minibieb

Ik fietste er ik weet niet hoe vaak langs voordat ik eindelijk eens stopte om ‘m op beeld vast te leggen, de heuse minibieb in ons Duitse dorpje met – volgens mij – alleen maar Nederlandstalige boeken.

De gemeente waar ik woon is de meest westelijke gemeente van Duitsland. Ons dorpje is ook nog eens het hoogstgelegen dorpje in de gemeente. Met eens heuse *kuch* berg(je), de Bergstrasse, die redelijk vaak onderdeel was van een etappe in de voormalige Eneco (nu BinckBank) wielertour.

Er staan hier niet echt veel bijzonderheden, maar het middeleeuwse kerkje is wel mooi:

De Sint-Michaëlkerk, 11e-eeuwse zaalkerk in Maaskeien en mergelsteen. In 1687 werd de westgevel met baksteen bekleed, in 1713 werd het koor afgebroken en de kerk met twee traveeën uitgebreid, in 1840 kwam het houten tongewelf tot stand. In 1996 werd een 18e-eeuws fresco van de Heilige Michaël blootgelegd.

En dus ook een dorpje met een heuse minibieb!

interesse?

Ik kreeg dit dunne boekje gratis bij aankoop van mijn laatste aankoop ‘klein klein kleutertje’ door M.J. Arlidge. Ik heb ’t uit en wil het graag doorgeven aan een liefhebber. Wie o wie? Schrijf een reactie op dit bericht met de reden waarom jij denkt de grootste aanspraak te kunnen maken op dit weggevertje èn stuur een mailtje met je naam en adres naar coeliakie61@gmail.com. Fijne zondag!

mijn april cultuurmaand

De maand april was mijn cultuurmaand. Dit was nooit de bedoeling, maar het is zomaar zo gekomen. Achteraf bedacht ik dat alles ‘irgendwie’ met elkaar was verbonden ….. Toeval? Dat bestaat niet, toch?

De vader

In januari zou ik naar de voorstelling ‘De Vader’ gaan met Hans Croiset en Johanna ter Stege. Het ging toen niet door omdat de hoofdrolspeler ziek was, maar er werd wel direct een nieuwe datum vastgesteld. Dat zou zijn op 4 april. Ik wist toen – uiteraard – nog niet dat mijn vader (met Alzheimer) op 9 maart zou overlijden. Nog geen 4 weken na zijn overlijden was dus die voorstelling, en ik twijfelde een beetje of het wel zo’n goed idee was om er in mijn uppie heen te gaan. Om te gaan kijken naar een stuk over een vader (Hans Croiset) met Alzheimer en een dochter (Johanna ter Stege) die voor hem mantelzorgt. Enfin, ik ging toch en zat vrij vooraan op rij 2 en heb genoten: zo’n goed spel, zó enorm veel herkenbare situaties! Het was emotioneel maar vooral heel mooi, ik ben blij dat ik ben gegaan.

Tussen kunst en kitsch

Ik ging – samen met mijn broer – zo’n week later met 2 schilderijen uit het huis van mijn vader naar een opnamedag van ‘Tussen kunst en kitsch’. Een klein houtpaneeltje in een enorme grote lijst zeulden we met ons mee, en ook nog een lijst met een deprimerende voorstelling die we vroeger allemaal afschuwelijk vonden. We snapten nooit waarom onze ouders nu net zo’n foeilelijke afbeelding boven hun bed hadden hangen ….. Bij nader inzien bleek het geschilderd door Henry de Groux, het had misschien iets van waarde en dus kregen we kleine €-tekentjes in onze ogen (grapje) maar het bleek een kopie te zijn. Haha, waarde nul dus. Ergens gelukkig maar want tijdens het transport was er ook nog een hoekje van af gescheurd. Het paneeltje werd op zo’n 100 tot 150€ geschat, ook geen vetpot dus. Exit €-tekentjes. Maar het was leuk om dit eens mee te maken.

Lezing door Marcia Luyten

Vorig jaar las ik het boek ‘Het geluk van Limburg’ door Marcia Luyten9200000046552370

Ik heb het toen met veel interesse gelezen, het is per slot van rekening toch de geschiedenis van de streek waar ik ben opgegroeid. Mijns inziens een must voor al degenen die willen weten wat er allemaal speelde in de mijnstreek, in het Limburg van de 20e eeuw, die willen weten hoe het leven vroeger was in de koloniën (wijken) rond de mijnen (met de klemtoon op de laatste lettergreep), die geïnteresseerd zijn in de glorietijd en vervolgens het verval en verloedering na de mijnsluitingen, die willen weten wat de grote invloed van de katholieke kerk was op dit alles, en het leest ook nog eens prettig weg door het verhaal van Jack(ie) Vinders.

Uit blik op de wereld:

Voor de drie-eenheid van de Limburgse macht – mijn, kerk en staat – bleef de onbestendige beroepsbevolking een probleem. De bouw van de mijnwerkers koloniën temperde het woelen. Een huis van de zaak legden de mijnwerkers aan een leiband. Werknemers zaten met handen en voeten vast aan het mijnbedrijf. Maar Henri Poels wist dat de mazen van het net nog kleiner moesten om de zedenbederf tegen te gaan. Marcia Luyten omschrijft hetgeen Poels voor ogen stond iets was als een welwillende dictatuur:’ Er moest een geest komen van geloof, van onderwerping’. God werd een verlicht despoot en Zijn regent luisterde naar de naam Poels.

Enfin, Marcia Luyten gaf dus een lezing. Ik hoorde wat ik al had gelezen, maar dat was niet erg. Het was goed om tussen – ongeveer – leeftijdgenoten te zitten die bewust of minder bewust de sluiting van de mijnen hebben meegemaakt maar vooral de tijd er na: de verloedering van een stad als Heerlen met zijn drugsproblematiek, de grote werkeloosheid, de afbrokkeling van de invloed van de katholieke kerk.

Pinkpop

IMG_2820.jpg

Ik kon op het laatste moment nog een kaartje bemachtigen voor de voorstelling ‘Pinkpop’, gisteravond in de schouwburg van Heerlen. Een mooie voorstelling van toneelgroep Maastricht met een geweldige Huub Stapel, Henriëtte Tol, Suzanne Zeegers èn Rowwen Hèze.

recensie op nrc.nl:

‘Ik ben bang dat m’n hoofd lek is”, zegt de man die – op zijn zestigste – aan geheugenverlies begint te lijden. Waarom hij precies in de garage rondscharrelt, weet hij niet meer. „Waar is hier nou… dat dinges”, mompelt hij. Maar zodra het over Pinkpop gaat, weet hij alle feitjes opeens weer puntgaaf op te lepelen. De bands, de nummers vormen zijn houvast.

Alweer een link met Alzheimer, alweer confronterend.

Ik ben in mijn leven twee keer op Pinkpop geweest. De tweede keer was vorig jaar (hier en hier) maar mijn eerste keer was in 1979, en laat dat nou net het jaar zijn waar het in de voorstelling ook over ging. Yes, ik was erbij 🙂