minibieb

Ik fietste er ik weet niet hoe vaak langs voordat ik eindelijk eens stopte om ‘m op beeld vast te leggen, de heuse minibieb in ons Duitse dorpje met – volgens mij – alleen maar Nederlandstalige boeken.

De gemeente waar ik woon is de meest westelijke gemeente van Duitsland. Ons dorpje is ook nog eens het hoogstgelegen dorpje in de gemeente. Met eens heuse *kuch* berg(je), de Bergstrasse, die redelijk vaak onderdeel was van een etappe in de voormalige Eneco (nu BinckBank) wielertour.

Er staan hier niet echt veel bijzonderheden, maar het middeleeuwse kerkje is wel mooi:

De Sint-Michaëlkerk, 11e-eeuwse zaalkerk in Maaskeien en mergelsteen. In 1687 werd de westgevel met baksteen bekleed, in 1713 werd het koor afgebroken en de kerk met twee traveeën uitgebreid, in 1840 kwam het houten tongewelf tot stand. In 1996 werd een 18e-eeuws fresco van de Heilige Michaël blootgelegd.

En dus ook een dorpje met een heuse minibieb!

interesse?

Ik kreeg dit dunne boekje gratis bij aankoop van mijn laatste aankoop ‘klein klein kleutertje’ door M.J. Arlidge. Ik heb ’t uit en wil het graag doorgeven aan een liefhebber. Wie o wie? Schrijf een reactie op dit bericht met de reden waarom jij denkt de grootste aanspraak te kunnen maken op dit weggevertje èn stuur een mailtje met je naam en adres naar coeliakie61@gmail.com. Fijne zondag!

mijn april cultuurmaand

De maand april was mijn cultuurmaand. Dit was nooit de bedoeling, maar het is zomaar zo gekomen. Achteraf bedacht ik dat alles ‘irgendwie’ met elkaar was verbonden ….. Toeval? Dat bestaat niet, toch?

De vader

In januari zou ik naar de voorstelling ‘De Vader’ gaan met Hans Croiset en Johanna ter Stege. Het ging toen niet door omdat de hoofdrolspeler ziek was, maar er werd wel direct een nieuwe datum vastgesteld. Dat zou zijn op 4 april. Ik wist toen – uiteraard – nog niet dat mijn vader (met Alzheimer) op 9 maart zou overlijden. Nog geen 4 weken na zijn overlijden was dus die voorstelling, en ik twijfelde een beetje of het wel zo’n goed idee was om er in mijn uppie heen te gaan. Om te gaan kijken naar een stuk over een vader (Hans Croiset) met Alzheimer en een dochter (Johanna ter Stege) die voor hem mantelzorgt. Enfin, ik ging toch en zat vrij vooraan op rij 2 en heb genoten: zo’n goed spel, zó enorm veel herkenbare situaties! Het was emotioneel maar vooral heel mooi, ik ben blij dat ik ben gegaan.

Tussen kunst en kitsch

Ik ging – samen met mijn broer – zo’n week later met 2 schilderijen uit het huis van mijn vader naar een opnamedag van ‘Tussen kunst en kitsch’. Een klein houtpaneeltje in een enorme grote lijst zeulden we met ons mee, en ook nog een lijst met een deprimerende voorstelling die we vroeger allemaal afschuwelijk vonden. We snapten nooit waarom onze ouders nu net zo’n foeilelijke afbeelding boven hun bed hadden hangen ….. Bij nader inzien bleek het geschilderd door Henry de Groux, het had misschien iets van waarde en dus kregen we kleine €-tekentjes in onze ogen (grapje) maar het bleek een kopie te zijn. Haha, waarde nul dus. Ergens gelukkig maar want tijdens het transport was er ook nog een hoekje van af gescheurd. Het paneeltje werd op zo’n 100 tot 150€ geschat, ook geen vetpot dus. Exit €-tekentjes. Maar het was leuk om dit eens mee te maken.

Lezing door Marcia Luyten

Vorig jaar las ik het boek ‘Het geluk van Limburg’ door Marcia Luyten9200000046552370

Ik heb het toen met veel interesse gelezen, het is per slot van rekening toch de geschiedenis van de streek waar ik ben opgegroeid. Mijns inziens een must voor al degenen die willen weten wat er allemaal speelde in de mijnstreek, in het Limburg van de 20e eeuw, die willen weten hoe het leven vroeger was in de koloniën (wijken) rond de mijnen (met de klemtoon op de laatste lettergreep), die geïnteresseerd zijn in de glorietijd en vervolgens het verval en verloedering na de mijnsluitingen, die willen weten wat de grote invloed van de katholieke kerk was op dit alles, en het leest ook nog eens prettig weg door het verhaal van Jack(ie) Vinders.

Uit blik op de wereld:

Voor de drie-eenheid van de Limburgse macht – mijn, kerk en staat – bleef de onbestendige beroepsbevolking een probleem. De bouw van de mijnwerkers koloniën temperde het woelen. Een huis van de zaak legden de mijnwerkers aan een leiband. Werknemers zaten met handen en voeten vast aan het mijnbedrijf. Maar Henri Poels wist dat de mazen van het net nog kleiner moesten om de zedenbederf tegen te gaan. Marcia Luyten omschrijft hetgeen Poels voor ogen stond iets was als een welwillende dictatuur:’ Er moest een geest komen van geloof, van onderwerping’. God werd een verlicht despoot en Zijn regent luisterde naar de naam Poels.

