alweer genieten

Ik fiets, kijk om me heen en geniet. Telkens weer hoor ik mijn man die zegt “fiets toch eens door!” en hoort hij “wacht even …… eerst ’n foto maken”. Misschien moet ik maar een serie ‘kapelletjes onderweg’ starten.

Dit netjes onderhouden maar helaas afgesloten kapelletje zag ik net buiten Oberendorf in Tirol.

En deze spotte ik tijdens een recente wandeling. Het is opgericht ter nagedachtenis aan alle verongelukten. Triest maar waar, ieder jaar weer sterven er in de bergen een aantal mensen, jong of oud, door valpartijen, ski- of fietsongelukken of ‘gewoon’ door een hartstilstand.

Een oude stal en een koe, gewoon leuke combi.

Uitrusten was niet echt mogelijk op dit versleten bankje

Ik zag een aantal mooie blauwe vlindertjes, wellicht boomblauwtjes? Ik zeg maar wat, heb ’t opgezocht op internet, maar veel meer dan een Klein Vosje, Koolwitje of Citroenvlinder herken ik niet.

Na ruim anderhalf uur lopen vind ik het zó fijn om een leuke pauzeplek te hebben en daar ook nog eens glutenvrij te kunnen genieten. Het wandelen op zich is dus niet mijn doel maar zulke pauzeplekjes wel. Mag toch hè, da’s voor mij Genieten met hoofdletter G. Dit is trouwens geen Kaisersmarrn maar een zogenaamde Almwuzel, een soort van zoete omelet, volgens recept van Resi van de Lindlhof.

Bergen, water en mooi weer meer dan een prima combi, toch?

Tien dagen

Alweer 10 dagen en nauwelijks regen na mijn laatste bericht. Volgens de weerberichten gaat het komende donderdag regenen ….. het zal me wederom benieuwen. Eerst nog maar eens de komende hete dagen zien te overleven. Ik niet, ik hou me rustig en heb er weinig last van. En mijn tuin, ach, daar heb ik het maar niet meer over. Maar mijn arme hoogbejaarde schoonouders daar heb ik meelij mee, die puffen en klagen wat af.

Enfin. Wat gebeurde er zoal sinds 10 dagen geleden?

Het werd tropisch warm in onze aanbouw op het zuiden. En die warmte trok fijn door het hele huis …… We gaan dit niet nog een zomer doorstaan dus gaan we de boel flink verbouwen. Eerst maar eens een goed plan van aanpak laten maken.

We gingen fijn fietsen. Doel zoals zo vaak was Teuven in de Belgische Voerstreek. Daar voegden oudste en jongste zich bij ons voor een gezellig samenzijn en etentje bij Moeder de Gans. Bijkomend voordeel: zij hadden het fietsrek bij zich dus terugfietsen was niet nodig.

De fietstocht ging via Schimmert, door het gehucht IJzeren waar ik dit huisje nog wist vast te leggen voor Sjoerd

door het drukke Valkenburg en Gulpen naar eerdergenoemd Teuven. Zag onderweg nog een collega blogger genieten van een ijsje maar heb haar niet (aan)gesproken wat ik achteraf gezien een nogal gemiste kans vond/vind.

Warm weer doet vreemde dingen met mensen. Zo ruimde ik de slaapkamer van oudste zo goed als leeg.

Opgeruimd staat netjes, toch?

Middelste moet nu nog ‘even’ uitzoeken wat hij wil bewaren. Komt goed, ooit …

Reuring in ons dorp: een helikopter, het ding landde zowat in onze achtertuin maar ik ben er nog niet achter wat en waarom. Feit is dat de heli pas na een uur weer opsteeg, dus het zal niet zomaar zijn geweest.

Vandaag was hier wederom een lijster die dacht dat hij of zij door glas kon vliegen. Kwam gelukkig goed.

Fijne zondag!

