een kaartje met een staartje

Die kerstkaarten van laatst, daar was nog iets mee aan de hand. Ik keek ze allemaal nog eens na en zag dat er een dubbele tussen zat. Dubbel als in twee kaartjes met dezelfde afzender ….. Van blogvriendin Marthy. Vreemd dat me dat niet eerder was opgevallen.

Enfin. Ik had Marthy wel al een App gestuurd ivm foutje in de postcode waardoor er vertraging was ontstaan bij het bezorgen (de kaart werd pas ruim na kerst bezorgd) van de/het/een kerstkaart.

En nu bleken er dus twee kaarten te zijn die ik van haar had gekregen:

waarvan een dus met foutje in het adres:

Envelop heeft ergens onderweg ergens tussen gezeten lijkt het wel en is door Deutsche Post netjes gerepareerd.

Er volgde over en weer contact met Marthy:

Hè, hè, zo krijg ik mijn blogberichten wel bij elkaar 😊

kerst

Het is voor de eerste keer sinds 2000 dat we gewoon thuis zijn tijdens de kerstdagen. Echt, serieus. We waren gewoon altijd ergens uithuizig, altijd in de sneeuw. We hebben kerst sinds de jaren tachtig gevierd in pensions, huisjes, appartementen, in onze eigen caravan (in die kleine ruimte, zo gezellig, en dat met z’n vijven!) in Italië, Zwitserland, Oostenrijk en Frankrijk en de laatste 13 jaren in onze eigen stek in het Salzburger Land.

Kerst 2000 vierden we noodgedwongen thuis omdat het appartement dat we hadden gehuurd in Frankrijk bij aankomst aldaar nog niet klaar bleek te zijn ….. En dus reden we op 24 december weer de lange, lange rit naar huis.

Geen witte kerst voor ons dit jaar dus door de welbekende omstandigheden, maar ach, als ik naar de beelden van de camera vanuit het verre Oostenrijk kijk dan missen we wat dat betreft niet echt veel. Schrale troost …..

Enfin.

We houden het rustig, we houden het klein, geen gedoe hier voor ons. Tussen de buien door gaan we een rondje dorp doen. Vanavond zijn onze zonen hier voor het eten, omdat dat hier veilig kan en mag.

Ik zou zeggen: vier de dagen zoals je ze wilt of mag vieren binnen de mogelijkheden en blijf gezond!

Klik hier voor het bericht over de gehaakte kerstboom: https://schrijfselsvanmij.com/2019/11/19/en-hoe-het-verder-ging-met-die-gehaakte-kerstboom/

kerstboom en kerstkaarten

Weet je nog van die gehaakte kerstboom? Een giga ding, en daar hoorde een mooi goed doel bij vonden we. In onderling overleg werd het vergeten kind uitgekozen. Er werden kerstkaarten gemaakt (detailfoto’s van onze ‘kunstwerkjes’) en die moesten natuurlijk aan de man/vrouw worden gebracht.

Normaal koop en schrijf en verstuur ik geen kerstkaarten. Al meer dan twintig jaar niet meer. In plaats daarvan doneer ik al even zoveel jaar geld aan een of meerdere goede doelen. Maar voor een keertje wilde ik wel kerstkaarten kopen, en schrijven en versturen. Haha, ik haakte de blaren op mijn vingers, pakte de nodige kaarten netjes in èn kocht, schreef en verstuurde ze ook nog eens …

91a7f799-cb67-486f-a8eb-361132c3b5c1

(foto boven: Sandra Nohlmans)

en hoe het verder ging met die gehaakte kerstboom

Nou, die is inmiddels klaar. Het is een pronkstuk van jewelste, vind ik tenminste en met mij de mede ‘haakmiepen’ van het tweewekelijkse haakclubje bij Wollstreet

Precies 1081 grannies hebben we samen gehaakt, uit meer dan 140 bolletjes haakgaren. De boom weegt – zonder ijzerwerk, dus puur katoen – ruim 6700 gram en is in totaal 3 meter en 20 centimeter hoog. Wie had dat kunnen denken toen we afgelopen april begonnen met haken? Zelf had ik het voornemen om zo’n 30 tot 35 van die dingen te gaan maken maar dat werden er uiteindelijk 💯

Onze ‘juf’ Patricia heeft al die lapjes met een engelengeduld aan elkaar genaaid. Absolute topklasse!

