(te) warm en droog ….

Ik ga niks schrijven over dat het zo warm en ook zo droog is en voorlopig ook blijft. Niks over mijn arme tuin …… Niks over overdag niet veel meer doen dan lekker in de schaduw van een grote boom zitten. Niks over schaduw van een boom versus schaduw van de zonnekap. Niks over een temperatuur van over de dertig graden in onze wintertuin.

Vanavond gingen we een klein rondje fietsen. Normaal als mijn man het heeft over een klein rondje zijn we toch al gauw een paar uur onderweg maar vanavond had hij honger …. en dus fietsten we linea recta de stad in op zoek naar een plaatsje op een van de vele terrasjes die de Sittardse markt rijk is.

Beetje vreemde foto misschien maar mijn man zat in de weg 😀

Het liefst ga ik zitten bij Luna, mede omdat ze daar goed bekend zijn met het glutenvrije dieet. Grappig was dat bij het uitserveren van mijn salade met glutenvrij stokbrood even verwarring was omdat iemand aan het tafeltje naast me precies dezelfde salade had besteld, en ook glutenvrij. En beiden zeiden we: “nee, we hebben geen allergie maar coeliakie, een intolerantie voor gluten”.

Was lekker!

Het was lekker afgekoeld toen we weer naar huis fietsten.

Bokkereyer

Een van mijn sportvrienden is – helaas – begin van deze maand verhuisd van het Limburgse land naar Krimpen aan den IJssel. Eindje uit de buurt dus. Vandaag was ze weer even in het zuiden om nog wat laatste dingen te regelen èn om met ons vaste sportvriendengroepje te genieten van een lekkere hightea. Van ons groepje van 8 was er een met een eiwitallergie en een – ik zei de gek – met coeliakie. Alles was prima voor elkaar, heel lekker (ook de aanpassingen!), heel leuk aangekleed en zeer zeker voor herhaling vatbaar. Waar dit was? Bij ‘De Bokkereyer’ in Sweikhuizen. En ik dombo heb dus weer eens geen foto’s gemaakt …..

Dan maar een foto van de mooie plant die oudste kreeg van jongste:

jubileum

Deze maand is het al weer tien jaar geleden dat ik na een hele tijd met min of meer vage klachten rondgelopen te hebben de diagnose coeliakie kreeg. En dus vier ik deze maand dat ik nu tien jaar glutenvrij eet. Vieren? Jawel. Want ondanks dat het niet altijd even makkelijk was en is om dit strikte en levenslange dieet vol te houden ben ik wel nog altijd dankbaar dat ik de diagnose heb gekregen. Waarom? Omdat ik sindsdien lang niet meer zo dodelijk vermoeid ben, omdat ik veel minder last heb van akelige en vervelende tintelingen in armen en benen. Omdat ik veel minder last heb van een opgeblazen gevoel, obstipatie en stemmingswisselingen. Kortom: de klachten die bij ‘mijn’ MS horen zijn stukken minder sinds de diagnose coeliakie en het bijbehorende glutenvrije eten. En het ‘enige’ wat ik daarvoor heb moeten laten is het nuttigen van etenswaar met gluten (zie voetnoot)

Ik kreeg dit mailtje van de coeliakievereniging. Leuk om te lezen dat zij blij zijn omdat ik lid ben van de hun vereniging, de NCV.

Nog altijd haal ik heel wat goede informatie van hun site, maar ook van sites van medebloggers. Meestal ben ik erg te spreken over de berichten van deze laatsten, maar over de volgende hou ik liever mijn mond ……

Twee dagen glutenvrij eten een challenge? Laat me niet lachen …… En nog even muggenziften: de term glutenallergie is fout …..

Voetnoot:

Dit is mijn persoonlijke ervaring. Ik heb nu eenmaal een benigne vorm van MS, al ruim dertig jaar, plus nog een auto-immuunziekte, de coeliakie. Wat voor mij geldt geldt niet voor iedereen met dezelfde ziekte(s) en/of klachten. Ik doe er veel aan om zo gezond mogelijk ouder te worden: ik let op mijn eten (da’s duidelijk qua gluten ….), voeg nooit extra zout toe, snoep niet/nauwelijks, ben matig met alcohol, verder sport ik regelmatig, probeer ik 10.000 stappen per dag te maken, ben ik graag in de buitenlucht, zorg ik voor voldoende nachtrust en, last but not least, ik probeer niet te stressen ….. Ik heb tot nog toe geluk gehad. 