Zo’n mooie pinksterdag

Op zo’n mooie pinksterdag is lekker luieren zonde, dus hup, schop onder mijn kont, en lekker fietsen. Het werd een fijne ronde: via Susteren, Dieteren, Maaseik, Stokkem, Berg aan de Maas en Sittard terug naar waar we vertrokken, een kilometer of vijftig in totaal.

De fietsbrug die het bedrijventerrein plus sportzone (oa voetbalstadion Fortuna Sittard) en de wijk Sanderbout verbindt. Ik had er veel over gelezen maar ‘m nog niet gezien. Mooie brug, makkelijk voor degenen die met de fiets over en weer moeten zijn.

In de verte ligt het hoofdkantoor van Sabic:

Al een hele tijd in de steigers in verband met lekkages, zonde toch. Op de voorgrond een stukje van het Tom Dumoulin Bike Park (klik):

De Ophovenermolen (watermolen uit 1716) aan de rand van het Sittardse stadspark.

Na de Tweede Wereldoorlog werd er niet veel meer met de molen gemalen. In 1949 werd hij nog wel gerestaureerd, maar als gevolg van stilstand en verwaarlozing ging de staat weer snel achteruit. De laatste eigenaar die het beroep van molenaar op de Ophovenermolen uitoefende, was August Laudy. In 1955 werd de molen stilgelegd.

Eind 1973 besloot de stichting Jacob Kritzraedt tot aankoop van de Ophovenermolen, waarna een uitgebreide restauratie volgde die in 1976 werd voltooid. Zo is er van de molens in het oude Sittard ten minste één bewaard gebleven. In 1983 raakte het molenwiel door hoge waterstand ontzet. Na een geslaagde tweede restauratie in 1998 was ook het molengedeelte weer helemaal bedrijfsklaar gemaakt en kon de molen weer als vanouds draaien, aangedreven door de kracht van de Geleenbeek.

In 2003 is deze molen als waterkrachtcentrale gaan functioneren voor opwekking van natuurstroom. Sindsdien is hij 24 uur per dag in bedrijf en levert hij een continu vermogen van 19 kW aan het elektriciteitsnet, wat genoeg is voor circa 30 huishoudens. Momenteel is er in het molengebouw een restaurant gevestigd.” (bron: wiki)

Het restant (of monument?) van het openlucht zwembad aan de Vijverweg, daar waar ik mijn man leerde kennen in ’77:

Van hieruit is het nog een klein half uurtje fietsen naar huis, onderweg heb ik me nog verbaasd over het steeds groter wordende arsenaal plantentunnels waar zo te zien frambozen en wellicht ook blauwe bessen worden gekweekt.

En thuis gekomen mocht ik nog even genieten van een mooie, dreigende lucht. Het bleef bij dreigen, er is nauwelijks een druppel regen gevallen. Gauw de bloembakken water geven ….

Niet thuis

Ik ben deze week niet gewoon thuis maar elders waar ik me ook thuis voel. Vandaar dat ik weinig heb meegekregen van bijvoorbeeld Koningsdag, vandaar dat ik minder dan anders reageer op blogs.

Ik neem eigenlijk altijd een bloemetje van thuis mee. Liefst tulpen. Liefst in een vrolijke kleur. Sinds een tijdje mag dat ook geel zijn.

De natuur hier is weken achter bij die in Nederland of – in mijn geval dus – Duitsland. Thuis zijn deze narcisjes al een hele tijd uitgebloeid, hier beginnen ze pas.

Het is hier ‘tote Hose’, dat wil zeggen dat zowat iedere lift, hotel of restaurant dicht is. Niet veel te beleven, heerlijk rustig dus.

Maar rust roest en dus gingen we gisteren een flinke ronde fietsen. Fietsen achterop de auto en hup, richting Chiemsee.

Achtenvijftig kilometers gefietst. Fijne ronde!

