blij glutenvrij

Al ruim elf en een half jaar eet ik nu volledig glutenvrij nadat coeliakie bij me werd vastgesteld. Ik ben echt blij glutenvrij want ik voel me behoorlijk gezond. Ook ben ik blij als ik zie wat er tegenwoordig allemaal op glutenvrij gebied te koop is, niet in iedere winkel maar als je de juiste plekken weet te vinden zie je vaak een waar glutenvrij walhalla.

Voor een ieder die ook glutenvrij moet of wil eten en toevallig nog in Duitsland moet zijn de tip om de grotere supermarkten en DM-Drogerie vooral niet links te laten liggen. Dit is het aanbod in een redelijk grote – maar niet super grote – DM:

Nu laat ik persoonlijk de spullen van het merk Schär meestal voor wat het is omdat ik betere of lekkerdere producten koop. De koekjes van Hammermühle bijvoorbeeld 😀

Nieuw in het assortiment van de DM is hun huismerk biologische glutenvrije producten. Je zou hier bijna keuzestress krijgen ….

Koningsdag in Nederland

en dus togen wij naar Aken, waar opvallend veel Nederlanders rondliepen trouwens. Enfin, we deden waarvoor we waren gekomen en gingen vervolgens hier lunchen:

Ik zag laatst toevallig op een blog staan dat “Isabella” ook een filiaal had in Aken. Het werd hier op de kop af vandaag dertien maanden geleden geopend op deze werkelijk schitterende locatie tegenover de Dom.

Ik had behoorlijk wat keuzestress, wordt het hartig?

Of toch liever zoet?

Ik nam ter plekke een broodje

En nam een taartje mee naar huis

Kortom: het was een geslaagde zaterdagmiddag!

gv

Wie mij een beetje kent weet dat ik ondanks de coeliakie nog altijd graag brood eet. Weliswaar sinds jaar en dag alleen een van de glutenvrije varianten maar dat mag de pret niet drukken.

Ik wissel het glutenvrije brood dat ik wel eens bij de AH koop af met meestal een van de soorten van het merk Yam. Zo blijft het leuk en lekker 😀 Heel, heel soms laat ik me verleiden tot het kopen van iets anders. Zo was ik laatst bij een ReWe supermarkt (Duitsland) en kocht daar het glutenvrije zonnebloempittenbrood van hun huismerk “frei von”.

Ik was werkelijk aangenaam verrast: lekkere bite, niet te droog, smakelijk met zoet en met hartig beleg. Kortom: zeer zeker voor herhaling vatbaar. De prijs is ook nog eens prima: € 2,99 voor een brood van 500gr.

Ik snap alleen niet goed waarom het in twee plastic zakjes moet worden verpakt.

Mijns inziens alleen niet geschikt voor mensen met een tarwe-allergie aangezien het belangrijkste ingrediënt glutenvrij tarwezetmeel is.

pizza en poes

Onze zonen verrasten me laatst met zelfgemaakte glutenvrije pizza’s.

Dat ik alles mocht moest opruimen mocht de pret niet drukken. Ik kook niet graag, ik ruim daarentegen wel graag op 😀

Van wie zij dat kookgen hebben is mij echt een raadsel, ze maken de lekkerste dingen en niets is hun te gek. Het feit dat jongste weer thuis woont en in ruil voor bed en bad dagelijks gaat koken zal mijn kookkunsten geen goed doen. Haha.

Zal hem worst zijn wie er kookt, als zijn bakje maar regelmatig gevuld is met brokjes.

Ps: op de achtergrond een sneeuwloos stuk van ons terras. Daar ligt inmiddels weer bijna 20cm verse sneeuw 🙄

vriendschap

Zo een of twee keer per jaar zien en spreken we elkaar, vriendin H en ik. De laatste jaren combineren we dat zien en spreken met een lunch ergens in de buurt. Dit keer bij het kleine Rauw. Ik kom er wel vaker, schreef er ook al eens een paar keer over maar voor H was het de eerste keer.

Het piepkleine restaurantje is niet alleen vorig jaar van eigenaar veranderd (van Sanne naar Roos) maar ook van naam (‘Rauw’ heet nu ‘groenten van Roos’) en verhuist op heel korte termijn naar een andere en grotere locatie in Sittard. Maar dit terzijde.

We genoten van een gezonde lunch

en praatten ondertussen vijf kwartier in een uur …..

We hadden het onder andere over oud-klasgenoten. Tja wat wil je met een gezamenlijk verleden als klasgenoten op de PedAc. H heeft deze opleiding netjes afgemaakt maar nooit gewerkt als leerkracht omdat de banen in het onderwijs toen niet voor het oprapen lagen. Ik zag voortijdig het licht en ben geswitcht naar een leven op kantoor. Ook leuk.

