flaters …..

Soms denk ik dat ik de hele wereld aan kan, dat ik heel gewoon gezond ben zonder kwaaltjes en kwalen, zonder MS. Dat gaat dan een tijdje goed, totdat ik weer eens over de schreef ga. Bèng. Dan ben ik een hele dag niet vooruit te branden. Gevalletje ‘zelf schuld’: ik kan nu eenmaal wel redelijk veel, zeker vergeleken met heel veel anderen met MS, maar echt niet alles: niet èn gaan sporten, een fietstocht maken en ook nog eens onkruid wieden bijvoorbeeld. Geen lange to-do lijsten voor mij en zeer zeker niet allemaal op één dag, maar ook vaker niet dan wel verdeeld over een aantal dagen. En dan heb ik het nog niet eens over de gewone en dagelijks terugkerende huishoudelijke klusjes als extra erbij. Ik kan nogal eigenwijs zijn, dat weet ik van mezelf, ik kan ook nog eens best slecht delegeren, denk te vaak dat ik zelf veel sneller ben om dit of dat te doen of te halen, ben ook nog eens vrij ongeduldig en dat maakt dat ik uiteindelijk toch nog weleens (dood)moe ben. Gelukkig ken ik mezelf, voel ik dingen wel aankomen en trap ik regelmatig op de rem.

Vroeger was ik vaak ziek van moeheid (het was eerlijk gezegd ook niet altijd makkelijk, de MS in combinatie met drie jonge kindjes) maar dat is gelukkig nog maar zelden het geval dankzij het glutenvrije dieet. Ik zeg het wel vaker: geluk bij een ongeluk dat ik alweer 11 jaar geleden de diagnose coeliakie kreeg en dientengevolge glutenvrij moest gaan eten. Ik heb een hele hoop energie terug gekregen en neem dat lastige en levenslange dieet maar al te graag op de koop toe!

Ik ben leeg en lastig voor mezelf en mijn omgeving als ik (zo) enorm moe ben. Ik weet dat ik dan het beste gewoon thuis kan blijven om de hele dag fijn op de bank te hangen met de I-pad binnen handbereik. Maar heel soms lukt dat niet. En dan sla ik zomaar behoorlijke flaters …..

Ik had ’s avonds – na zo’n hele dag bankhangen – nog een afspraak staan bij de manicure die ik niet wilde kon omzetten. Twee vingernagels waren afgebroken, nagellak was afgebladderd. Kwestie van prioriteiten en zo, tja als ik zó moe ben kan ik echt niet nuchter nadenken. Ik zeg dan A en doe B, hoor dingen maar half, doe dingen halfslachtig of helemaal niet en zeg dingen die ik normaal nooit zeg. Ik sloeg dan ook gelijk een flater toen J. de deur open deed. Het eerste wat ik zag was haar opgezwollen buik. Ik prikte erin en vroeg of ze zwanger was. Oh sh*t, dat was ze dus niet. Ze had enorm veel last van haar maag en darmen en kon al dagen niet naar de wc. Ik was het liefst door de grond gezakt, kon me voor mijn kop slaan, wilde dat ik alsnog de afspraak had afgezegd of verzet, wilde dat ik gewoon thuis op de bank was blijven hangen met de I-pad binnen handbereik …..

Ik heb natuurlijk mijn excuses aangeboden voor mijn lompheid. Excuses zijn geaccepteerd en mijn nagels zien er gelukkig weer pico bello uit.

Gelukkig is J. inmiddels zwanger, en zou ik gerust in haar dikkere buik kunnen prikken. Maar dat doe ik niet ….. meer 😉

twee keer

Binnen een week voor de tweede keer naar de binnenstad van Aken: er zijn ergere dingen zeg ik maar zo.

Ik had afgelopen zaterdag iets gekocht dat achteraf gezien toch niet helemaal naar mijn zin was. Ik besloot om niks terug te sturen via de post maar gewoon zelf terug naar de winkel te gaan om te ruilen. En dus liep ik wederom mijn dagelijkse hoeveelheid stappen in de Akense Altstadt, maakte nog een foto van de Dom van een kant waar ik nog geen foto had gemaakt, en ging als ‘troost’ een lekker broodje eten daar waar ik zaterdag ook al was.

Het was een fijne (mid)dag.

Koningsdag in Nederland

en dus togen wij naar Aken, waar opvallend veel Nederlanders rondliepen trouwens. Enfin, we deden waarvoor we waren gekomen en gingen vervolgens hier lunchen:

Ik zag laatst toevallig op een blog staan dat “Isabella” ook een filiaal had in Aken. Het werd hier op de kop af vandaag dertien maanden geleden geopend op deze werkelijk schitterende locatie tegenover de Dom.

Ik had behoorlijk wat keuzestress, wordt het hartig?

Of toch liever zoet?

Ik nam ter plekke een broodje

En nam een taartje mee naar huis

Kortom: het was een geslaagde zaterdagmiddag!

hoog tijd

Hoog tijd om weer eens iets van me te laten horen, en dan werkt een verhaal met beeld voor mij toch het prettigst.

We reden naar Oostenrijk. Het schoot niet altijd lekker op en zo reden we een tijdje in file achter een zeer luxe auto met aparte nummerplaat aan. Zo naar buiten turend gaat mijn fantasie dan wel eens een beetje met me aan de loop. Is de eigenaar van deze bolide van beroep soms (luxe) slager? Of iemand met vreemde neigingen? Of heet hij of zij gewoon zo? Of …… Geen idee natuurlijk maar vond het wel grappig.