Enfin, Marcia Luyten gaf dus een lezing. Ik hoorde wat ik al had gelezen, maar dat was niet erg. Het was goed om tussen – ongeveer – leeftijdgenoten te zitten die bewust of minder bewust de sluiting van de mijnen hebben meegemaakt maar vooral de tijd er na: de verloedering van een stad als Heerlen met zijn drugsproblematiek, de grote werkeloosheid, de afbrokkeling van de invloed van de katholieke kerk.

Pinkpop

IMG_2820.jpg

Ik kon op het laatste moment nog een kaartje bemachtigen voor de voorstelling ‘Pinkpop’, gisteravond in de schouwburg van Heerlen. Een mooie voorstelling van toneelgroep Maastricht met een geweldige Huub Stapel, Henriëtte Tol, Suzanne Zeegers èn Rowwen Hèze.

recensie op nrc.nl:

‘Ik ben bang dat m’n hoofd lek is”, zegt de man die – op zijn zestigste – aan geheugenverlies begint te lijden. Waarom hij precies in de garage rondscharrelt, weet hij niet meer. „Waar is hier nou… dat dinges”, mompelt hij. Maar zodra het over Pinkpop gaat, weet hij alle feitjes opeens weer puntgaaf op te lepelen. De bands, de nummers vormen zijn houvast.

Alweer een link met Alzheimer, alweer confronterend.

Ik ben in mijn leven twee keer op Pinkpop geweest. De tweede keer was vorig jaar (hier en hier) maar mijn eerste keer was in 1979, en laat dat nou net het jaar zijn waar het in de voorstelling ook over ging. Yes, ik was erbij 🙂

mammografie, signeersessie en jam

Ik ben altijd weer blij als de uitslag van de mammografie goed is. Gelukkig. Garantie tot aan de deur, dat weet ik, maar toch. Vandaag ben ik dus blij 🙂

Ik heb iets van een hypochonder in me: zo gauw ik iets voel, denk ik dat ik iets onder de leden heb. Als ik iets over ’n aandoening lees, voel ik het gelijk jeuken, steken of prikken. Zo loop ik al een hele tijd rond met een ruis in mijn oren. Tuurlijk zoek ik op wat dat kan zijn: volgens mij niets anders dan tinnitus. Mijn dokter wil er niet zo een-twee-drie aan, hij kent me langer dan vandaag, dus eerst maar eens ergens een gehoortest laten doen, kijken of mijn gehoor onderhevig is aan slijtage. Hmm, ik geloof dat niet zo. Ik hoor vrij goed, ik kan een speld horen vallen op 100 meter afstand, bij wijze van spreken dan. Wordt vervolgd.

Mijn tuin is – als je niet al te zeer let op onkruid – een plaatje: alles groeit en bloeit alsof het een lieve lust is. Zeker met die hoge temperaturen van de afgelopen tijd, heerlijk! De blauwe regen is dit jaar echt geweldig. En de bijen vinden dat ook. Het is een gezoem van jewelste. Net als die ruis in mijn oren maar dan vele malen mooier …

Ik wist trouwens niet (meer) dat ik ook een witte regen heb, die gaat dit jaar voor het eerst bloeien!


Vorige week was de signeersessie van het schrijversechtpaar Nicci French bij mijn favoriete boekhandel. Van half vier tot half vijf. Ik moest vanalles, maar eerst moest ik even naar mijn vader voor een wandelingetje door het park.  Die arme man zit anders ook maar de hele dag binnen ….. En daarna snel, snel de stad in …… Stress dus …. en da’s niks voor mij. Maar ik was op net op tijd. De laatste, dat wel. Maar op tijd. Er was helaas geen tijd voor vragen, maar wel voor foto’s (ja, ik heb er ook een waar ik zelf ook op sta) en ‘small talk’. Leuke mensen, echt!

Ik had ‘het geheugenspel’ meegenomen om te laten signeren, is ook gebeurd, maar voelde me ook een beetje verplicht om hun laatste boek aan te schaffen. Hm, ben geen fan van de hoofdpersoon Frieda Klein, maar hoorde dat zelfs Nicci French haar niet graag in het echt zou ontmoeten. Haha.

(voor de enkeling die het niet weet: Nicci French staat synoniem voor het echtpaar Nicci Gerard en Sean French)


Ik begon laatst aan mijn allerlaatste pot zelfgemaakte jam van vorige zomer. Hoog tijd voor nieuwe aanmaak dus. Maar nog geen aanbod van verse rode bessen in mijn tuin of goedkoop fruit bij mijn groenteboer … Gelukkig wel nog een voorraadje in de vriezer: kersen, blauwe bessen, cranberry’s en rode bessen. Dat heb ik aangevuld tot anderhalve kilo fruit met nog een handjevol aardbeien uit de koelkast. Bij Marthy had ik ooit leuke etiketten gezien en uitgeprint. Ik heb even moeten zoeken op haar site maar heb ze weer gevonden.

Slordig, foei:


Dit is beter,


en hier moeten ze op. Vijfeneenhalve pot jam, niet slecht. Ik kom er vast mee uit tot de bessenoogst.

Boompje belooft in ieder geval veel goeds. Het gazon grasveld beduidend minder. We hebben zoveel onkruid en mos eruit gehaald met verticuteren dat het nu meer op een trapveldje van de plaatselijke voetbalclub lijkt. ‘Komt goed’, zegt mijn man. Het zal mij benieuwen …..