 

#decemberglutenvrij-Lebkuchen

Voor het tweede jaar op rij doe ik mee met #decemberglutenvrij. Ook dit jaar bloggen een aantal ‘glutenvrije’ bloggers gedurende een aantal weken in de maand december over verschillende zaken die direct of indirect te maken hebben met ‘glutenvrij’. Ik neem het stokje over van de blog glutenvrij in Utrecht waarvoor dank. Onder aan mijn blog kun je zien aan wie ik het stokje doorgeef.

Adventstijd

Kersttijd, gezellig hoor. Ik vind het leuk om het in huis gezellig te maken maar uitgebreid koken of bakken is aan mij niet besteed. Ik eet wel graag lekker en af en toe snoepen vind ik op zijn tijd best kunnen, dus ga ik regelmatig op zoek naar dingen die glutenvrij zijn om ze vervolgens te kopen en uit te proberen. Zo ook zogenaamde ‘Lebkuchen’. Wat zijn dat, ‘Lebkuchen’? Op internet kun je lezen dat het in het Engels wordt omschreven als ‘gingerbread’, in het Nederlands hebben we het dan over taaitaai, gember-, honing- of peperkoek. Smaakt eigenlijk allemaal (ongeveer) hetzelfde met alleen een andere naam en vorm.

Geschiedenis

Lebkuchen is een zoet en sterk gekruid seizoensproduct, in vele vormen en maten dat dus gelijkenis heeft qua smaak met ons gemberbrood en ontbijtkoek. Volgens informatie op internet was het een Armeense monnik die in het jaar 992 gember meenam naar Europa. In de 13de eeuw werd het vervolgens door Duitse immigranten mee naar Zweden genomen. Het werd daar een gebruik om met name ’s winters (gember)koekjes te bakken en te beschilderen om die als raamdecoratie te gebruiken.

Kerstmarkten 

In het verleden probeerde ik ieder jaar in de Adventstijd een of meerdere Duitse kerstmarkten te bezoeken. Niet voor de prullaria die ze daar verkopen. Die vind ik ook in de dichtstbijzijnde ‘Aa-Cé-tion’. Ook niet voor de eetkraampjes want daar hebben ze vaak geen glutenvrije hapjes. Maar wel voor de gezelligheid, de aankleding, de versieringen en de sfeer. De laatste jaren wel minder onbevangen door toch wat angst voor datgene waarvan je hoopt dat je het nooit zult meemaken. Enfin, niet te veel over nadenken. Toevallig bezoek ik vanavond de kerstmarkt in Aken. Qua eten gaat dat helemaal goed komen. Niet op de markt zelf in een van de vele eetkraampjes of ‘Fressbuden’ (beetje oneerbiedig: vreetstalletjes), ik heb daar tot op heden nog nauwelijks iets ontdekt dat veilig glutenvrij te eten is. We hebben een tafel gereserveerd bij Parsley & Fruits, met uitzicht over de Markt in het historische centrum. Ik verheug me daar nu al op!

Voor mensen met coeliakie (glutenintolerantie) of een voedselallergie is het dus niet makkelijk om iets eetbaars te scoren op een kerstmarkt dat lekker èn glutenvrij is. Een jaar of drie geleden was ik op de geweldige kerstmarkt in Nürnberg. Daar was warempel een stand waar -tig soorten glutenvrije Lebkuchen worden verkocht. En lekker (calorierijk) dat die dingen zijn!

Winkels

Hier in de buurt koop ik de Lebkuchen van het merk Schär ‘gewoon’ in de winkel.

In Oostenrijk zag ik deze van Coppenrath een aantal maanden geleden al liggen in de supermarkt:

Ik heb ze gekocht maar nog niet geprobeerd. Links en rechts hoorde ik dat ze ook te koop zijn in (Duitse) supermarkten en natuurlijk ook bij diverse online shops.

In Aken hebben ze een eigen specialiteit. Daar noemen ze zulke koeken ‘Aachener Printen’. Dat zijn dan ook geen Lebkuchen, maar:

Ze heten niet gewoon “Printen”, maar “Aachener Printen”. En ze zijn in ieder opzicht uniek. Tegen alle vergelijkingen bijvoorbeeld met peperkoek of honingkoeken stellen ze zich te weer, hard en hardnekkig, zoals ze nu eenmaal zijn. (bron: aachen.de)

In een glutenvrije versie ben ik ze nog niet tegengekomen. Wie weet, ooit.