Enfin, zij had het op een gegeven moment over een ex-vriendje die ze ooit had teruggezien toen ze keek naar het tv-programma ‘de reünie’. Ik kon me vaag herinneren dat ik die uitzending ooit had gezien maar omdat dat al jaren geleden was (2002) heb ik het ’s avonds nog eens opgezocht en terug gekeken.

Een van de leerlingen in de uitzending was de vriend van een klasgenootje van mij op eerder genoemde PedAc. Hij was weduwnaar, zijn vrouw – dat klasgenootje van me – was enkele jaren daarvoor helaas overleden. Hij was ten tijde van de uitzending adjunct-directeur op een basisschool in Hoorn.

Van Bertie wist ik dat zij in Hoorn woont, en ik besloot haar te vragen of ze hem misschien kende. De wereld is klein, en soms kleiner dan je denkt want ja, ze kende hem. Ze kende hem goed zelfs: ze hadden als collegae op dezelfde school gewerkt! Jammer genoeg waren ze elkaar uit het oog verloren dus geen idee hoe het nu met hem is.

Zuid-Limburg en Noord-Holland, dichter bij elkaar dan je denkt.

snoepjeswinkel in München

Laatst schreef Marthy op haar blog over de snoepjeswinkel waar zij was geweest. Laat ik nou net vorige week ook zo’n geweldige winkel hebben bezocht. In München. Niet echt naast de deur, maar wel op weg naar daar waar ik graag en ook thuis ben.

Voor iemand met een (nog) niet te blussen haakkoorts een waar Walhalla. Mijn man zag me kwijlen en dus gingen we naar binnen. Maar: ik heb niks gekocht. En dat heeft alles te maken met de vele haak- en ook brei-projecten waarmee ik nog (lang, héél lang) bezig ben.

Alles mooi gesorteerd op kleur, geweldig! Achteraf vind ik het jammer dat ik niet wat meer foto’s heb gemaakt, maar ja, ik had het dus te druk met kwijlen 😀

München is een heerlijke stad om een dag door te brengen. En dat deden we dan ook. Het liefste vertoef ik in de buurt van de Viktualienmarkt. Daar is altijd iets te doen en genoeg te zien.

Met speciaal voor schoonzus een close up van datgene waarvoor ze enorm bang is

(maar ze leest hier toch niet mee …..)

(wordt vervolgd)

jubileum

Deze maand is het al weer tien jaar geleden dat ik na een hele tijd met min of meer vage klachten rondgelopen te hebben de diagnose coeliakie kreeg. En dus vier ik deze maand dat ik nu tien jaar glutenvrij eet. Vieren? Jawel. Want ondanks dat het niet altijd even makkelijk was en is om dit strikte en levenslange dieet vol te houden ben ik wel nog altijd dankbaar dat ik de diagnose heb gekregen. Waarom? Omdat ik sindsdien lang niet meer zo dodelijk vermoeid ben, omdat ik veel minder last heb van akelige en vervelende tintelingen in armen en benen. Omdat ik veel minder last heb van een opgeblazen gevoel, obstipatie en stemmingswisselingen. Kortom: de klachten die bij ‘mijn’ MS horen zijn stukken minder sinds de diagnose coeliakie en het bijbehorende glutenvrije eten. En het ‘enige’ wat ik daarvoor heb moeten laten is het nuttigen van etenswaar met gluten (zie voetnoot)

Ik kreeg dit mailtje van de coeliakievereniging. Leuk om te lezen dat zij blij zijn omdat ik lid ben van de hun vereniging, de NCV.

Nog altijd haal ik heel wat goede informatie van hun site, maar ook van sites van medebloggers. Meestal ben ik erg te spreken over de berichten van deze laatsten, maar over de volgende hou ik liever mijn mond ……

Twee dagen glutenvrij eten een challenge? Laat me niet lachen …… En nog even muggenziften: de term glutenallergie is fout …..

Voetnoot:

Dit is mijn persoonlijke ervaring. Ik heb nu eenmaal een benigne vorm van MS, al ruim dertig jaar, plus nog een auto-immuunziekte, de coeliakie. Wat voor mij geldt geldt niet voor iedereen met dezelfde ziekte(s) en/of klachten. Ik doe er veel aan om zo gezond mogelijk ouder te worden: ik let op mijn eten (da’s duidelijk qua gluten ….), voeg nooit extra zout toe, snoep niet/nauwelijks, ben matig met alcohol, verder sport ik regelmatig, probeer ik 10.000 stappen per dag te maken, ben ik graag in de buitenlucht, zorg ik voor voldoende nachtrust en, last but not least, ik probeer niet te stressen ….. Ik heb tot nog toe geluk gehad.