glutenvrij kopen in Oostenrijk

Ik kom graag in Oostenrijk, ik struin graag door buitenlandse supermarkten en ik ben altijd op zoek naar nieuwe glutenvrije producten. Afgelopen maand kon ik mijn hart weer ophalen: we waren in Oostenrijk, daar deden we onze boodschappen en ik zag een aantal glutenvrije producten die ik nog niet eerder zag. Ik deed dit keer mijn boodschappen bij een grote Merkur supermarkt:

gebakken visfilet en -nuggets

Gekocht en geprobeerd. Conclusie: lekker, knapperig, maar heel eerlijk gezegd vind ik de visfilet die ik bij de Jumbo koop lekkerder. Ik heb ze gebakken in de pan maar zag naderhand op de verpakking dat frituren of bereiding in oven is aanbevolen. De nuggets heb ik nog niet geprobeerd.

broodbeleg/-smeersel/dipsaus

Ik zie steeds meer vegan producten in de supermarkt die vaak ook nog eens glutenvrij zijn. Goede zaak. Ik eet nog maar hoogst zelden vleeswaren op mijn brood en dus probeer ik deze smeersels graag in het kader van de broodnodige variatie. Prima smeersel, goede smaak maar eerlijk gezegd geef ik de voorkeur aan verse avocado op mijn brood.

bier

De tijd van een enkele glutenvrije biersoort is duidelijk verleden tijd. Steeds meer variatie, prima voor de bierliefhebber. Ik ben er geen en heb deze soort fijn laten staan.

snacks

Ook links laten liggen, zij het met heel wat meer moeite dan het bier 😀

Maar een paar dagen later kon ik deze snacks niet links laten liggen …

eens

Dit is wat ik leuk vind, iets wat ik ook zoveel mogelijk toepas in onze tuin. Ik verkoop ‘Nee!!’ tegen onkruidverdelgers, trek liever urenlang datgene tussen de tegels of uit de borders uit wat ik er persé niet in wil. Ik blijf eigenwijs voor wat betreft mijn voorkeur voor bloemen, planten, struiken en bomen, ha, en mijn omgeving weet dat, ze kennen mij. Laat mij maar mijn gang gaan, dan blijf ik gelukkig 🙂

nog een …

Lijkt erop dat ik nog een verslaving heb. Heftig. En dat pas sinds heel kort.

Wat?

Granny’s haken

Hoezo?

Iedere twee weken bezoek ik een haakcafé. Gezellig haken, kletsen en intussen ook nog koffie of thee drinken met iets lekkers erbij. Voor de anderen dan, want zelden glutenvrij. De ‘haakmiepen’ heet ons WhatsApp groepje toepasselijk. Een ieder werkt aan zijn of haar eigen project(je), en dat gaat prima. Tot de vorige keer. Toen werd een kerstplan geopperd. Het idee is om voor aanstaande kerst samen een heuse gehaakte kerstboom te creëeren door iets van 500 granny’s te haken die vervolgens op een of andere manier aan elkaar worden gefrutseld …. Die kersthaakboom komt dan pontificaal in de winkel te staan. Zal vast leuk uitzien.

En toen?

Toen kwam mijn probleem want ik had nog nooit een granny gehaakt ….. Ik keek goed af bij buurvrouw links en buurvrouw rechts, bestudeerde een kopietje met een haakbeschrijving waar ik niks van snapte en dook thuis maar eens in de wondere wereld van YouTube.

En nu?

Inmiddels snap ik wat ik moet doen en staat mijn teller al op tien. Ik moet er nog een stuk of dertig schat ik zo. Gaat wel lukken in dit tempo 😀

kapelletje (7), enzovoorts

Wederom maar weer eens een kijkje op mijn week.

Samen met schoonzus en zwager liepen we een rondje van Ubachsberg naar Trintelen en weer terug. Tegenover de Bernardushoeve (onze pauzeplek) zag ik dit kapelletje:

Het ligt op een kruispunt op de grens van Mingersborg en Trintelen. De kapel dateert uit 1939, getuige het jaartal in de voorgevel en wordt onderhouden door de buurtschap Mingersborg.

In de tuin van onze buurman moest een dode boom worden verwijderd, dat vond ik best een indrukwekkend schouwspel. De tuin van buurman ligt ruim lager dan de onze, de man in de boom hangt echt heel wat meters boven ‘vaste aarde’. Ben benieuwd in welke boom de uilen binnenkort ’s nachts gaan zitten om naar elkaar te roepen nu hun vaste stek er niet meer is. Vind ik eerlijk gezegd niet erg …..

Het kleine koolmeesje op de foto zat minutenlang te zitten in het pindakaaspotje. Te dromen? Te genieten? Daar leek het wel op.

Deze duif leek ook te genieten van de vele kruimeltjes op de grond. Waar? Op de luchthaven van Düsseldorf, heel gewoon binnen in de centrale hal.

