zou niet gaan want Formule 1 op tv, en dat wil mijn man niet missen …

De ronde was nog geen 20 kilometer, eigenlijk wat weinig voor een tussenstop, maar brasserie ‘bie de bron’ in Thull (bij Schinnen) lonkte en dus mocht het toch. We hebben nooit veel overtuiging nodig ….

Het is een mooie moderne brasserie met dito terras behorende bij de Alfa brouwerij die aan de overkant van de straat ligt.

Van mij mogen er nog veel van deze mooie (zon)dagen volgen ….

drie landen op één zaterdag

Het was een mooie zaterdag met bijna geen wolkje aan de lucht. Hoog tijd om weer eens in onze (bijna) eigen omgeving te gaan fietsen. Rondje Zuid-Limburg dus.

We reden een stuk met de auto en parkeerden ‘m tussen Eys en Wittem, dat werd ons fietsstartpunt.

Een speciale plek: mijn moeder kwam uit Eys, mijn vader uit Wittem. Ze hebben deze route in hun verkeringstijd, die twaalf (!) jaar duurde, heel wat keren afgelegd.

Soms waan je je in een ver vakantieland …..

maar het is toch doodgewoon de eigen omgeving.

We fietsten ergens de grens over naar Orsbach (gemeente Aken) om daar te gaan genieten van een glutenvrije lunch èn een machtig uitzicht bij café Belle-Vue.

Na de lunch fietsten we in Lemiers, net voor Vaals, de Duits/Nederlandse grens weer over, om een stukje verder wederom een grens over te steken, dit keer naar België. Ben zó blij dat dat weer allemaal kan en mag!

Tussen Epen en Sippenaeken fotografeerde ik voor Sjoerd nog een trafohuisje.

We sloten onze fietsdag af bij ons favoriete restaurantje in Eys: Bie de tantes. Ik weet uit ervaring dat glutenvrij eten daar goed mogelijk is, en nu bleek dat iemand van het bedienend personeel zelf coeliakie heeft, dat voelde dubbel goed! Kortom: het was een heerlijke dag!

oei, en ook nog meedoen met Satur9’s photo challenge ….

Dit las ik net op NOS.nl

en dit op L1:

Wat zal ik zeggen …. het wordt er allemaal niet leuker op. Morgenvroeg nog maar wat extra boodschappen doen bij de Nederlandse supermarkt, je weet maar nooit hoe streng de grenscontroles gaan zijn met ingang van dinsdag. Voor de rest blijf ik maar weer fijn thuis “in meiner Heimat” ……

Zucht.

Enfin. Voor een van mijn schoondochters heb ik een plantenpot gehaakt. Ze, die schoondochter, was laatst jarig, vandaar dat ze de plant er ook bijkrijgt. Omdat ze niet echt groene vingers heeft een makkelijk exemplaar, die zal het wel overleven …

We liepen weer eens een rondje met het hondje. Ik zag deze versiering en appte gelijk schoonzus en zwager met de vraag hoe het met hun hoogzwangere dochter is (ze was 1 april uitgeteld). Hun antwoord: 🐌 Nou ja zeg ….

“Lost” staat erop, de rest kan ik niet goed ontcijferen. Toch zielig, zo’n verlaten schoen, en niet de eerste die ik de afgelopen tijd heb gezien.

Laatst nog bij mama schaap in de buik, en nu al weer zo groot, maar wel leuk, zo’n gestippeld exemplaar.

En toen zag ik, na er al -tig keer voorbij te zijn gelopen en gefietst in de afgelopen jaren, deze prachtige brievenbus, en dacht ik gelijk aan de photo challenge van Anne. ‘t Is een oudje, eentje die ik best zelf zou willen hebben. Misschien krijgt ie nog een plaatsje op haar blog?

Fijne paasdagen!

bah!

Ik had willen schrijven over de mooie witte wereld op zondag en maandag, de blauwe lucht en het zonnetje, de fijne wandeling met en zonder hond, over de sokken die ik weer eens brei. Niks van dit alles. Op dit moment ervaar ik alleen maar boosheid, verontwaardiging, ongeloof, moedeloosheid, onbegrip ……

bron foto’s: De Limburger dd 26 januari 2021