zo’n fijne zaterdag

Gisteren was zo’n fijne dag: lekker temperatuurtje, zon, weinig wolkjes. Er was veel werk te doen in de tuin …. maar de nieuwe fietsen (met trapondersteuning) lonkten. Eindelijk een dag om lekker te gaan fietsen daar waar ik het normaal niet leuk vind om te ploeteren: het Limburgse heuvelland.

We besloten om het zo’n eerste ‘echte’ tocht niet al te bont te maken, en dus zetten we onze rossen op de fietsdrager achterop de auto en reden we naar Wittem. Daar, schuin tegenover waar mijn vader is opgegroeid, waren nog zat plekken vrij op de grote parkeerplaats.

909D6A07-C165-4944-A4D2-07AB54FCAA0A.JPG

Vanuit Wittem fietsten we via Partij naar Wahlwiller, en van daaruit de ‘berg’ omhoog, Duitsland in.

48C7C122-1603-4156-9F25-2E852CB6F384

FullSizeRender 5

Net buiten het dorpje Orsbach (gemeente Aken) kwamen we langs een klein cafeetje, Café Belle Vue (Lemierser Berg 48). Ik kon me herinneren dat ik ooit op een Duits coeliakieforum iets had gelezen over een klein establishment net buiten Aken waar geweldig lekkere glutenvrije taarten te krijgen waren. Laat dit nu net dit café zijn! Voor ‘Kaffee und Kuchen’ was het me nog net iets te vroeg, maar glutenvrije broodjes liet ik me wel smaken. Het is er met mooi weer altijd druk, het reserveren van een tafeltje buiten op het terras is zeer zeker aan te raden. Geen wonder, het uitzicht over het Limburgse heuvelland is werkelijk subliem!

Nota bene: de ‘Wirtin’ heeft volgens berichten op dit Duitse forum zelf coeliakie.

2D41D8DB-F2C4-49D2-8AE4-E0956E180B16.JPGFE50E13B-AC38-4FD1-A644-985E825D1D86.JPGC7C85C72-1005-4B6A-BBDB-B9DC1105DB5B.JPG

Een volgende keer ga ik voor de wafels, of een stuk taart, of toch voor een ontbijtje, of …..

Vanuit Orsbach ben je vervolgens redelijk snel terug in Nederland, in Vaals, en met goede moed (en een duwend handje in de rug) fietsten we de Vaalserberg op. Heerlijk 🙂 Ook daar genoten we nog even van het uitzicht, maar persoonlijk vind ik het toeristisch gedoe daarboven niet echt mijn ding. Dus snel de berg weer af, aan Belgische zijde. Net buiten het plaatsje Gemmenich maakte ik nog snel een foto van een trafohuisje voor blogger Sjoerd.

D8436210-BFCB-48DC-8C16-D2F361FBFC90.JPG

Kasteel Beusdael:

5BBD554B-EC78-43C9-9773-B6B4229C82D6.JPG

Via Sippenaeken fietsten we richting Teuven, naar ons favoriete restaurant ‘Moeder de Gans’. Daar hebben we nog heel lang buiten op het terras kunnen zitten, samen met onze oud-buren die daar toevallig al zaten. Gezellig genieten van fijn gezelschap, lekker (glutenvrij) biertje, en Belgisch stoofvlees met frietjes.

Kortom: het was weer een heerlijke dag!

 

 

glutenvrij in Aachen (Aken)

Het is weer mei = coeliakiemaand! Tijdens deze maand vragen glutenvrije bloggers aandacht voor coeliakie en het glutenvrije leven. Ik heb me hiervoor dit jaar niet aangemeld omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had, maar wil toch wel mijn steentje (ongevraagd) bijdragen.

Glutenvrij in Aachen (Aken)

Ik kom graag in Aachen: het is voor mij lekker dichtbij, ik spreek en versta de taal, het winkelaanbod is prima, de stad is mooi met veel historische gebouwen en je kunt er prima uit eten. Ook als dat glutenvrij moet zijn is dat vaak geen probleem. Ik heb daarom maar eens op een rijtje gezet waar ik graag kom of nog naar toe wil:

Parsleys en fruit

“Parsley and fruits” is een vrij nieuwe eetgelegenheid op de Markt in het centrum van Aken. Op de menukaart staat duidelijk met GF aangegeven of iets glutenvrij is. Prima gelegenheid om een kleinigheid te eten.

