net op tijd

Mijn laatste handwerkproject is af. Net op tijd, want de baby voor wie ik knuffeldeken Suzi heb gemaakt wordt een dezer dagen geboren. Spannend!

Het was zó leuk om te maken, dit haakwerk. Het is bijna jammer dat het nu af is. Gelukkig is er genoeg te doen in de tuin, vervelen hoef ik me echt niet …

Ik bezocht het haakcafé (klikkerdeklik) van mijn favoriete wolwinkel en was direct helemaal weg van de knuffeldekens uit het boek van Tessa van Riet. Leuke foto’s, grappige ontwerpen en duidelijke uitleg. Helaas was het boek ter plekke uitverkocht.

Maar niet getreurd, ik bestelde het heel gewoon op het www. Het werd de volgende dag al bezorgd en dus toog ik weer naar eerder genoemde winkel voor het benodigde garen.

Steken opzetten, vaak weer uithalen en maar weer opnieuw beginnen ….. Gelukkig kon ik altijd uitleg vinden op YouTube, want ook al heb ik vroeger heel veel gehaakt, (ik heb zelfs eindexamen Textiele Werkvormen gedaan) veel kennis was eventjes niet meer paraat.

Mijn werkplek, overal lag wel iets. Hier de pootjes in wording.

Detail van de rand van de deken.

En nu is ze klaar. En nu maar wachten op het kleine meisje …..

bezoek aan München, het vervolg

Zowat iedere keer dat we in München zijn lopen we ook binnen bij Manufactum, een winkel waar je dingen kunt zien/kopen waarvan je (lees: ik) het bestaan bijna niet meer voor mogelijk hield. Alles enorm degelijk en van goede kwaliteit …… maar ook erg duur!

Oerdegelijk tuingereedschap:

Zo’n naaidoos, echt iets voor mij! Alleen niet om naaigerei in op te bergen maar wel haak- en breispulletjes en restjes garen.

Een Ex Libris stempel staat al jaren op mijn verlanglijstje:

Dit boek intrigeert mij omdat ik al jaren probeer om minder plastic afval te creëren. Ik heb gekeken of het boek ook in het Nederlands te krijgen is, maar dat is niet zo. Wel heeft een van de schrijfsters (Nadine Schubert) een blog die ik om te beginnen eens ga volgen.

Potten en pannen. Niet bepaald een afdeling die mijn belangstelling heeft. Wel die van mijn zonen die niet de kookgenen van hun moeder hebben geërfd 🙂

Ter afsluiting van zo’n leuke maar wel vermoeiende dag gaan we altijd nog lekker (en uiteraard glutenvrij) ergens eten. Dit keer bij

99ccf9f0-9640-4cde-9211-62bb79159f76-1

een volledig vegetarisch restaurant. Dit ter compensatie voor het feit dat ik in de week zonder vlees toch een aantal keren vlees heb gegeten ……

snoepjeswinkel in München

Laatst schreef Marthy op haar blog over de snoepjeswinkel waar zij was geweest. Laat ik nou net vorige week ook zo’n geweldige winkel hebben bezocht. In München. Niet echt naast de deur, maar wel op weg naar daar waar ik graag en ook thuis ben.

Voor iemand met een (nog) niet te blussen haakkoorts een waar Walhalla. Mijn man zag me kwijlen en dus gingen we naar binnen. Maar: ik heb niks gekocht. En dat heeft alles te maken met de vele haak- en ook brei-projecten waarmee ik nog (lang, héél lang) bezig ben.

Alles mooi gesorteerd op kleur, geweldig! Achteraf vind ik het jammer dat ik niet wat meer foto’s heb gemaakt, maar ja, ik had het dus te druk met kwijlen 😀

München is een heerlijke stad om een dag door te brengen. En dat deden we dan ook. Het liefste vertoef ik in de buurt van de Viktualienmarkt. Daar is altijd iets te doen en genoeg te zien.

Met speciaal voor schoonzus een close up van datgene waarvoor ze enorm bang is

(maar ze leest hier toch niet mee …..)

(wordt vervolgd)

haken (3)

Gisteren was het volop lente buiten, heerlijk! We hebben enorm hard gewerkt in de tuin, heel wat meters haag gesnoeid en snoeisel opgeruimd. En moet nog héél véél gebeuren maar het begin is weer gemaakt. Helaas pindakaas weer eens vergeten foto’s te maken …. Wel kan ik een bewijs van goed gedrag overleggen:

Net op tijd voor het komende staartje (hoop ik) van de winter is mijn gehaakte muts af. Net als bij de haarband gebruikte ik de dubbele tunische haaknaald, het garen is alleen dunner:

De muts had ik bijna ongedragen kunnen opbergen tot de volgende winter. Dacht ik. Nee dus.

Verwacht wordt vies koud weer met een gevoelstemperatuur tot wel -15 graden. Komend weekend ben ik dus een muts met een muts. Met het opruimen van alle winterspullen wacht ik liever tot het écht lente wordt.

haken (2)

En toen was ik helemaal verslingerd aan het haken …. Nou ja, overdrijven is ook een kunst, maar het klopt wel dat ik nergens meer naar toe ga zonder mijn haakwerk mee te nemen. De vliegreis van/naar Riga, de reis van/naar Oostenrijk, een kort bezoek aan middelste in het Brusselse: de reis vliegt gewoon voorbij.

De haarband is zo goed als af, ik moet alleen nog een reep fleece bevestigen aan de binnenkant. Inmiddels ben ik ook bezig met het haken van een muts in dezelfde kleurstelling maar met ietwat dunnere wol:

Waar ik erg blij mee ben is dit kussen. Ik heb het gehaakt met dezelfde tunische haaknaald als haarband en muts maar dit keer met wol met een kleurverloop (Merino+ color van Lang Yarns).

Nummer twee is al in de maak:

In april word ik voor de tweede keer ‘reserve-oma’, dus tja, er moet ook nog een knuffeldekentje gehaakt worden uit dit boek:

Ik schreef het al vaker: vervelen, wat is dat?

haken (1)

Bij haar zag ik een blogstukje over tunisch haken met een dubbele haaknaald. Mijn breinaalden en breiwerkjes kan ik even niet meer zien of luchten. Te veel en te vaak? Ik denk ‘t. Maar haken, da’s weer iets anders. Eerst even diverse handwerkzaken afgereisd voor zo’n speciale haaknaald maar ik moest toch weer ‘het net’ op om te kunnen slagen. En nu loop ik weer tegen ’t euvel aan dat ik gewoon veel te strak haak en mijn muts in wording meer een stijve mijter dan een leuke muts dreigt te worden. Maar een mooie haarband is ook niet lelijk, toch?