kapelletje (7), enzovoorts

Wederom maar weer eens een kijkje op mijn week.

Samen met schoonzus en zwager liepen we een rondje van Ubachsberg naar Trintelen en weer terug. Tegenover de Bernardushoeve (onze pauzeplek) zag ik dit kapelletje:

Het ligt op een kruispunt op de grens van Mingersborg en Trintelen. De kapel dateert uit 1939, getuige het jaartal in de voorgevel en wordt onderhouden door de buurtschap Mingersborg.

In de tuin van onze buurman moest een dode boom worden verwijderd, dat vond ik best een indrukwekkend schouwspel. De tuin van buurman ligt ruim lager dan de onze, de man in de boom hangt echt heel wat meters boven ‘vaste aarde’. Ben benieuwd in welke boom de uilen binnenkort ’s nachts gaan zitten om naar elkaar te roepen nu hun vaste stek er niet meer is. Vind ik eerlijk gezegd niet erg …..

Het kleine koolmeesje op de foto zat minutenlang te zitten in het pindakaaspotje. Te dromen? Te genieten? Daar leek het wel op.

Deze duif leek ook te genieten van de vele kruimeltjes op de grond. Waar? Op de luchthaven van Düsseldorf, heel gewoon binnen in de centrale hal.

Ik moest daar zijn omdat jongste nog een verre reis ging maken en hij graag op tijd zijn vliegtuig wilde halen. Nou, laat zoiets maar aan moeders over: ruim drie en een half uur voor het vliegtuig zou vertrekken zaten we al fijn aan de koffie. Ha, en dan te bedenken dat hij nog ruim 26 uur zou moeten vliegen ….

Absoluut niet blij was ik met de foto die oudste me stuurde. Genietend op zijn balkon kreeg hij bezoek van een heuse tijgermug. Gats. Daar zit toch echt niemand op te wachten.

In het kader van ‘verveling staat niet op mijn lijstje’ haal ik een tijdje-geleden-gebreide kussenhoes uit. En in plaats van de wol weer op te rollen tot een bolletje brei ik gelijk een nieuwe hoes, maar nu zo’n 10cm kleiner. De originele was te ruim, vandaar. Ik zei toch al dat vervelen niet op mijn lijstje staat?

Verder dacht ik blogvriendin Bertie te kunnen helpen met het ontcijferen van een Duitse tekst op twee oude ansichtkaarten.

Jammer dan, missie mislukt: ik kan het schrift echt niet ontcijferen …..

Bij het zoeken naar een leuke plek om binnenkort een hapje te gaan eten stuitte ik op de plek waar mijn vader is geboren en opgegroeid

Dit was mijn vaders oom, ’t Edmondje 😀. Bekend bij een ieder die vroeger te voet de bedevaartstocht naar Wittem maakte en vervolgens hier naar binnen ging voor koffie en een goed stuk Limburgse vla(ai).

Het was weer een leuke week.

gazon of trapveld?

Terwijl mijn man meer dan druk bezig was om de nieuwe aanleunwoning van zijn hoogbejaarde ouders bewoonbaarder te maken, maakten jongste en ik ons flink moe in onze tuin. Flink moe? Ik was ’s avonds kapot …..

Grasvelden gemaaid, geverticuteerd, mos en gras bij elkaar geharkt en opgeruimd, nogmaals gemaaid, nog een keertje geverticuteerd, wederom mos en gras bij elkaar geharkt en opgeruimd, en nog een laatste keer gemaaid. Ja, zo kom je dus aan bijna 30.000 stappen.

Ik verzet vandaag geen stap meer ….

pizza en poes

Onze zonen verrasten me laatst met zelfgemaakte glutenvrije pizza’s.

Dat ik alles mocht moest opruimen mocht de pret niet drukken. Ik kook niet graag, ik ruim daarentegen wel graag op 😀

Van wie zij dat kookgen hebben is mij echt een raadsel, ze maken de lekkerste dingen en niets is hun te gek. Het feit dat jongste weer thuis woont en in ruil voor bed en bad dagelijks gaat koken zal mijn kookkunsten geen goed doen. Haha.

Zal hem worst zijn wie er kookt, als zijn bakje maar regelmatig gevuld is met brokjes.

Ps: op de achtergrond een sneeuwloos stuk van ons terras. Daar ligt inmiddels weer bijna 20cm verse sneeuw 🙄

Alweer Riga

Het afgelopen weekend was – zoals verwacht – behoorlijk druk. We gingen natuurlijk in eerste instantie naar Riga vanwege de diploma uitreiking van onze jongste. Precies een jaar nadat onze oudste zijn bul kreeg was nu zijn jongste broer aan de beurt. Hierdoor wisten we zo ongeveer wat ons te wachten stond. Het enige verschil was eigenlijk het aantal afgestudeerden, er was dit jaar voor gekozen om de groep te splitsen en deze middag alleen de internationale studenten tandheelkunde en medicijnen hun diploma’s te overhandigen. Daardoor was de zit – gelukkig – vele malen korter dan vorig jaar.

We hebben na afloop een bescheiden feestje gevierd in een leuk restaurant net buiten het centrum.