1CC0D2EC-1504-45DD-9A83-9463269F9C8D 2

En ja, ze serveren ook glutenvrij bier.

Frittenwerk

Veel over gehoord, maar nog niet zelf geweest. De frieten zijn er in ieder geval glutenvrij, en zijn – volgens degenen die het wel hebben geprobeerd – erg lekker.

Bagels & Beans

De enige buitenlandse vestiging van Bagels & Beans ligt in Aken, ik schreef er al eerder over, maar zet ‘m toch weer in het rijtje om de lijst completer te maken.

Vapiano

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet in de vestiging in Aken ben geweest, maar ken het concept wel uit Innsbruck en München. Prima eten, is niks mis mee, alleen zou ik het persoonlijk prettiger vinden om aan tafel bediend te worden in plaats van wachten in de rij.

Het was weer gezellig, en als prettige bijkomstigheid heb ik ook nog heel wat stappen gezet:

1EC2D826-DCED-4697-9D9C-11CBE50E832A

 

 

 

 

op de vlucht …

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet. Maar het lijkt er wel op dat we ieder jaar weer vluchten voor het carnaval. Het weg zijn met de carnaval heeft inderdaad veel te maken met het niet graag carnaval vieren maar ook met het feit dat mijn man in deze periode een aantal dagen vrij heeft en met hem half Zuid-en Midden-Nederland, België en een groot gedeelte van Beieren zo lijkt het wel.

Wat ik wèl leuk vind aan carnaval is het luisteren naar carnavalsliedjes. Maar dan alleen naar die uit het zuiden, uit Limburg dus. Afgelopen dagen heb ik weer met heel veel plezier geluisterd naar de top 1111 op de radio bij L1. Mijn favoriete liedje? ‘Nao ’t Zuuje’ van Lex Uiting, dit jaar de stadsprins van Venlo.

Enfin, zoals ieder jaar weer reden we ook dit jaar weer nog verder richting zuiden, naar ons geliefde Oostenrijk. Gelukkig niet met de grote massa mee rijdend en lijdend in de file, maar al een paar daagjes eerder.

Vandaag stond een kleine bijdrage van mij op de blog van Sjoerd. Hij heeft een aantal aparte hobby’s, waaronder het fotograferen van trafo’s. Ik geloof dat ik nu al zo’n 5 of 6 huisjes voor hem op foto heb vastgelegd. Nog bij lange na niet genoeg voor een nieuwe eigen hobby, haha.

img_0682

Een trafo huisje dus boven in de bergen. Het hotel wat erachter ligt is – als er sneeuw ligt – alleen te bereiken per sneeuwscooter (of te voet of met ski’s natuurlijk, het ligt langs een skipiste). Bevoorrading vindt plaats met een klein goederenliftje, vandaar de noodzaak van een eigen stroomvoorziening. In de buurt liggen nog een paar kleine (vakantie)hutten, zij zullen hun stroom ook wel van deze trafo krijgen.

In de plaatselijke supermarkt zag ik iets nieuws:

img_0685

img_0686

Tassen Küchlein, ik geloof dat het ’t best te vertalen is met cakeje-in-een-kopje of cupcakeje. Mèt het officiële glutenvrije logo van de Oostenrijkse coeliakievereniging op de verpakking. Ik kende het niet, ook niet in de gewone, d.w.z. niet glutenvrije versie. Tja, dat kan ik dan natuurlijk niet laten liggen.

img_0693

Bereiding is supersimpel: 3 eetlepels (lactose-)vrije melk in een kop, inhoud van het zakje erbij, goed roeren, 1 minuut in de magnetron (600W), en klaar is Kees. Hoe het smaakt? Als een brownie, niet verkeerd. Koop ik het nog eens? Nee, ik ben geen zoetekauw dus zal dit niet nog eens gauw kopen en maken. Er zit nogal wat suiker (28gr) in,  en dus een hoop calorieën (201 kcal), en daar hou ik niet van.

Alaaf en Ski Heil!

rauw (het vervolg!)

Heel fijn nieuws: het kleine biologische, gluten- en lactosevrije restaurantje Rauw in Sittard heeft een doorstart gemaakt. Ik ben er nog niet geweest sinds Roos de zaak heeft overgenomen van Sanne maar ga dit wel heel gauw doen!