Als je in de gelegenheid bent om een Duitse kerstmarkt te bezoeken zeg ik alvast ‘viel Spaß’.

Morgen gaat het volgende luikje open bij Carlijn van de blog Foodless, ik geef haar graag het stokje door.

#wijbloggenglutenvrij 2017: ‘wat eet ik vandaag’

Wat eet ik vandaag: iedere dag weer een noodzakelijk (maar ook lekker!) iets.

Mijn ontbijt en lunch

Voor wat betreft ontbijt val ik in de categorie ‘saai’: iedere ochtend twee sneetjes glutenvrij brood. Een sneetje met kaas of boterhamvlees en een met (zelfgemaakte) jam. Meestal is het brood een van de twee soorten Yam brood die ze bij ‘mijn’ Jumbo verkopen, tot voor kort was het ook regelmatig het brood van Genius dat bij AH te koop was en alleen als er echt niets anders op zit het glutenvrije brood dat nu bij AH (‘vrij van gluten’) wordt verkocht of iets van het merk Schär. ‘s Middags ben ik vaak net zo saai als ‘s ochtends. Wederom brood met kaas en jam als beleg. Heel soms wijk ik af en eet ik een salade, pannenkoek of een kom yoghurt met müsli en vers fruit. Tja, ik was en ben nog altijd een broodeter.

Mijn avondeten

Koken was nooit een passie of hobby van me maar eerder een dagelijks terugkerend irritant gegeven. Vroeger was ik vaak makkelijk in de weer met ‘zakjes en pakjes’, altijd in combinatie met verse groente, dat dan weer wel, maar sinds bijna tien jaar kook ik alleen nog puur, gezond en ook nog eens volledig glutenvrij.

Vanavond eten we weer eens pasta, te weten ‘Linguine van ons huis’, benodigdheden (voor twee personen, waarbij opgemerkt dat wij vrij grote eters zijn …):


pak Linguine (glutenvrij van ‘Rummo’, volgens ons de állerlekkerste glutenvrije pasta, onder andere te koop bij Sligro), 400gr

2 rode pepers, ontdaan van zaadlijsten

ui (1 grote of 2 kleintjes)

4 knoflookteentjes

1 grote of 2 kleinere (rode) paprika’s

bos bosui

bosje platte peterselie

150gr gerookte zalm (evt snippers)

beetje peper, evt snufje zout

Kook de linguine volgens aanwijzigingen op de verpakking (in ruime hoeveelheid kokend water, evt bouillonblokje toevoegen, en goed doorroeren om plakken tegen te gaan). Hak of snij knoflook, ui, rode pepers en paprika fijn en fruit dit aan in een wokpan (in olijfolie). Snij bosui in ringetjes, knip de peterselie in stukjes en voeg dit toe aan het mengsel. Snij de zalm klein en voeg ook deze toe. Giet de linguine af en roer het door het groentemengsel. Smakelijk eten!




Deze blog is onderdeel van wij bloggen glutenvrij. Vandaag schrijven nog 14 bloggers over wat zij vandaag eten:

GlutenVrijKind
Annemiek Nauta
Glutenvrije mama
Sophie glutenvrij
Glutenvrij in Utrecht
Glutenvrij hoort erbij
Meer dan glutenvrij
Koos glutenloos
Rose-a-licious
Maak het glutenvrij
Smaakvol glutenvrij
Ik ben glutenvrij
Doe mij glutenvrij
Home of comfort

Botdichtheid

Ik lees graag. Vroeger heel veel boeken, de laatste jaren vooral veel blogs en artikelen over diverse onderwerpen. Omdat de blogs vaak geschreven zijn door vrouwen van ongeveer mijn leeftijd komt nogal eens het onderwerp ‘overgang’ voorbij. Ik lees dat, heb er mijn mening over maar reageer niet altijd omdat iedere vrouw nu eenmaal anders is en ieder mens ook nog eens een andere mening heeft over overgang, hormonen, opvliegers, enz.

Ik heb nu bijna 10 jaar geleden de diagnose ‘coeliakie’ oftewel glutenintolerantie gekregen. Voorafgaande aan die diagnose heb ik lange tijd (jarenlang!) wel klachten gehad maar nooit geweten waar die door veroorzaakt werden. Het niet meer eten van producten met gluten was en is voor mij pure noodzaak, en is nooit een vrijwillig gebeuren geweest om met een hype of wat dan ook mee te doen. Maar dit terzijde.

