update kerstboomhaakwerk

Tijdje geleden alweer schreef ik –> in dit bericht <– over het kerstproject van het haakcafé waar ik stamgast ben. Een en ander verloopt voorspoedig, we zijn allemaal in meer of mindere mate goed ‘aan de haak’. Mijn teller met gehaakte ‘granny squares’ staat inmiddels al op 65 …..

Omdat ik zelf geen foto’s heb gemaakt van het resultaat tot nog toe was het even lastig iets te laten zien, maar ik heb inmiddels een link naar de Facebookpagina van de wolwinkel en ook toestemming voor het plaatsen van een paar foto’s:

33edf741-06ff-4e06-b709-9325070e8657.jpg

 

deddc192-1443-43da-8434-646f32616471.jpg

(foto’s gemaakt door Sandra van Wollstreet)

Wordt vervolgd …..

leuke dingen

Maar weer eens een overzichtje van de (meestal) leuke dingen die zo op mijn pas kwamen de afgelopen tijd.

Van een gehaakt proeflapje maakte ik mijn eerste pannenlap ooit. Je kunt zien dat het een proeflapje is maar ‘nou en …’.

Dit wordt nummertje twee.

We waren uitgenodigd bij kennissen in een nabijgelegen stadje, dit grappige stel zat daar zomaar op straat.

Ik nam eindelijk eens de tijd om te stoppen en foto’s te maken bij het meest westelijke punt van Duitsland, in de gemeente Selfkant. Heel toevallig grenst dit ook nog eens aan het smalste stukje Nederland (Susteren) tussen Duitsland en België in.

Er is een kleine permanente tentoonstelling in beeld van de geschiedenis van de gemeente Selfkant. De complete gemeente kwam in 1949 onder Nederlands gezag (in verband met Nederlandse annexatie van Duits grondgebied na de Tweede Wereldoorlog)

en dat duurde tot 1963.

Verder kwam ik uit nieuwsgierigheid en dankzij navragen bij een tante en vervolgens bij Sjoerd erachter waar mijn moeder ooit werd geboren (bron foto: Sjoerd): het huis met de trappen. Leuk!

Dat was het wel zo ongeveer 🙂

nog een …

Lijkt erop dat ik nog een verslaving heb. Heftig. En dat pas sinds heel kort.

Wat?

Granny’s haken

Hoezo?

Iedere twee weken bezoek ik een haakcafé. Gezellig haken, kletsen en intussen ook nog koffie of thee drinken met iets lekkers erbij. Voor de anderen dan, want zelden glutenvrij. De ‘haakmiepen’ heet ons WhatsApp groepje toepasselijk. Een ieder werkt aan zijn of haar eigen project(je), en dat gaat prima. Tot de vorige keer. Toen werd een kerstplan geopperd. Het idee is om voor aanstaande kerst samen een heuse gehaakte kerstboom te creëeren door iets van 500 granny’s te haken die vervolgens op een of andere manier aan elkaar worden gefrutseld …. Die kersthaakboom komt dan pontificaal in de winkel te staan. Zal vast leuk uitzien.

En toen?

Toen kwam mijn probleem want ik had nog nooit een granny gehaakt ….. Ik keek goed af bij buurvrouw links en buurvrouw rechts, bestudeerde een kopietje met een haakbeschrijving waar ik niks van snapte en dook thuis maar eens in de wondere wereld van YouTube.

En nu?

Inmiddels snap ik wat ik moet doen en staat mijn teller al op tien. Ik moet er nog een stuk of dertig schat ik zo. Gaat wel lukken in dit tempo 😀

stof

De hele week is het al een stoffige boel in huis. Een zolderkamer wordt op opnieuw geïsoleerd en dat heeft nu eenmaal zijn tijd nodig. Deze isolatie is onze bescheiden bijdrage aan de reductie van CO2.

Een hele week vreemden over de vloer die in en uit lopen. Niet mijn ding maar ja, het resultaat is wat telt. Als jongste weer permanent terug komt uit Letland – naar verwachting ergens in maart – wil hij er zijn studiootje van maken. Dus woon-, slaap- en leefruimte in ons eigen huis. Gezellig! Maar voor die tijd moet ook nog een nieuwe vloer erin, de wanden worden gesausd, gordijnen op maat worden gemaakt, kasten worden geplaatst, meubels uit de kelder worden gehaald en flink met stofzuiger, dweil en stofdoeken worden gewerkt. Pas als hij, jongste, betaald werk heeft zal hij serieus op zoek gaan naar een appartementje in de buurt, en aangezien die nogal schaars zijn kan daar best nog wel wat tijd overheen gaan. Laat ik dat nu helemaal niet erg vinden …..