We waren net op tijd ‘thuis-ver-van-huis’ om de huldiging van voetbalclub Fortuna in Sittard te zien. Ook al ben ik geen voetballiefhebber, ik vind het wel speciaal dat ze volgend jaar weer in de eredivisie mogen gaan voetballen.

(bron L1 live)

Vandaag doe ik lekker rustigjes aan. Vandaag schrijf ik dus een blogje 🙂

alweer een fietstocht

Dankzij de e-bike maakten we de afgelopen tijd meer dan voldoende mooie en lange fietstochten. De teller van mijn fiets staat al op ruim 900km, niet slecht toch? De laatste tijd fietsen we alleen in onze directe omgeving omdat we nog even geen auto (meer) hebben met een trekhaak voor het fietsenrek, maar dat mag de pret niet drukken. Onze omgeving is mooi zat, en de tochtjes verder weg komen ook wel weer aan bod.

Zo fietsten we bijvoorbeeld een route langs de Maas en het Julianakanaal. We hadden daarbij enorm veel geluk met het mooie (fiets)weer.

We staken in Geulle de Maas over met het voet/fietsveer naar Uikhoven (B), fietsten in zuidelijke richting naar het prachtige Oud-Rekem, genoten daar van een voortreffelijke lunch, en fietsen langs het kanaal in noordelijke richting terug naar de Maas waar we bij Stokkem met het gewone veer overvoeren naar Berg aan de Maas. In Berg aan de Maas dronken we koffie op –> dit <– terras. Echt een aanrader: het uitzicht is geweldig mooi, de bediening prettig, de koffie is lekker. Kortom: het is er (op het terras) hartstikke gezellig!

IMG_1502.jpgIMG_1504.jpg

 

 

 

 

 

En op mijn i-phone staan genoeg foto’s, ik maak er genoeg.

zomers

Een beetje jaloers zag ik hier en daar foto’s voorbij komen van velden vol zonnebloemen. Die zou ik ook nog wel eens in het echt willen zien. Ooit, als we weer eens richting Zuid-Frankrijk zouden gaan, troostte ik mezelf. Wat schetste mijn verbazing afgelopen woensdag toen we dit zagen op fietsafstand van huis:


Een veldje vol zonnebloemen! Ha, mijn dag kon niet meer stuk 🙂

ver weg fietsen

Net voordat het thuis tropisch warm werd vertrokken wij weer eens richting zuiden, naar Oostenrijk.

IMG_1191.jpg

En de fietsen gingen mee. Fijn en makkelijk: zo hoefden we ter plekke geen fietsen te huren maar konden onze inmiddels al vertrouwde aankopen ook in ‘bergetappes’ worden uitgeprobeerd. Nou ja ….. dan ken je mij nog niet: vlak en een klein beetje heuvelachtig is meer dan voldoende 🙂 Je kunt hier echt prima fietsen, met of zonder trapondersteuning, maar bij mij is het toch altijd met, ik ben veel te zuinig op mijn energie. Om echt in de bergen te kunnen gaan fietsen is een speciale mountainbike geen overbodige luxe. Die fietsen kun je hier overal huren, met of zonder trapondersteuning. Er wordt in de bergen trouwens heel veel aan ‘downhill’ fietsen gedaan, dat wil zeggen op min of meer volle snelheid met een speciale fiets (en beschermende kleding) volgens een parcours de berg af knallen fietsen, maar dat is echt alleen iets voor durfallen, en dus absoluut niks voor mij …

Afgelopen zaterdag was onze eerste fietsdag We gingen van hieruit (Leogang, Salzburgerland) via Zell am See naar Kaprun en terug. Via mooie omwegen toch al gauw een route van zo’n 75km.

Aan de overkant van het meer ligt Zell am See:

IMG_1190.jpg

In de verte de eeuwige sneeuw op de imposante gletsjer van Kaprun:

IMG_1180.jpg

Ik had nog veel meer foto’s willen maken …. maar dat is er een beetje bij ingeschoten. Het was alweer een fijne (fiets)dag.