We staan al in een online krantje (klikken) met de boom, zijn hartstikke beroemd in Sittard en omstreken maar het is alleen jammer dat de fotograaf met zijn manier van fotograferen de nadruk heeft weten te leggen op de diverse onderkinnen …. haha.

En nu?

We hopen dat velen de boom komen bewonderen in het ‘echie’ en vervolgens wenskaarten met afbeeldingen van de gehaakte granny squares kopen ten behoeve van een goed doel!

En verder?

Afkicken …. Nee hoor, gewoon verder haken, met heel veel plezier.

nostalgie in de bergen

Grappig hè, deze wagon zo hoog in de bergen. Het is de Hartkaiserbahn, dit treintje heeft dienst gedaan als skilift van 1972 tot aan zijn pensioen in april 2015 in Ellmau (Tirol) en mag nu blijvend boven op de berg blijven staan.

Vanuit een sneeuwrijk Oostenrijk wens ik al degenen die mijn blog lezen de allerbeste wensen!

#decemberglutenvrij-Lebkuchen

Voor het tweede jaar op rij doe ik mee met #decemberglutenvrij. Ook dit jaar bloggen een aantal ‘glutenvrije’ bloggers gedurende een aantal weken in de maand december over verschillende zaken die direct of indirect te maken hebben met ‘glutenvrij’. Ik neem het stokje over van de blog glutenvrij in Utrecht waarvoor dank. Onder aan mijn blog kun je zien aan wie ik het stokje doorgeef.

Adventstijd

Kersttijd, gezellig hoor. Ik vind het leuk om het in huis gezellig te maken maar uitgebreid koken of bakken is aan mij niet besteed. Ik eet wel graag lekker en af en toe snoepen vind ik op zijn tijd best kunnen, dus ga ik regelmatig op zoek naar dingen die glutenvrij zijn om ze vervolgens te kopen en uit te proberen. Zo ook zogenaamde ‘Lebkuchen’. Wat zijn dat, ‘Lebkuchen’? Op internet kun je lezen dat het in het Engels wordt omschreven als ‘gingerbread’, in het Nederlands hebben we het dan over taaitaai, gember-, honing- of peperkoek. Smaakt eigenlijk allemaal (ongeveer) hetzelfde met alleen een andere naam en vorm.

Geschiedenis

Lebkuchen is een zoet en sterk gekruid seizoensproduct, in vele vormen en maten dat dus gelijkenis heeft qua smaak met ons gemberbrood en ontbijtkoek. Volgens informatie op internet was het een Armeense monnik die in het jaar 992 gember meenam naar Europa. In de 13de eeuw werd het vervolgens door Duitse immigranten mee naar Zweden genomen. Het werd daar een gebruik om met name ’s winters (gember)koekjes te bakken en te beschilderen om die als raamdecoratie te gebruiken.

Kerstmarkten 

In het verleden probeerde ik ieder jaar in de Adventstijd een of meerdere Duitse kerstmarkten te bezoeken. Niet voor de prullaria die ze daar verkopen. Die vind ik ook in de dichtstbijzijnde ‘Aa-Cé-tion’. Ook niet voor de eetkraampjes want daar hebben ze vaak geen glutenvrije hapjes. Maar wel voor de gezelligheid, de aankleding, de versieringen en de sfeer. De laatste jaren wel minder onbevangen door toch wat angst voor datgene waarvan je hoopt dat je het nooit zult meemaken. Enfin, niet te veel over nadenken. Toevallig bezoek ik vanavond de kerstmarkt in Aken. Qua eten gaat dat helemaal goed komen. Niet op de markt zelf in een van de vele eetkraampjes of ‘Fressbuden’ (beetje oneerbiedig: vreetstalletjes), ik heb daar tot op heden nog nauwelijks iets ontdekt dat veilig glutenvrij te eten is. We hebben een tafel gereserveerd bij Parsley & Fruits, met uitzicht over de Markt in het historische centrum. Ik verheug me daar nu al op!

