tuinplantjestic

Waar ik ook ben, ik loop altijd graag door een supermarkt (elders) of tuincentrum (thuis of elders). Soms lukt het me om met lege handen uit een tuincentrum te komen maar vaak/vaker echt niet. Klein beetje een tic dus waar vast meerderen zich in herkennen.

Thuis heb ik een vrij grote tuin waar altijd wel plek is voor een plant of twee of drie. Het naar huis gaan met iets groens of bloeiends is dus geen probleem, verre van dat. In Oostenrijk daarentegen is het altijd weer wikken en wegen waar ik iets kan zetten en of het wel goed gaat met groeien en bloeien als we er weer meerdere weken niet zijn. Het wil er nog wel eens goed en regelmatig regenen, de kans op uitdroging valt gelukkig mee. Geluk bij een ongeluk is dat de meeste plantjes er stukken duurder zijn dan thuis ….. ik hou me keurig in. Mijn tic blijft daar goed onder controle.

Ik heb in Oostenrijk weliswaar geen tuin maar wel een vrij groot balkon met dito plantenbakken.En zeg nou zelf, zo’n plantjes in die kleuren kun je toch niet weerstaan? Ik in ieder geval niet. Ik ging dus voor de bijl, en denk intussen dat de Oostenrijkse bijen erg blij zijn met mijn plantenkeuze.

Deze schone bloeier nam ik van thuis mee:

Geen idee eigenlijk wat het is, het lijkt op een Spaans Margrietje maar is het volgens mij niet.

Haken gaat ook goed tussen de buitjes door, als ik ’t werkje niet blijf uithalen komt de tas ergens deze zomer nog klaar ….

de week in beeld met een klein beetje woord

Bij Marthy (klik) las ik over kommer en kwel in haar tuin ‘dankzij’ een fikse hagelbui. Hier – gelukkig – geen hagelbui, maar wel heel wat gaten in de Hosta’s

Debet hieraan zijn de vele naaktslakken die het blijkbaar erg naar hun zin hebben in mijn tuin. Aangezien ik geen gif strooi of spuit ga ik diverse keren per dag op slakkenjacht. De buit (soms zo’n 40 tot zelfs 50 slakken per keer) breng ik naar de verre achterkant van onze tuin, als makkelijke prooi voor die vogels die dat vast lekker vinden.

Voor de rest mag ik niet klagen, alles groeit en bloeit dat het een lieve lust is. De courgette:

Twee komkommerplantjes staan nu in de volle grond:

Drie nog even in de moestuinbak.

De hosta’s in potten zijn tot nog toe vrij van slakken en staan er heel mooi bij

Idem de Salvia’s en Lavendel, dat zijn toch zulke dankbare planten!

Dankbaar was ook het boeket dat ik van middelste kreeg voor Moederdag. Op 13 mei gekregen, en pas vandaag de gft-bak in,

met uitzondering van deze beauty’s die nog even mogen blijven staan

hoesje

Mijn bedoeling is om ooit een tas of mand volgens mochila wayuu techniek te haken, maar dan moet ik natuurlijk eerst oefenen in het klein.

In de aanloop naar deze ingewikkeldere haaktechniek haakte ik dus maar een hoesje voor mijn i-pad. De steken (alleen vasten) kende ik natuurlijk, maar het vaste haken, het consequent meenemen van de tweede (en eventueel derde, vierde of volgende) draad en het proberen om figuurtjes te haken was nieuw voor mij.

Redelijk gelukt, al zeg ik het zelf 😉

wf en ik

Wordfeud, dat speel ik al sinds 2011 tegen min of meer dezelfde spelers. Een enkele ken ik echt, sommigen ‘ken’ ik van hun blog, maar de meesten heb ik nog nooit gezien of gesproken. Iedere dag ga ik ’s morgens, ’s avonds en soms ook nog eens tussendoor het rijtje tegenspelers af. Het gaat me hierbij niet om het winnen, maar echt om het spel. Van sommigen lukt het me gewoon niet of maar hoogst zelden om te winnen trouwens. Maar ik blijf het wel proberen ….. Het is met name ’s morgens een fijn ritueel: water, tabletjes, kop koffie, twee sneetjes brood, krantje erbij en als pas als de krant uit is drink ik een tweede kop koffie en begin ik met Wordfeud. Lekker ontspannend!

Dit las ik vandaag op nu.nl:

Ik ben dus één van die 900.000 Nederlanders die dagelijks dit woordspel opstarten en dan ook nog eens sinds de start in 2011. Leuk toch?

Netjes opgeruimd? Ja, graag!

Ik ben van nature nogal netjes: op mezelf, op mijn spullen, in huis. Ik functioneer het beste als alles op z’n plek ligt, fijn geordend en mooi opgeborgen. In een huis of garage of wat voor ruimte dan ook vol rommel spullen weet ik niet waar ik moet beginnen met opruimen of ordenen. Dan krijg ik stress en laat ik alles liggen waar het ligt. Ik ben trouwens meer van het opruimen dan van het poetsen, maar dat terzijde. Ieder heeft zijn talenten of sterke kanten zal ik maar zeggen 🙂

Toen ik laatst in het haakcafé een mede-haakster zag met een geweldig mooi opbergsysteem voor haar haaknaalden wilde ik graag weten waar ze dat vandaan had. Nou, van deze blog dus (klikkerdeklik), te bestellen op Marktplaats. En dat heb ik dus gedaan, fijne cadeautjes voor mezelf.