Ook fijn: ze zijn nu ook ’s zondags open voor een lekkere lazy brunch!

over (glutenvrij) bier in/uit Oostenrijk

Ik was nooit een liefhebber van bier. Sterker nog, ik geloof niet dat ik vroeger in totaal meer dan twintig glazen gewoon of speciaal bier heb gedronken. Sinds ik glutenvrij eet ben ik een verzamelaar. Ik verzamel (en proef) alles wat het glutenvrije logo draagt. Dus ook bier. Bij  Carlijn van de blog ‘foodless’ las ik over een test van allerlei glutenvrije biertjes. Van de meeste had ik nog nooit gehoord, een enkele soort heb ik geproefd.

Nu kom ik regelmatig vrij vaak eigenlijk in Oostenrijk. Een van de bijzaken dingen die ik daar graag doe is inkopen. Gek hè, thuis vind ik daar niks aan maar in het buitenland kan ik best lang vertoeven in de diverse (biologische) supermarkten.

Zo wist ik van het bestaan van deze:

img_7477
img_7478
Van nature glutenvrij. Ook verkrijgbaar als Radler, met citruslimonade. Beide soorten zijn (best) lekker. Ik drink het normale biertje graag bij een maaltijd, de Radler is met name goed (met mate) te drinken in de zomer als het buiten lekker warm is.

Een ander Oostenrijks glutenvrij bier dat ik per toeval ontdekte is het biologische ‘Die Weisse’, een zogenaamd witbier

2883_1

Persoonlijk hou ik niet van de ietwat zurige smaak. Zoals gezegd dus per toeval ontdekt, dit bier stond ‘gewoon’ in het schap tussen de andere bieren in een Oostenrijkse supermarkt.

Zo ook dit bier:


Ha, heerlijk, ik blijf dingen ontdekken, het glutenvrije leven is nooit saai, ook niet op vakantie 🙂

zondagse wandeling

De stad waar ik ben opgegroeid was ook de stad van Toon Hermans. Vorig jaar op 17 december was het de dag dat hij er 100 jaar geleden werd geboren. Dat was in Sittard. Sittard heeft ‘haar’ Toon op verschillende manieren geëerd, een daarvan is een belevingsexpositie in de oude V&D op de markt. En daar liepen wij afgelopen zondag naar toe. Let maar niet op de klok, want sinds V&D failliet is staat de tijd daar stil …

IMG_0522.jpg

De expositie is trouwens nog maar tot eind van deze maand geopend. Leuk om te bezoeken als je toevallig in de buurt bent.

Daar waar nu de V&D staat stond vroeger trouwens het stadhuis van Sittard. Hadden ze dat maar laten staan, dat oude stadhuis. Nog steeds doet inwoners van Sittard de sloop pijn:

Het is al vier decennia lang het verdriet van Sittard: de sloop van het oude stadhuis op de Markt en de bouw van het betonnen V&D warenhuis op dezelfde plek.Nog steeds betreuren Sittardenaren het besluit van de gemeenteraad in de jaren zestig van vorige eeuw om de binnenstad te moderniseren. Want er verdween meer dan het stadhuis alleen: ook de schilderachtige buurt Klein Venetië werd met de grond gelijk gemaakt. Destijds waren die besluiten onomstreden (bron: L1)

IMG_0519.jpg

(bron: fotowand in de expositieruimte)

Van waar we wonen naar het centrum van Sittard is een afstand van ietsje meer dan 5 kilometer, een wandeling van drie kwartier ongeveer. Goed te doen, al was het leuker geweest om te lopen met een fijn zonnetje erbij.

IMG_0510.jpg

IMG_0514.jpg

Vraag me niet waarom hier paaltjes staan, iedereen die er (n)iets te zoeken heeft rijdt er gewoon omheen ….

Na de expositie bezocht te hebben zochten en vonden we een plek om de inwendige mens te verwennen, en daarna liepen we weer fijn terug naar huis.

IMG_0521.jpg

Kortom, alweer een geslaagde zondag.

 

 

exit ‘rauw’

Schreef ik vorig jaar nog lovend over het volledig gluten- en lactosevrije restaurantje ‘rauw’, vandaag ontdekte ik dat het alweer gesloten is. Jammer. Niet dat ik er heel vaak kwam, misschien kwam ik er wel te weinig ….. Volgens het A-4tje op de deur heeft de eigenaresse besloten om te sluiten in verband met aanstaand ouderschap en het feit dat ze samen met haar partner nog een andere horecazaak heeft. Tja, je kunt wel veel willen, maar je kunt vaak toch niet alles. Maar jammer blijft het.