Voor mensen met coeliakie (glutenintolerantie) of een voedselallergie is het dus niet makkelijk om iets eetbaars te scoren op een kerstmarkt dat lekker èn glutenvrij is. Een jaar of drie geleden was ik op de geweldige kerstmarkt in Nürnberg. Daar was warempel een stand waar -tig soorten glutenvrije Lebkuchen worden verkocht. En lekker (calorierijk) dat die dingen zijn!

Winkels

Hier in de buurt koop ik de Lebkuchen van het merk Schär ‘gewoon’ in de winkel.

In Oostenrijk zag ik deze van Coppenrath een aantal maanden geleden al liggen in de supermarkt:

Ik heb ze gekocht maar nog niet geprobeerd. Links en rechts hoorde ik dat ze ook te koop zijn in (Duitse) supermarkten en natuurlijk ook bij diverse online shops.

In Aken hebben ze een eigen specialiteit. Daar noemen ze zulke koeken ‘Aachener Printen’. Dat zijn dan ook geen Lebkuchen, maar:

Ze heten niet gewoon “Printen”, maar “Aachener Printen”. En ze zijn in ieder opzicht uniek. Tegen alle vergelijkingen bijvoorbeeld met peperkoek of honingkoeken stellen ze zich te weer, hard en hardnekkig, zoals ze nu eenmaal zijn. (bron: aachen.de)

In een glutenvrije versie ben ik ze nog niet tegengekomen. Wie weet, ooit.

Als je in de gelegenheid bent om een Duitse kerstmarkt te bezoeken zeg ik alvast ‘viel Spaß’.

Morgen gaat het volgende luikje open bij Carlijn van de blog Foodless, ik geef haar graag het stokje door.

‘meisje’ van het dorp

Ik ben geboren in een groot dorp, verhuisde met mijn ouders eerst naar een heel wat kleiner dorp en vervolgens naar een middelgrote stad. In die stad groeide ik op, was ik peuter, kleuter, schoolkind, puber en adolescent. Ik bleef thuis bij mijn ouders tot ik op mezelf ging wonen in een klein dorpje een kilometer of wat verderop. Het was niet eens een dorpje maar meer een lange sliert huizen langs een drukke doorgaande weg. Supersaai eigenlijk maar ik vond het er gezellig en knus in mijn eigen kleine huisje. Na een tijdje vond ik het daar wel welletjes en vertrok ik met mijn man (we woonden eerst samen en zijn later ook nog netjes getrouwd) naar een iets groter dorp zo’n 25 km verderop. Het was ook handiger om dichtbij het werk van mijn man te wonen. Zoon nummer een kondigde zich aan en het werd een beetje passen en meten daar op die bovenwoning. Toen we dan ook de kans kregen om een huis te laten bouwen in de gemeente waar we ooit woonden toen we net getrouwd waren grepen we die met beide handen aan. Ik was behoorlijk hoogzwanger van zoontje nummer twee toen we verhuisden: binnen vier dagen waren we al met zijn viertjes! Na nog eens bijna twee jaar waren we een compleet gezin met drie prachtige jongens. En nu, na ruim zevenentwintig jaar ben ik nog altijd heel blij met ons (t)huis in dat kleine dorp. Iedere keer is het weer fijn om rustig af te kunnen schakelen van de indrukken van ‘de/het/een grote stad’. We wonen best centraal, zijn snel op mooie plekken in binnen- en buitenland.

Binnen drie kwartier zijn we in Roermond, onder andere op het Munsterplein:

Kunst gewoon op straat, ik ben er dol op. Zeker als het werk is van Sjer Jacobs (–> http://www.sjerjacobs.com <–).

We waren ook een middagje in Maastricht:

Schijnt dat deze stadsbrouwerij weer in oude luister wordt hersteld. Mooi, dat brengt leven in de brouwerij.

Ik schreef al in een vorig logje dat we laatst in Riga waren. Niet echt naast de deur, maar vliegend gaat dat toch wel rap. We waren er maar kort maar hadden toch even tijd om te gaan winkelen. Winkels die ik thuis kan bezoeken hoef ik daar niet te zien, speciale winkels, dat vind ik leuk.