Dit is voor mijn haaknaalden. Ik moet alleen nog een kleiner schaartje zien te vinden.

En dit is voor de breinaalden.

Opgeruimd staat netjes. Ik blij. Nu mijn man nog zover zien te krijgen dat hij de (lees: zijn) kelder opruimt …..

bezoek aan München, het vervolg

Zowat iedere keer dat we in München zijn lopen we ook binnen bij Manufactum, een winkel waar je dingen kunt zien/kopen waarvan je (lees: ik) het bestaan bijna niet meer voor mogelijk hield. Alles enorm degelijk en van goede kwaliteit …… maar ook erg duur!

Oerdegelijk tuingereedschap:

Zo’n naaidoos, echt iets voor mij! Alleen niet om naaigerei in op te bergen maar wel haak- en breispulletjes en restjes garen.

Een Ex Libris stempel staat al jaren op mijn verlanglijstje:

Dit boek intrigeert mij omdat ik al jaren probeer om minder plastic afval te creëren. Ik heb gekeken of het boek ook in het Nederlands te krijgen is, maar dat is niet zo. Wel heeft een van de schrijfsters (Nadine Schubert) een blog die ik om te beginnen eens ga volgen.

Potten en pannen. Niet bepaald een afdeling die mijn belangstelling heeft. Wel die van mijn zonen die niet de kookgenen van hun moeder hebben geërfd 🙂

Ter afsluiting van zo’n leuke maar wel vermoeiende dag gaan we altijd nog lekker (en uiteraard glutenvrij) ergens eten. Dit keer bij

99ccf9f0-9640-4cde-9211-62bb79159f76-1

een volledig vegetarisch restaurant. Dit ter compensatie voor het feit dat ik in de week zonder vlees toch een aantal keren vlees heb gegeten ……

snoepjeswinkel in München

Laatst schreef Marthy op haar blog over de snoepjeswinkel waar zij was geweest. Laat ik nou net vorige week ook zo’n geweldige winkel hebben bezocht. In München. Niet echt naast de deur, maar wel op weg naar daar waar ik graag en ook thuis ben.

Voor iemand met een (nog) niet te blussen haakkoorts een waar Walhalla. Mijn man zag me kwijlen en dus gingen we naar binnen. Maar: ik heb niks gekocht. En dat heeft alles te maken met de vele haak- en ook brei-projecten waarmee ik nog (lang, héél lang) bezig ben.

Alles mooi gesorteerd op kleur, geweldig! Achteraf vind ik het jammer dat ik niet wat meer foto’s heb gemaakt, maar ja, ik had het dus te druk met kwijlen 😀

München is een heerlijke stad om een dag door te brengen. En dat deden we dan ook. Het liefste vertoef ik in de buurt van de Viktualienmarkt. Daar is altijd iets te doen en genoeg te zien.

Met speciaal voor schoonzus een close up van datgene waarvoor ze enorm bang is

(maar ze leest hier toch niet mee …..)

(wordt vervolgd)

haken (3)

Gisteren was het volop lente buiten, heerlijk! We hebben enorm hard gewerkt in de tuin, heel wat meters haag gesnoeid en snoeisel opgeruimd. En moet nog héél véél gebeuren maar het begin is weer gemaakt. Helaas pindakaas weer eens vergeten foto’s te maken …. Wel kan ik een bewijs van goed gedrag overleggen:

Net op tijd voor het komende staartje (hoop ik) van de winter is mijn gehaakte muts af. Net als bij de haarband gebruikte ik de dubbele tunische haaknaald, het garen is alleen dunner:

De muts had ik bijna ongedragen kunnen opbergen tot de volgende winter. Dacht ik. Nee dus.

Verwacht wordt vies koud weer met een gevoelstemperatuur tot wel -15 graden. Komend weekend ben ik dus een muts met een muts. Met het opruimen van alle winterspullen wacht ik liever tot het écht lente wordt.

haken (2)

En toen was ik helemaal verslingerd aan het haken …. Nou ja, overdrijven is ook een kunst, maar het klopt wel dat ik nergens meer naar toe ga zonder mijn haakwerk mee te nemen. De vliegreis van/naar Riga, de reis van/naar Oostenrijk, een kort bezoek aan middelste in het Brusselse: de reis vliegt gewoon voorbij.

De haarband is zo goed als af, ik moet alleen nog een reep fleece bevestigen aan de binnenkant. Inmiddels ben ik ook bezig met het haken van een muts in dezelfde kleurstelling maar met ietwat dunnere wol:

Waar ik erg blij mee ben is dit kussen. Ik heb het gehaakt met dezelfde tunische haaknaald als haarband en muts maar dit keer met wol met een kleurverloop (Merino+ color van Lang Yarns).

Nummer twee is al in de maak:

In april word ik voor de tweede keer ‘reserve-oma’, dus tja, er moet ook nog een knuffeldekentje gehaakt worden uit dit boek:

Ik schreef het al vaker: vervelen, wat is dat?

nog een paar sokken

Een goede vriend van me klaagt al een tijdje over het feit dat hij zulke koude voeten heeft. Toen ik dus laatst een uitnodiging kreeg voor zijn tachtigste verjaardag hoefde ik niet lang na te denken over een passend cadeau.

Ja ik weet het, ik had mijn breipennen opgeborgen omdat ik ze niet meer kon zien of luchten, maar ik heb deze belofte aan mezelf graag gebroken.

En ach, ’t was zo gepiept 😀