Ik had nogal wat tekorten, ‘dankzij’ deze niet eerder ontdekte coeliakie. Zo had ik een behoorlijk ferritinetekort, het lukte me nooit om deze waardes te verhogen door zogenaamd gezonder te eten. Gezond als in volkoren brood samen met een glas sinaasappelsap. Pff, nee, dat werkte achteraf gezien alleen maar averechts.

Enfin, ik voelde me snel beter (lees: veel minder moe!) nadat de diagnose werd gesteld en ik dus dat strikte glutenvrije dieet ging volgen. Na 5 jaar (pas) kreeg ik een dexa-scan om de botdichtheid te meten. Achteraf gezien had dit al veel eerder moeten gebeuren. Het blijkt namelijk dat iemand met coeliakie bijvoorbeeld lactose niet of niet goed afbreekt in de dunne darm met als gevolg dat er geen calcium door het lichaam wordt opgenomen. Met alle mogelijke vervelende gevolgen (botontkalking en onverklaarbare botbreuken) van dien. Waarschijnlijk heb ik altijd erg stevige botten gehad, ik heb tot nog toe nog nooit iets gebroken.

De eerste scan was dus vijf jaar geleden. Ik bleek osteopenie te hebben. Een voorloper van osteoporose, en daar was ik niet echt blij mee. Ik hoefde nog geen medicatie te slikken maar werd wel (nog) fanatieker vitamine D ‘fan’ dan ik al was (ik slikte al extra vitamine D in verband met de MS). Ruim 3 tot 4 maal de tot die tijd aanbevolen dosis van 5 microgram. (Opmerking: inmiddels is dat door het voedingscentrum aangepast tot 10mcg voor vrouwen). Verder zorgde ik nog bewuster voor voldoende beweging in de buitenlucht, af en toe krachttraining, veel trappenlopen en meer dan voldoende inname van zuivelproducten en groene groente.

Bij de tweede scan, 2 jaar later, was de situatie minimaal verslechterd. Hmm. Niet leuk. Maar nog altijd hoefde ik geen speciale medicatie te gaan slikken. Toevallig had ik net in die tijd overgangsklachten die ik ernstig genoeg vond om deze met mijn toenmalige gynaecoloog te bespreken. Een vrouw naar mijn hart: mijn leeftijd en ook nog eens dezelfde overgangsklachten, we zaten geweldig op één lijn. Zij schreef me hormonen voor, Femoston 1/5 en mijn klachten verdwenen al snel als sneeuw voor de zon!

Afgelopen maand werd voor de derde keer een botscan gemaakt. Voor de uitslag moest ik wederom bij de internist zijn die nogal verbaasd was vanwege de toename (!) van de botdichtheid in rug en heupen ….. De enige verklaring die zij hiervoor kon geven was het starten met de Femoston drie jaar terug! Zij blij, ik nog blijer. Ik hoef niet te zeggen dat ik fijn blijf slikken 🙂

 

glutenvrij in de aanbieding

Degenen die glutenvrij moeten of willen eten weten dat dit niet echt een goedkoop dieet is …. Het is dus meer dan geweldig om je (inkoop) slag te kunnen slaan als er glutenvrije spullen in de aanbieding zijn. Helemaal makkelijk als je dan ook nog een dicht in de buurt van een Duitse Aldi (Süd) woont:

glutenvrije producten gezonder? Zeker niet!

Glutenvrije producten gezonder? Zeker niet!Glutenvrije producten zijn tegenwoordig overal volop te koop want glutenvrij is hip! Maar zijn ze dan ook gezonder? Zeker niet. (bron: consumentenbond)

Was bovenstaand nieuwsbericht iets nieuws voor mij? Nee hoor, ‘dankzij’ het feit dat ik coeliakie heb en al bijna tien jaar priegelkleine etiketjes op verpakkingen moet lezen om te weten of ergens wel (of liever niet natuurlijk!) gluten in zitten weet ik redelijk goed welke ingrediënten er in diverse (glutenvrije) voedingsmiddelen zitten. Waar ik vroeger, in mijn pre-glutenvrije tijdperk, makkelijk per dag vijf sneeën brood met beleg kon eten zonder in gewicht aan te komen, eet ik de laatste jaren nooit meer dan drie of vier. Kwestie van calorieën tellen. 

