weer eens in Oostenrijk

De Wildseeloder was al heel wat keren het wandeldoel tijdens onze vakanties in Oostenrijk. Een best wel flinke wandeling die ook geschikt is voor zogenaamde “Flachländer” mits je conditie het aankan maar absoluut ongeschikt voor mensen met kinderwagens, rollators en/of rolstoelen. Ik ben gelukkig nog altijd in staat om er naartoe te lopen …

Dit keer stond de deur van het kapelletje open en kon ik een blik naar binnen werpen:

Die route is toch zó mooi, echt een aanrader voor wie ooit in de buurt is:

Zeker de moeite waard, zeker als het weer meewerkt. Het was een prachtige en stralende herfstdag.

Als beloning voor deze toch wel flinke wandeltocht gunde ik me een lekkere glutenvrije Kaisersmarrn 😀

Inmiddels regent het hier al dagen pijpenstelen ……

triest

Ik was er met school. Heel lang geleden, in 1978, toen er nog behoorlijk wat wachttijd zat tussen de laatste eindexamens en de uitslag.

Zo’n prachtig en imposant gebouw waarvan je denkt, hoe is het in Godsnaam mogelijk dat het al zó lang geleden met heel wat beperktere middelen dan nu zo mooi kon worden gebouwd. En dan ook nog eens al die eeuwen heeft weten te trotseren.

Tot gisteravond dan. In een avond verwoest. Niet helemaal, niet alles, maar toch.

Triest.

kapelletje (7), enzovoorts

Wederom maar weer eens een kijkje op mijn week.

Samen met schoonzus en zwager liepen we een rondje van Ubachsberg naar Trintelen en weer terug. Tegenover de Bernardushoeve (onze pauzeplek) zag ik dit kapelletje:

Het ligt op een kruispunt op de grens van Mingersborg en Trintelen. De kapel dateert uit 1939, getuige het jaartal in de voorgevel en wordt onderhouden door de buurtschap Mingersborg.

In de tuin van onze buurman moest een dode boom worden verwijderd, dat vond ik best een indrukwekkend schouwspel. De tuin van buurman ligt ruim lager dan de onze, de man in de boom hangt echt heel wat meters boven ‘vaste aarde’. Ben benieuwd in welke boom de uilen binnenkort ’s nachts gaan zitten om naar elkaar te roepen nu hun vaste stek er niet meer is. Vind ik eerlijk gezegd niet erg …..

Het kleine koolmeesje op de foto zat minutenlang te zitten in het pindakaaspotje. Te dromen? Te genieten? Daar leek het wel op.

Deze duif leek ook te genieten van de vele kruimeltjes op de grond. Waar? Op de luchthaven van Düsseldorf, heel gewoon binnen in de centrale hal.

Ik moest daar zijn omdat jongste nog een verre reis ging maken en hij graag op tijd zijn vliegtuig wilde halen. Nou, laat zoiets maar aan moeders over: ruim drie en een half uur voor het vliegtuig zou vertrekken zaten we al fijn aan de koffie. Ha, en dan te bedenken dat hij nog ruim 26 uur zou moeten vliegen ….

Absoluut niet blij was ik met de foto die oudste me stuurde. Genietend op zijn balkon kreeg hij bezoek van een heuse tijgermug. Gats. Daar zit toch echt niemand op te wachten.

In het kader van ‘verveling staat niet op mijn lijstje’ haal ik een tijdje-geleden-gebreide kussenhoes uit. En in plaats van de wol weer op te rollen tot een bolletje brei ik gelijk een nieuwe hoes, maar nu zo’n 10cm kleiner. De originele was te ruim, vandaar. Ik zei toch al dat vervelen niet op mijn lijstje staat?

Verder dacht ik blogvriendin Bertie te kunnen helpen met het ontcijferen van een Duitse tekst op twee oude ansichtkaarten.

Jammer dan, missie mislukt: ik kan het schrift echt niet ontcijferen …..

Bij het zoeken naar een leuke plek om binnenkort een hapje te gaan eten stuitte ik op de plek waar mijn vader is geboren en opgegroeid

Dit was mijn vaders oom, ’t Edmondje 😀. Bekend bij een ieder die vroeger te voet de bedevaartstocht naar Wittem maakte en vervolgens hier naar binnen ging voor koffie en een goed stuk Limburgse vla(ai).

Het was weer een leuke week.