Vandaag tussen de bedrijven door met mijn schoonvader naar het ziekenhuis. De goede man is 92 en nog behoorlijk mobiel maar voor een kleine chirurgische ingreep laat je zo iemand toch niet aan zijn lot over. Trouwens, auto rijden na zo’n ingreep mag niet maar geld uitgeven voor een taxi vindt meneer zonde ….. Met een uurtje was alles gepiept en kon ik hem weer thuis afleveren. En dus snel terug naar mijn stoffige huis.

Wat te doen met al die dagen verplicht thuis zitten? Nou, in ieder geval heb ik afgelopen week te weinig gesport en überhaupt te weinig bewogen maar wel veel gelezen en gehaakt. Het weer nodigde sowieso niet uit om naar buiten te gaan dus echt rouwig was ik er niet om.

Sinds een tijdje ben ik weer bezig met een hoes voor een kussen. Wederom met de tunische haaknaald met 2 haakjes. Ideaal werkje om overal mee naar toe te nemen trouwens. Gaat goed, ik heb nog geen steek laten vallen.

Als ik thuis ben haak ik het liefst aan een deken voor op de bank. Het is mooi garen van Durable ‘cosy fine’ in 5 kleuren: zwart, grijs, ecru, oranje en mosterdgeel. Het patroon staat in een boek dat ik laatst kreeg. Titel van het boek vind ik een beetje misleidend, het is geen fair isle techniek maar wel haken volgens de Mochila techniek van de Wayuu indianen. Maar dit terzijde, de patronen zijn duidelijk en niet al te moeilijk.

Leuk werkje, hier zal ik nog wel een jaartje of zo zoet mee zijn.

afgelopen week

Afgelopen week genoot ik enorm van het prachtige najaarsweer. Wat een cadeautjesweer weer. Zelfs buiten blad ruimen was absoluut geen straf.

We wandelen vorige week zondag nog een mooi rondje en zo kwam ik die dag ruim aan mijn 10.000 stappen. Tenminste een dag deze week met meer dan voldoende stappen. Geen idee trouwens wat die blauwe punt op de bovenste foto is.

Verder is de gehaakte tas nu helemaal af. Ik zal er niemand op dit blog meer mee lastig vallen, beloofd. Het is dat mijn schoondochter in Berlijn moest zijn anders was ze ‘m zeker en vast al komen halen haar kennende. In de tussentijd mag hij gewoon even blijven hangen zodat ik er nog even van kan genieten.

We gingen deze week naar een voorstelling van Paul de Leeuw. Ik wist niet goed wat te verwachten, ben niet echt fan van hem maar we hadden een leuke avond!

Ik deed nog een aantal verrassende glutenvrije ontdekkingen. Deze zag en kocht ik in een Duitse supermarkt (de Edeka) in de buurt

deze bij de Appie

en deze ook

en deze een tijdje geleden in Oostenrijk:

Ik kocht voor het eerst in jaren weer eens een bolchrysant, hopelijk vergeet ik deze niet af en toe water te geven ….

Ik mocht vijf dagen oppassen op Luna. Dit keer kwam ze niet logeren maar bleef ze fijn op haar eigen plek. Scheelde mij een heleboel kattenharen die ik niet hoefde op te ruimen 😺

Voor mijn verjaardag, inmiddels al weer maanden geleden, kreeg ik een bloemenbon. Die heb ik nu pas verzilverd, ik kocht een mooie plant plus pot,

en een decoratieve tak.

Het was dus niet alleen maar kommer en kwel in huize schrijfsels 😉

laatste oogst

Tussen buien en storm door nog even naar buiten gegaan voor de laatste oogst van dit seizoen. Niet slecht, toch?

Nu het buiten alweer vroeger donker is hou ik me vooral bezig met frutselen en knutselen. Oh, wat had ik de pest erin dat ik niet snapte wat werd bedoeld in het patroon van het sluitkoord voor de gehaakte tas (die trouwens voor 90% af is). Gelukkig zijn er zat instructiefilmpjes op internet en nu snap ik het! Ik kan het en het is ook nog eens leuk om te doen.

Dit is de tas, de gaten voor het sluitkoord zitten er in:

De eerste probeersels:

En dit wordt ‘m

Het vele roze gaat mooi afsteken tegen de donkere rand.

Het enige wat nog moet gebeuren is het maken (haken) van de schouderband, het bevestigen van deze band, en het maken van een binnentas met rits. Dat laatste mag mijn schoondochter zelf (laten) doen.

Haakwerk, het zoveelste vervolg

Mijn schoondochter is in haar nopjes: haar aanstaande tas begint vorm aan te nemen,

Ik stuurde haar een foto waarop ook de van haar gekregen amaryllis (derde bloem inmiddels!) te zien is. Zij blij, ik blij.

Blij ben ik ook nog altijd met mijn zomerbloeiers. Normaal is het echt niet, bloeiende geraniums in deze tijd van het jaar.

En mijn roos, ongelooflijk, heeft nog nooit zó gebloeid als nu

’t Is toch wat.