IMG_0515.jpg

Lekker eten in Heële (Heerlen)

Als er één plek in Limburg is waar ik niet vaak of graag kom dan is dat wel Heerlen (Heële in het Limburgs), een stad in Zuidoost-Limburg. Ik heb er in een ver verleden een jaar op school gezeten, reisde dan vanuit mijn woonplaats per bus er naartoe en moest dan nog een stukje lopen naar school. Ik vond het nooit prettig om van het busstation naar school te lopen. Wat zeg ik: ik vond dat vreselijk! Heerlen had toentertijd – jaren tachtig van de vorige eeuw – te maken met behoorlijk wat overlast door drugsdealers en -gebruikers, met name rondom het bus- en treinstation. Dat is nu flink verbeterd, drugs worden er niet meer openlijk gedeald. Er is de afgelopen jaren heel wat ge- en verbouwd in Heerlen, met name het spraakmakende Maankwartier is nu beeldbepalend.

Ik kom er dus niet vaak, maar om uiteenlopende redenen was ik er afgelopen weken vier keer! Echt. Soms sta ik versteld van mezelf. Uiteraard probeer ik dan in diverse eetlocaties uit hoe het daar zit met het versterken van de inwendige (glutenvrije) mens. En ik werd niet teleurgesteld.

De eerste keer at ik bij Brasserie ‘Hey Heële’ op het Pancratiusplein. Ik had niet gereserveerd maar mijn glutenvrije wens was geen probleem, ze hadden alleen geen glutenvrij brood. De saus bij het stukje vis werd voor mij aangepast, en ik heb lekker gegeten!

De tweede keer was een lunch bij Brasserie Bracke in de Saroleastraat. Een gezellig ingerichte brasserie, erg geliefd en dus vaak behoorlijk druk, reserveren is dan ook gewenst. Glutenvrij is hier nooit een probleem, ik kreeg ook dit keer lekkere glutenvrije bolletjes bij mijn bestelde salade.

Drie keer is scheepsrecht, en dus togen we laatst op een avond wederom naar Heerlen. Dit keer was brasserie Mijn Streek de bestemming, gelegen op de vijfde verdieping van het zogenaamde glaspaleis (volgens Wikipedia: het Glaspaleis is een voormalig warenhuis in Heerlen dat in 1933 werd ontworpen door de Heerlense architect Frits Peutz. Het is een van de belangrijke voorbeelden van het Nieuwe Bouwen in Nederland). Ik had van tevoren gereserveerd en aangegeven dat ik glutenvrij moest eten. Ik was hier nog nooit, maar het is een plek die ik zeer zeker vaker ga bezoeken: eten was prima, goede verhouding tussen prijs en kwaliteit en gelegen op een toplocatie met prima uitzicht over de stad. Het was avond, de stad zag er van boven erg sprookjesachtig uit met alle lichtjes in de bomen en aan de gevels.

204_Glaspaleis_front-east.jpg

Het Glaspaleis (foto: internet)

De vierde keer in Heerlen was ik er te kort om ergens een hapje te gaan eten 🙂

Ik heb alledrie deze keren dat ik buiten de deur at absoluut geen last gehad van buikpijn, krampen of andere ongemakken die ik ervaar als ik gluten binnenkrijg, kan dus met een gerust hart de door mij bezochte locaties aanraden.

 

 

 

 

suiker

Ik vind dat ik heel bewust omga met voeding. Moet ook wel omdat ik coeliakie heb en dus 100% glutenvrij moet eten. Maar ook voor wat betreft de dagelijkse hoeveelheden vlees/vis, groente en fruit proberen we hier in huis goed op te letten. Snoepen kan, maar met mate. Een koekje bij de koffie is hier geen regel maar eerder uitzondering. Chips mag, maar alleen af en toe. Ik schat gemiddeld 1 zak per maand. Alcohol in de vorm van een glaasje wijn of (glutenvrij) bier drink ik af en toe en zeer zeker niet meer dan 2 glazen per keer en zeer zeker niet iedere dag. Ik lette altijd al goed op wat ik aan suiker(s) binnenkrijg, maar als je er ècht goed op gaat letten schrik je je wezenloos: in bijna alles wat men ons (en dan echt niet alleen kant-en-klaar!) probeert te verkopen zit een of andere vorm van toegevoegde suiker …. Wist je bijvoorbeeld dat er meer dan 50 schuilnamen voor suiker zijn?