Tuurlijk was en ben ik blij met alle glutenvrije producten die er in de loop der jaren bij zijn gekomen. Dit maakt het boodschappen doen voor mij een stuk makkelijker. Waar ik vroeger goed moest zoeken naar bepaalde dagelijkse dingen kan ik nu een willekeurige supermarkt inlopen. Soms grijp ik mis, maar dan heb ik thuis nog altijd voldoende glutenvrij brood in de vriezer of pasta (of koekjes of pannenkoekenmix of wat dan ook) in mijn eigen voorraadkast liggen.

Maar terugkomend op die ingrediënten: waarom moet er bijvoorbeeld suiker zitten in spaghetti? Spaghetti van het glutenvrije merk Schär bijvoorbeeld bevat niet alleen maïsmeel, gierstmeel, rijstmeel maar ook rietsuikersiroop. Die koop ik dus niet, maar het is wel de meest aangeboden en gekochte glutenvrije spaghetti in de diverse supermarkten! Beter alternatief is de pasta van Grand’Italia (ingrediënten glutenvrije penne bijvoorbeeld: witte rijstmeel, volkoren rijstmeel, maïsmeel, quinoameel), Barilla of SamMills. Allerlekkerste vind ik persoonlijk de glutenvrije pasta van Rummo, ook zonder suiker natuurlijk.

Kan het dan wel, gezond glutenvrij eten? Ja,  natuurlijk kan dat! Ik kook zonder pakjes/zakjes en zo goed als zonder zout, verder eten we veel (verse) groente, weinig gefrituurde producten (en als, dan gemaakt in een heteluchtfriteuse), weinig vlees, regelmatig vis of vegetarisch. Ik eet gezond glutenvrij 🙂

nou zeg!

Ooit, heel lang geleden, werd ik gedoopt, heb ik als zevenjarige mijn eerste H. communie gedaan en als elfjarige de plechtige communie oftewel het vormsel. Ergens in mijn puberteit besloot ik om niet meer regelmatig naar de kerk te gaan. 

Als volwassene ging ik vervolgens alleen nog naar de kerk bij trouwerijen en begrafenissen. Ter communie ging ik eigenlijk nooit meer. Toen er coeliakie bij me werd vastgesteld wist ik dat ik wat dat betreft een juiste keuze had gemaakt: hosties zijn niet glutenvrij, ze zouden mij ziek maken.

Voor kinderen met coeliakie die de communie doen was er wel een glutenvrij alternatief: bij tijdige aanvraag kunnen er glutenvrije hosties worden geregeld. Dacht ik. Totdat ik vandaag dit bericht las:

VATICAANSTAD – Glutenvrij brood is bij het Avondmaal in de katholieke kerk niet toegestaan. Daaraan herinnerde het Vaticaan in een brief die zaterdag aan alle bisschoppen is gestuurd. Hosties die geen gluten bevatten, zijn voor de kerk ,,ongeldige materie”, zo werd zondag bekend. Hosties moeten worden gemaakt van ongedesemd brood en uit zuiver tarwemeel bestaan.

Voor mensen met coeliakie, een stofwisselingsziekte veroorzaakt door een glutenintolerantie, mag een uitzondering gemaakt worden. Deze kerkgangers mogen een hostie eten met minder gluten. Geheel glutenvrij is echter niet toegestaan. De hostie mag geen andere ingrediënten dan tarwe bevatten.
In sommige supermarkten en op internet worden glutenvrije hosties verkocht. Met de brief wil paus Franciscus het gebruik van deze hosties tegengaan.
(bron: Telegraaf)

Ik snap het echt niet ……

#wijbloggenglutenvrij 2017: mijn favoriete vakantiebestemming

Mijn favoriete vakantiebestemming. Tja, dat is al járen Leogang in Oostenrijk. Eigenlijk gaan we sinds we daar een vaste (eigen) plek hebben nergens anders meer naar toe. Heel heel soms boeken we ergens een hotelletje of B&B, maar nooit voor langer dan 2 à 3 dagen. Toevallig (of niet) hebben we die eigen stek net zo lang als ik coeliakie (glutenintolerantie) heb. In december kregen we de sleutel van ons appartement en eind januari zat ik in de auto op weg naar een concert toen ik telefoon kreeg van de internist met ‘het vonnis’. De drive om ècht ergens (anders) naar toe te gaan is er sinds die tijd gewoonweg niet meer door telkens weer het tijdelijk verplaatsen van het eigen huishouden. Ik voel me steeds weer lekker veilig en prettig tussen mijn eigen (keuken) spulletjes en vertrouwde plekken om ergens iets te gaan eten.