Ik moest daar zijn omdat jongste nog een verre reis ging maken en hij graag op tijd zijn vliegtuig wilde halen. Nou, laat zoiets maar aan moeders over: ruim drie en een half uur voor het vliegtuig zou vertrekken zaten we al fijn aan de koffie. Ha, en dan te bedenken dat hij nog ruim 26 uur zou moeten vliegen ….

Absoluut niet blij was ik met de foto die oudste me stuurde. Genietend op zijn balkon kreeg hij bezoek van een heuse tijgermug. Gats. Daar zit toch echt niemand op te wachten.

In het kader van ‘verveling staat niet op mijn lijstje’ haal ik een tijdje-geleden-gebreide kussenhoes uit. En in plaats van de wol weer op te rollen tot een bolletje brei ik gelijk een nieuwe hoes, maar nu zo’n 10cm kleiner. De originele was te ruim, vandaar. Ik zei toch al dat vervelen niet op mijn lijstje staat?

Verder dacht ik blogvriendin Bertie te kunnen helpen met het ontcijferen van een Duitse tekst op twee oude ansichtkaarten.

Jammer dan, missie mislukt: ik kan het schrift echt niet ontcijferen …..

Bij het zoeken naar een leuke plek om binnenkort een hapje te gaan eten stuitte ik op de plek waar mijn vader is geboren en opgegroeid

Dit was mijn vaders oom, ’t Edmondje 😀. Bekend bij een ieder die vroeger te voet de bedevaartstocht naar Wittem maakte en vervolgens hier naar binnen ging voor koffie en een goed stuk Limburgse vla(ai).

Het was weer een leuke week.

Kussen

Na een hele tijd alleen maar gehaakt te hebben had ik zin om weer eens iets te breien. Ik wist direct wat: een mosterdgeel kussen voor op de bank. Mosterdgeel, omdat dat de kleur is naast oranje die ik zo mooi vind passen in onze woonkamer. Met name in voorjaar en zomer geeft dat een zonnig en vrolijk effect.

Een binnenkussentje had ik nog liggen, ik hoefde alleen ongeveer de grootte aan te houden, zo’n 45 bij 45 cm. Omdat ik het liefst ‘zo ongeveer’ werk, zonder proeflapje vooraf het maken, heb ik heel wat keren het werk moeten uithalen: te veel of net te weinig steken en onjuiste breinaalden waardoor het werk te strak of juist te los werd.

Maar het kwam uiteindelijk helemaal goed:

Het kussentje is aan beide kanten verschillend, aan de ene kant een variatie op gerstekorrel en wafeltjes, en aan de andere kant heb ik de patentsteek gebruikt voor een speels effect.

Ik ben tevreden.

gazon of trapveld?

Terwijl mijn man meer dan druk bezig was om de nieuwe aanleunwoning van zijn hoogbejaarde ouders bewoonbaarder te maken, maakten jongste en ik ons flink moe in onze tuin. Flink moe? Ik was ’s avonds kapot …..

Grasvelden gemaaid, geverticuteerd, mos en gras bij elkaar geharkt en opgeruimd, nogmaals gemaaid, nog een keertje geverticuteerd, wederom mos en gras bij elkaar geharkt en opgeruimd, en nog een laatste keer gemaaid. Ja, zo kom je dus aan bijna 30.000 stappen.

Ik verzet vandaag geen stap meer ….

Kapelletjes en zo (5)

Herinnert u zich deze nog …….

Dit is het kleine kerkje langs de piste, nu bijna compleet ondergesneeuwd. Ter herinnering, het zag er ruim een maand geleden zo uit toen er nog enigszins iets van een ingang te herkennen was:

Afgelopen december liepen we tijdens een wandeling door een bos(je) langs dit eenvoudige kapelletje. Anno 2003 staat er boven de deur, het is dus een vrij recent bouwseltje. Of er een speciale reden was om het net op deze plek te bouwen kon ik niet uit de spulletjes, die achter de tralies stonden uitgestald, achterhalen.

(zie net dat ik heel oneerbiedig de Maria-figuur achter het hekwerk heb verstopt).

Ik moest die dag in december al door een centimeter of 10 sneeuw baggeren om deze foto’s te kunnen nemen, ben bang dat me dat nu helemaal niet gaat lukken. Jammer dan.

Iemand vroeg me ooit waar mijn fascinatie voor kapelletjes en co vandaan kwam. Omdat ik katholiek was (geweest)? Dus iets uit het verleden? Of vanwege verwondering cq bewondering?

Geen idee eigenlijk. Ik ben katholiek opgevoed inclusief doop (als baby), eerste heilige communie (ik was zeven) en plechtig vormsel (de zesde klas van de lagere school, tegenwoordig groep 8 van de basisschool) maar na onze verhuizing naar Duitsland heb ik me daar nooit als zijnde katholiek laten inschrijven en dus beschouw ik me zelf sinds die tijd als ex-katholiek. Geloven doe ik wel maar niet meer in hokjes van welk geloof dan ook. Laten we het fotograferen van kapelletjes en co dan maar houden op een stukje nostalgie.

Best wel flauw hè, om alleen mooie plaatjes te laten zien. Dus daarom ook deze