Stormschade en kapelletje 6

Terwijl in Nederland en België een heuse storm huishield liepen wij in totale onwetendheid hiervan een ronde in het Oostenrijkse. We konden deze wandeling (onze favoriete want mooi, niet te lang, niet te kort en fijn dichtbij) dit jaar nog niet eerder lopen door de enorme hoeveelheid gevallen sneeuw afgelopen januari. Nu waren de paden zo goed als sneeuwvrij maar daar was ook alles mee gezegd. Het was een ravage van omgevallen bomen en flinke afgebroken takken. De sneeuwlast was te erg geweest. Zonde.

Maar de natuur zal zich uiteindelijk wel herstellen denk ik.

Ik zag ook materiële schade door het teveel aan sneeuw aan een kant van het dak van dit huis. Ook zonde.

Volgens mij zal dit een reden zijn om het huis grondig te verbouwen of wellicht af te breken. Bouwgrond is hier vrij schaars. Beleggers betalen zo ongeveer goud voor ieder stukje grond met toeristische bestemming. Huizen en huisjes uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw worden voor echt veel geld opgekocht en afgebroken. Nieuwe appartementen en grote (vakantie) huizen komen ervoor in de plaats.

Enfin.

Op deze route ook weer een kapelletje.

Afgelopen week (en kapelletje 5)

stond in het teken van sneeuw, sneeuw en nog eens veel sneeuw. En lekker glutenvrij eten natuurlijk. Heerlijke Kaiserschmarrn bijvoorbeeld

We maakten een uitstapje naar Kössen (A) en staken daar al wandelend de grens over naar Reit Im Winkl (D)

Ook daar zag ik weer een prachtig kapelletje, uit 1694!

Alleen als het weer het toeliet liet ik me afgelopen week verleiden tot een tochtje op de ski’s. Zalig!

Nog even huilen om mijn zuilbeukje, het arme ding heeft alleen nog een stammetje. Ben benieuwd of het nog wat wordt deze zomer.

Blij mee, erg blij mee. Normaal ben ik best behoudend wat kleur van schoenen betreft maar deze kon ik echt niet laten staan.

Het was weer best een fijne week.

Kapelletjes en zo (5)

Herinnert u zich deze nog …….

Dit is het kleine kerkje langs de piste, nu bijna compleet ondergesneeuwd. Ter herinnering, het zag er ruim een maand geleden zo uit toen er nog enigszins iets van een ingang te herkennen was:

Afgelopen december liepen we tijdens een wandeling door een bos(je) langs dit eenvoudige kapelletje. Anno 2003 staat er boven de deur, het is dus een vrij recent bouwseltje. Of er een speciale reden was om het net op deze plek te bouwen kon ik niet uit de spulletjes, die achter de tralies stonden uitgestald, achterhalen.

(zie net dat ik heel oneerbiedig de Maria-figuur achter het hekwerk heb verstopt).

Ik moest die dag in december al door een centimeter of 10 sneeuw baggeren om deze foto’s te kunnen nemen, ben bang dat me dat nu helemaal niet gaat lukken. Jammer dan.

Iemand vroeg me ooit waar mijn fascinatie voor kapelletjes en co vandaan kwam. Omdat ik katholiek was (geweest)? Dus iets uit het verleden? Of vanwege verwondering cq bewondering?

Geen idee eigenlijk. Ik ben katholiek opgevoed inclusief doop (als baby), eerste heilige communie (ik was zeven) en plechtig vormsel (de zesde klas van de lagere school, tegenwoordig groep 8 van de basisschool) maar na onze verhuizing naar Duitsland heb ik me daar nooit als zijnde katholiek laten inschrijven en dus beschouw ik me zelf sinds die tijd als ex-katholiek. Geloven doe ik wel maar niet meer in hokjes van welk geloof dan ook. Laten we het fotograferen van kapelletjes en co dan maar houden op een stukje nostalgie.

Best wel flauw hè, om alleen mooie plaatjes te laten zien. Dus daarom ook deze

kapelletjes en zo (4)

Afgelopen zomer liepen we weer eens mooie wandeltocht boven in de bergen. Tussen Leogang en Saalbach zag ik toen dit kleine kapelletje, de Marienkapelle.

Er stond warempel een altaartje bij voor een mis in de buitenlucht.

Het deurtje van het kapelletje stond open. Dat vraagt natuurlijk om een inspectie van het interieur.

De wanden hingen vol met foto’s en bidprentjes. Van mensen die in deze bergen zijn verongelukt? Lijkt er wel op, bij een van de foto’s staat namelijk deze tekst:

“Samen verongelukt bij het uitoefenen van hun lievelingssport”.

Enfin. Afgelopen week was ik een van de velen die er langs zoefde zonder acht te slaan op dat kleine bouwsel hoog in de bergen.

Mijn kerst is wit. Dat staat vast.