Niet verder vertellen maar dit ben ik 😀 Jaren geleden kocht ik in deze winkel een mooie geweven shawl voor mezelf, nu kocht ik er een voor mijn man. Prachtige spullen verkopen ze er, echt authentiek handwerk: Ars Tela
Aansluitend aan de vliegreis bezochten we Köln. Pff, liefst was ik direct naar huis gegaan maar er moest nog iets geregeld worden. Nou ja, dat moet dan maar. De Dom maakt altijd indruk.


Afgelopen woensdag was het de beurt aan Aachen. Het winkelcentrum waar we even moesten zijn was al volop versierd, de meeste winkels liggen boordevol met kerstspul en in het oude centrum werd flink gewerkt om alle kraampjes voor de kerstmarkt op te zetten. Volgende week gaat deze alweer open, niet te geloven hoe snel de tijd vliegt!


en nu ben ik thuis, ik ga voorlopig nergens meer naartoe ….

breisels van mij

Ik heb eindelijk weer wat breiprojecten afgerond. Heel prettig gevoel voor iemand die nooit lijstjes maakt maar wel graag dingen afvinkt. Ik wil namelijk heel graag weer naar mijn favoriete wolwinkel maar als ik daar vervolgens niks mag kopen van mezelf omdat ik nog zoveel wolletjes thuis heb liggen kan ik net zo goed niet gaan ….

Ik brei graag woonaccessoires, met een lichtelijke voorkeur voor kussenhoezen. Ik  heb weer een kussen af, gebreid met dezelfde wol als de twee die al een tijdje op de bank liggen, ook in dezelfde kleurstelling. De gebruikte wol is ‘Sempione’ van Lang Yarns, een grof gesponnen wol met acryl en alpaca draad met een natuurlijk uitstraling.

img_0250

6d35c20e-ef05-4ad7-ab57-8a088490a760-2

08984301-67ff-4214-ad64-e193ae26d52c-2

Sokkenpaar nummer zoveel is ook af:

fullsizerender-2

Da’s gewoon een lekker tijdverdrijf voor tussendoor.

We besloten laatst om samen met (schoon)ouders naar een kerstmarkt in de buurt te gaan. Dit ondanks ietwat angst voor ….. (vul zelf maar in) met name bij mijn schoonvader van 90 die serieus van plan is om 100 te worden zonder dat hij slachtoffer wordt van een of andere aanslag. Bah. We gingen dus vol goede moed op weg naar de Weihnachtsmarkt van Aken. Niet voor het een of het ander, maar de kerstmarkten in Duitsland zijn echt mooi en gezellig. Niet persé om iets te kopen, maar alleen al voor de sfeer. Sfeer met zonder angst dus.

img_0268

img_0265

We hebben het leuk gehad, en dat gold ook voor ons hoogbejaarde gezelschap. Fijn.

En inmiddels zijn we daar waar het ook fijn is, in Oostenrijk. Het was tot gisteren nog niet geheel wit tot in het dal, de kans was even aanwezig dat het hier ook groen zou blijven tot en met de kerst. Maar het heeft vannacht gesneeuwd! Yes 🙂

De kerstboom is in ieder geval al opgetuigd. Een echte, helemaal meegenomen van thuis, maar zonder wortel dus helaas niet bestemd om volgend jaar weer te dienen als kerstboom.

img_0320
Jongste is al een paar dagen hier, hij heeft ons intussen al verwend met een heerlijke maaltijd. Nou, dat talent heeft hij niet van mij 🙂

img_0337

Oudste komt vanavond, hij krijgt nog een verlaat verjaardagscadeau, daar hebben we vast allemaal plezier van.

img_0341img_0340

img_0343

Hij zit inmiddels in een zelfde (en echt gloednieuw) vliegtuig als op bovenstaand plaatje. Zegt mij niet veel, vliegtuig is vliegtuig, maar hij vindt dat wel leuk. Bijkomend voordeel: het vliegt wat sneller. En dat scheelt als je met enorm lange benen zowat klem zit ….

Middelste komt ergens komende week. Als ZZP-er pakt hij iedere kans op werk met beide handen aan. Tuurlijk. Er moet ook brood op zijn plank komen.

Samenvattend: wij komen de kerstdagen wel door 🙂