In Duitsland kun je de nummerplaat voor je auto ook enigszins persoonlijk (laten) maken, maar er zijn restricties: de eerste 1, 2 of 3 letters zijn altijd van de plek (gemeente, stad of streek) waar je woont of waar je auto is geregistreerd, de volgende 1 of 2 zijn altijd letters gevolgd door 1, 2, 3 of 4 cijfers.

Er lag trouwens nog een enorme hoeveelheid sneeuw daar in Oostenrijk, tenminste op grote hoogte. En dat voor begin april. Ongelooflijk. En dus gingen we ook een dagje skiën.

Het kerkje, ik fotografeerde en plaatste de foto hier al vaker, is alweer wat zichtbaarder en ook weer bijna toegankelijk.

Het is duidelijk einde seizoen, de sneeuwkanonnen staan al netjes in gelid om opgeruimd te worden

Genoeg gepraat over sneeuw. Er was ook slecht weer voorspeld, met regen en hagel. En dus besloten we om dan maar een dagje Innsbruck te doen. Maar we hadden geluk, geen regen of hagel. Alleen maar dreigende lucht

Maar ook af en toe een stukje blauw

We aten een hapje bij Vapiano, mijn favoriete stek om snel en glutenvrij te kunnen eten in heel wat grote steden, en dat vinden duidelijk meer mensen met glutenintolerantie of coeliakie getuige de vrolijk gedekte tafels vol tasjes met cadeautjes

heuvel op en heuvel af

We gingen fietsen. Op zaterdagmiddag, want dan zou het in het heuvelland nog niet al te druk zijn. Dachten we. Hoopten we. Pff, voor een zaterdag in maart vond ik het toch best druk: nogal wat wandelaars, fietsers, erg hard fietsende wielrenners, te hard rijdende auto’s en motoren en overvolle terrasjes.

We parkeerden de auto in Wittem, op de grote parkeerplaats voor juist ja, hier maar gingen er niet naar binnen. We fietsten van Wittem naar Eys, bekeken vluchtig de plek waar we de as van mijn ouders t.z.t. willen uitstrooien (pap was van Wittem, mijn moeder groeide op in Eys, dus die plek vinden we erg toepasselijk), vervolgens nog door Trintelen, Ubachsberg en Gulpen en namen toen – eindelijk – geruime pauze in Valkenburg bij Brasserie America. Helaas geen plek op het terras, maar de glutenvrije kroketten smaakten binnen niet minder lekker!

Ooit, omstreeks 1971 , gingen wij op vakantie naar Middelkerke. Daar maakten we kennis met de familie America. Zij vierden vakantie in hetzelfde appartementencomplex als wij. Wij kinderen van beide gezinnen speelden van vroeg tot laat op het strand, het waren in mijn ogen twee hele leuke weken. Na die vakantie raakten we elkaar weer uit het oog. Tja, zo ging dat in die tijd zonder Facebook en WhatsApp.

Twee jaar geleden kwam ik erachter dat die familie America van de vakantie de uitbater is van de brasserie met dezelfde naam in Valkenburg. Leuk toch? Vind ik tenminste.

Moe maar voldaan kwamen we aan het eind van de dag weer uit in Wittem. Het was een fijne fietsdag.

gv

Wie mij een beetje kent weet dat ik ondanks de coeliakie nog altijd graag brood eet. Weliswaar sinds jaar en dag alleen een van de glutenvrije varianten maar dat mag de pret niet drukken.

Ik wissel het glutenvrije brood dat ik wel eens bij de AH koop af met meestal een van de soorten van het merk Yam. Zo blijft het leuk en lekker 😀 Heel, heel soms laat ik me verleiden tot het kopen van iets anders. Zo was ik laatst bij een ReWe supermarkt (Duitsland) en kocht daar het glutenvrije zonnebloempittenbrood van hun huismerk “frei von”.

Ik was werkelijk aangenaam verrast: lekkere bite, niet te droog, smakelijk met zoet en met hartig beleg. Kortom: zeer zeker voor herhaling vatbaar. De prijs is ook nog eens prima: € 2,99 voor een brood van 500gr.

Ik snap alleen niet goed waarom het in twee plastic zakjes moet worden verpakt.

Mijns inziens alleen niet geschikt voor mensen met een tarwe-allergie aangezien het belangrijkste ingrediënt glutenvrij tarwezetmeel is.

pizza en poes

Onze zonen verrasten me laatst met zelfgemaakte glutenvrije pizza’s.

Dat ik alles mocht moest opruimen mocht de pret niet drukken. Ik kook niet graag, ik ruim daarentegen wel graag op 😀

Van wie zij dat kookgen hebben is mij echt een raadsel, ze maken de lekkerste dingen en niets is hun te gek. Het feit dat jongste weer thuis woont en in ruil voor bed en bad dagelijks gaat koken zal mijn kookkunsten geen goed doen. Haha.

Zal hem worst zijn wie er kookt, als zijn bakje maar regelmatig gevuld is met brokjes.

Ps: op de achtergrond een sneeuwloos stuk van ons terras. Daar ligt inmiddels weer bijna 20cm verse sneeuw 🙄