Een bezoek aan Riga vind ik trouwens niet echt een aanrader in de winter. In het voorjaar of vroege herfst laat de stad zich van een veel vriendelijkere kant zien met veel mooie bloeiende borders in de parken en muziek op straat. Het was overigens ons tiende (!) en naar alle waarschijnlijkheid ook laatste bezoek aan deze Baltische stad.

En omdat we er toch waren ……

Het vrijheidsbeeld

De Dom van Riga: een van de drie markante kerken in ‘Old Town’, het oude en knusse centrum van de stad

Een van de parken nabij het centrum.

In een van de vele winkelcentra (Galeria Centrs) was een expositie van een wel heel jonge kunstenaar, de zesjarige Leonard, geweldig!

Op het vliegveld is een ruimte ingericht met mooie houten designspullen, allemaal ‘made in Latvia’. Ik zag het vorig jaar al maar vergat toen foto’s te maken.

Na een enorm gezellig maar ook druk weekend waren mijn lichaam en geest toe aan rust, rust en nog een rust en dus deed ik gisteren niet viel meer dan wat wassen, opruimen en puzzelen.

Daar word je toch blij van …..

Ik was aangenaam verrast toen ik deze broodjes zag liggen bij Ikea in Heerlen. Ik had me ingesteld op een gewone salade, het werd dus een salade met een broodje.

Het herinnerde me aan mijn ontdekking van deze belegde broodjes bij de Merkur supermarkt in Oostenrijk. Ik heb ze niet gekocht en dus ook niet geprobeerd.

Deze heb ik wel gegeten, was erg lekker!

Prachtig hè, ik liet ze staan in Oostenrijk omdat ze de reis in de auto vast niet zouden overleven. Mijn vriendin aldaar was er maar wat blij mee.

Ondanks dat ik in Oostenrijk behoorlijk wat gewend was qua hoeveelheid sneeuw vond ik dit thuis ook mooi en leuk

Ik had van de week een dag huisarrest omdat er geklust moest worden aan de verwarming en dus leefde ik me uit op een puzzel

Ook had ik FaceTime contact met mijn lollige jongste. Donderdag zien we hem weer, vrijdag mag hij zijn bul in ontvangst nemen, binnenkort is hij weer thuis. Fijn!

Er was eens

een jongetje, en dat jongetje ging echt niet graag naar school. Iedere dag was het weer een drama om hem op tijd zijn bed uit te krijgen en naar school te laten gaan. Hij snapte de zin van het moeten gaan gewoonweg niet. Hij sprak tot in groep 4 geen Nederlands maar ‘gewoon’ Limburgs: thuis, tegen zijn vriendjes en ook tegen de juffrouw, en snapte absoluut niet wat er bedoeld werd met ‘praat Nederlands!’. Dit laatste drong uiteindelijk toch tot hem door maar zijn weerstand tegen school bleef. In groep 8 werd hij getest en toen bleek hij dyslexie te hebben. Hij was niet dom maar hoorde het verschil tussen talen gewoonweg niet! De psycholoog die hem testte noemde hem zelfs behoorlijk intelligent, en waarschuwde ervoor hem qua leerstof te blijven uitdagen omdat hij anders lui zou worden. Jammergenoeg bleek uit de CITO dat hij niet naar een HAVO kon of mocht. Met twee vingers in zijn neus haalde hij vervolgens zijn VMBO diploma, daarna mocht hij door naar de HAVO en van daaruit nog naar het VWO. En toen kwam zijn droomberoep (tandarts, ja echt 🙂 ) binnen handbereik. Helaas werd hij in totaal twee keer uitgeloot voor tandheelkunde en dus ging hij zijn oudste broer achterna en werd ook hij student in Riga. Gisteren had hij zijn examen, vandaag kwam het verlossende woord: hij is geslaagd! Het jongetje dat met tegenzin naar de basisschool ging heeft na 5 en een half jaar studeren bereikt wat vroeger maar weinigen dachten dat hij zou kunnen bereiken: hij is tandarts en wij zijn supertrots op hem!

 

 

 

 

Een aantal weken geleden waren we weer eens in München. Het is toch zo’n mooie stad en er hing een heel sfeervolle sfeer, zoals altijd in de weken voor kerst. Toch ben ik altijd iets van alert tussen (te) veel mensen, echt genieten kan ik dan niet. Gelukkig zijn er altijd rustige plekjes, ook in zo’n grote stad.

Geen mooie foto, zeer zeker niet de moeite waard om ‘m vanwege de poortwachters door te sturen naar Jeanne, maar wel leuk voor degenen (mijn man bijvoorbeeld) die de Duitse serie SOKO München volgen want dit is de buitenlocatie van het politiebureau.

Heel sfeervol – maar ook enorm druk – was het op de Marienplatz

maar met creatief knipwerk kom je een eind.

De Marienplatz is het hart van de stad München. In de Middeleeuwen was het plein niet enkel de belangrijkste marktplaats van de stad, maar er werden ook toernooien en festiviteiten gehouden. Tegenwoordig komen toeristen zich hier op gezette tijden vergapen aan het klokkenspel van het stadhuis. (https://www.stadsverkenner.com/munchen/marienplatz)

In de buurt van de Virtualienmarkt (ook druk, die liet ik dus links liggen) viel mijn oog op deze mooie afscheidingswand

Aan het eind van de dag pikten we onze jongste op van het station en reden samen met hem door naar Oostenrijk voor het begin van een fijne periode met heel wat sneeuw.