Appelsapconcentraat, Appelstroop, Agavesiroop, Ahornsiroop, Bruine basterdsuiker, Bruine kandijsuiker, Bruine rietsuiker, Bruine suiker, Druivensapconcentraat, Druivensuiker, Dextrose, Fructose, Fructose-invertsuikerstroop, Galactose, Gebrande suiker, Gebrande suikerstroop, Geconcentreerd vruchtensap, Gekarameliseerde suiker, Gekarameliseerde suikerstroop, Geleisuiker, Glucose, Glucose-fructosestroop, Glucosestroop, Honing, Invertsuiker, Invertsuikerstroop, Isoglucose, Kandijstroop, Kandijsuiker, Kaneelsuiker, Karamelsuikerstroop, Kokosbloesemsuiker, Kristalsuiker, Lactose, Magere melkpoeder, Maïsstroop, Maltose, Maltodextrine, Melasse, Melkpoeder (bevat ca 51% suiker), Melksuiker, Moutstroop, Moutsuiker, Palmsuiker, Poedersuiker, Rietsuiker, Rietsuikerstroop, Ruwe rietsuiker, Suikerstroop, Sacharose, Suiker, Stroop, Tarwestroop, Trehalose, Vanillesuiker, Vruchtensuiker, Vruchtensap uit concentraat, Vruchtensapconcentraat

(bron: diabetesfonds)


Ik heb me gelijk aangemeld voor de receptennieuwsbrief van het diabetesfonds.nl

glutenvrij eten in Riga (Letland)

Ook met coeliakie kun je op vele plekken in Europa of waar ook ter wereld goed glutenvrij eten. Vaak helpt het als je van te voren informatie inwint over wat/waar/hoe. Een van de handige hulpmiddelen is een dieetpasje in de taal van het land dat je bezoekt of gaat bezoeken. Omdat ik laatst weer eens naar Riga reisde nam ik mijn dieetpasje in het Lets mee:

Op aanraden van Gundega, een Letse blogster, bezocht ik tijdens mijn recente bezoek onder andere het cafe-restaurant “Skudru puznis”, aan de Ernesta Birznieka – Upīša iela 15 (in het centrum). Het is een piepklein restaurantje in een authentiek houten gebouwtje dat zo enorm kenmerkend is voor Letland. Alles wat ze serveren is 100% glutenvrij. Op de menukaart staan onder andere soepen, pizza’s en pasta. Ze hebben ook verschillende (zoete) taarten en koekjes.

Beetje terug in de tijd:

Ik at een stuk hazelnoottaart met laagjes framboos. Lekker maar enorm zoet en machtig. De koffie die ik er bij dronk (latte macchiato) was trouwens énorm lekker.

Ze had ook andere adressen voor me die ik dit keer niet heb bezocht, maar wel in gedachten hou voor een van mijn volgende bezoeken:

Tīra maize, Gertudes iela 60: the first gluten free bakery in Latvia. Alleen open op donderdag en vrijdag, en toen was ik er helaas (nog) niet –> Tira Maize <–

Da Roberta, Italiaans restaurant. Aleksandra Čaka iela 58 –> Da Roberta <–

Raw Garden (–> klik <–), verschillende locaties

Lekkere hamburgers eet je bij Streetburgers, een hamburgertent met ook glutenvrije broodjes

Een beetje in verwarring was ik door dit restaurant:


Op het raam staat weliswaar ‘gluten-free’ geschreven maar binnen konden ze me niet echt duidelijk maken wat dan wel/niet glutenvrij te krijgen was. Wellicht doordat het poepiedruk was in verband met de zondagse brunch? Wie weet waag ik het in de toekomst eens op een doordeweekse dag. Voor wie het toch wil proberen –> Betty’s Corner –<

Ik had het hotel waar we verbleven vantevoren niet geïnformeerd naar hun glutenvrije (on)mogelijkheden voor wat betreft het ontbijt. Ik had Yam brood bij me, dat blijft een aantal dagen goed eetbaar, en kuipjes jam. Voor de rest at ik ‘gewoon’ van het ontbijtbuffet: zalm, haring met ui, gekookt ei, komkommer, kaas, tomaat, paprika en yoghurt met vers fruit. Dit lag voor mij ver genoeg van het gewone brood af, zonder gevaar voor ‘springende broodkruimels’.