Ook afgelopen maand waren we weer in Oostenrijk, maar omdat de weersverwachting voor de komende dagen niet al te gunstig uit zag besloten we om dan maar de Alpen over te trekken richting het zuiden. Het dichtste bij van daar uit voor een paar daagjes weg met zon-garantie is het zuiden van het Gardameer. Bijkomstig voordeel voor mij is dat ik dan ook nog eens heerlijk kan gaan genieten van glutenvrije Italiaanse lekkernijen. Italië staat erom bekend dat ze er (meestal) goed weten wat coeliakie en glutenvrij eten inhoudt.

We begonnen ons reisje in Bardolino. Ons lunchadresje was la Cantinetta. Ik had gehoopt er een glutenvrije pasta te kunnen bestellen maar ze hadden ‘alleen maar’ glutenvrije pizza’s. Ook goed. Dit zette wel een streep door mijn wens voor het avondeten …. De vorige keer dat we in Bardolino waren heb ik wel glutenvrije pasta gegeten, dat was toen bij la Loggia Rambaldi, pal tegenover la Cantinetta.

Vanuit Bardolino gingen we naar ons hotel in Lazise. Ik had op internet gelezen dat ze een uitgebreid ontbijtbuffet zouden hebben met ook glutenvrije producten. Om niet net als een aantal jaren geleden (elders) voor onaangename verassingen komen te staan (dat wil zeggen: € 3 toeslag voor nauwelijks glutenvrije producten) had ik eigen brood meegenomen, maar dat was niet nodig: prima service en zo goed als nul kans op kruisbesmetting doordat er meer dan voldoende afstand was tussen brood, beleg en ander lekkers.

’s Avonds hebben we gewoon ergens in een min of meer willekeurig restaurant een salade gegeten. De kelner stelde me gerust: zijn broer had coeliakie, hij wist heel goed van de hoed en de rand.

De tweede dag bezochten we Peschiera. Hier ligt mijn favoriete restaurant aan het Gardameer: Bella Vista. Op diverse sites steekt men de loftrompet af voor wat betreft de glutenvrije mogelijkheden – met name de pizza’s – en terecht!

IMG_1228.JPG

IMG_1229.JPG

IMG_1230.JPG

Hier hoef ik toch niets aan toe te voegen?

Ik had nog wat plek vrij in mijn buik voor een lekker ijs en dus reden we naar het nabijgelegen pittoreske Sirmione. Daar liggen -tig ijssalons. Bij één ervan (Mirko’z) is het echt veilig om glutenvrij ijs te eten:

IMG_1232.JPG

Bakken met glutenvrij ijs stonden apart van de rest. Ik kon kiezen uit 8 soorten en tussen een hoorntje of een bakje. Uiteraard werd geschept met een schone lepel. Ik eet ongeveer 1 of 2 keer per jaar ijs buiten de deur, ben geen zoetekauw, maar dit is iedere keer weer zó de moeite waard 🙂

IMG_1231.JPG

’s Avonds aten we weer ‘gewoon’: zeebaars met gegrilde groente, geen koolhydraten meer voor mij. Genoeg is genoeg 🙂

Dit adres in Torri del Benaco moet ik maar bewaren voor een volgend bezoek aan het Gardameer:

649C3B08-AF6F-4581-86D1-8DB2FD2B103B.JPG

 

 

Tuurlijk duik ik ook een supermarkt in, als we er toch zijn. Ben benieuwd of deze producten binnenkort ook in Nederland te koop zijn:

Vermicelli:

333D3C4A-037B-429A-A63A-64535B72CED3.JPG

Grove soort pasta:

FullSizeRender 7.jpg

Crackers met gepofte rijst:

FullSizeRender 8.jpg

’s Anderdaags reden we weer terug naar het noorden. Ciao Italia, ciao Lago di Garda. Leogang blijft mijn favoriete vakantiebestemming, maar qua (glutenvrij) eten staat zo’n korte vakantietrip met stip op plek twee!

Ben je benieuwd wie dit keer allemaal meedoen met #wijbloggenglutenvrij 2017? Veel leesplezier!

ik ben glutenvrij

glutenvrije mama

de glutenvrije man

het meisje met de voedselallergie

home of comfort

koos glutenloos

sophie glutenvrij

doe mij glutenvrij

maak het glutenvrij

glutenvrij en wij

glutenvrij hoort erbij

glutenvrij kind