breisels van mij

Ik heb eindelijk weer wat breiprojecten afgerond. Heel prettig gevoel voor iemand die nooit lijstjes maakt maar wel graag dingen afvinkt. Ik wil namelijk heel graag weer naar mijn favoriete wolwinkel maar als ik daar vervolgens niks mag kopen van mezelf omdat ik nog zoveel wolletjes thuis heb liggen kan ik net zo goed niet gaan ….

Ik brei graag woonaccessoires, met een lichtelijke voorkeur voor kussenhoezen. Ik  heb weer een kussen af, gebreid met dezelfde wol als de twee die al een tijdje op de bank liggen, ook in dezelfde kleurstelling. De gebruikte wol is ‘Sempione’ van Lang Yarns, een grof gesponnen wol met acryl en alpaca draad met een natuurlijk uitstraling.

img_0250

6d35c20e-ef05-4ad7-ab57-8a088490a760-2

08984301-67ff-4214-ad64-e193ae26d52c-2

Sokkenpaar nummer zoveel is ook af:

fullsizerender-2

Da’s gewoon een lekker tijdverdrijf voor tussendoor.

We besloten laatst om samen met (schoon)ouders naar een kerstmarkt in de buurt te gaan. Dit ondanks ietwat angst voor ….. (vul zelf maar in) met name bij mijn schoonvader van 90 die serieus van plan is om 100 te worden zonder dat hij slachtoffer wordt van een of andere aanslag. Bah. We gingen dus vol goede moed op weg naar de Weihnachtsmarkt van Aken. Niet voor het een of het ander, maar de kerstmarkten in Duitsland zijn echt mooi en gezellig. Niet persé om iets te kopen, maar alleen al voor de sfeer. Sfeer met zonder angst dus.

img_0268

img_0265

We hebben het leuk gehad, en dat gold ook voor ons hoogbejaarde gezelschap. Fijn.

En inmiddels zijn we daar waar het ook fijn is, in Oostenrijk. Het was tot gisteren nog niet geheel wit tot in het dal, de kans was even aanwezig dat het hier ook groen zou blijven tot en met de kerst. Maar het heeft vannacht gesneeuwd! Yes 🙂

De kerstboom is in ieder geval al opgetuigd. Een echte, helemaal meegenomen van thuis, maar zonder wortel dus helaas niet bestemd om volgend jaar weer te dienen als kerstboom.

img_0320
Jongste is al een paar dagen hier, hij heeft ons intussen al verwend met een heerlijke maaltijd. Nou, dat talent heeft hij niet van mij 🙂

img_0337

Oudste komt vanavond, hij krijgt nog een verlaat verjaardagscadeau, daar hebben we vast allemaal plezier van.

img_0341img_0340

img_0343

Hij zit inmiddels in een zelfde (en echt gloednieuw) vliegtuig als op bovenstaand plaatje. Zegt mij niet veel, vliegtuig is vliegtuig, maar hij vindt dat wel leuk. Bijkomend voordeel: het vliegt wat sneller. En dat scheelt als je met enorm lange benen zowat klem zit ….

Middelste komt ergens komende week. Als ZZP-er pakt hij iedere kans op werk met beide handen aan. Tuurlijk. Er moet ook brood op zijn plank komen.

Samenvattend: wij komen de kerstdagen wel door 🙂

 

blaas en brei

Als je niet regelmatig iets doet, wordt het steeds lastiger om er weer mee te beginnen. Voor dat ‘iets’ kun je vanalles invullen: opruimen, strijken, administratie, sporten en ja hoor, ook (leuke) blogstukjes schrijven. Zo bedenk ik tijdens de vele dingen die ik wel doe wat ik hier wil schrijven, want ja, multitasken kan ik ook. Althans, dat geloof ik. Zo geloof ik wel meer, bijvoorbeeld dat het wel meevalt met mijn geheugen. Ik wilde iets schrijven over het aanstaande baby’tje in onze familie, maar *chips* ik las terug in een ouder bericht dat ik zijn komst al had aangekondigd. Evenals het zelfgemaakte cadeautje, daar had ik ook al een foto van gepost. Enfin, dat geheugen dus …. Maar waar het hart vol van is: het is dus een allerschattigst babietje, die kleinzoon van mijn schoonzus/zwager. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik nu oudtante ben. En dat klinkt véél ouder dan ik me voel … 🙂 Omwille van privacy hier helaas geen foto van hem. Maar geloof me: hij is echt lief en schattig en ….


Dekentje was net op tijd af. Het is mooi geworden, al zeg ik het zelf. Ik ben ook tevreden over de ingebreide sterren. Bij een volgende zwangerschap in de familie ga ik eerder beginnen, met dunnere wol en naalden en dan wil ik ook een patroon met meer sterren of wat dan ook. Nu maar afwachten of en wie ……

Toen ik zelf in het kraambed lag van mijn oudste kreeg ik een blaasontsteking. Was te verwachten na een moeilijke en zware bevalling waarna ik bijvoorbeeld tijdelijk niet zelfstandig kon plassen en dus gecatheriseerd moest worden. Alles is gelukkig goed gekomen, er volgden nog twee zwangerschappen en bevallingen zonder complicaties, en blaasontstekingen waren mij verder vreemd. Tot twee weken geleden. Met behulp van medicatie èn pure cranberriesap (yuk, da’s ongezoet niet lekker …) ben ik er weer vanaf gekomen.

Ik heb sinds kort een soort van nieuwe hobby. Nou nee, niet echt, maar voor een collega-blogger met verschillende hobby’s (Sjoerd van bvision.nl) wil ik best wel eens trafohuisjes fotograferen als ik ze tegenkom. Mijn eerste ‘inzending’ betrof het huisje naast het openluchtzwembad waar ik ooit in een ver verleden mijn man heb keren kennen. Dat was in de zomer van 1977. Hij, mijn man, had er een vakantiebaantje als badmeester en ik, meisje van nog net geen 16, ging er vaak zwemmen.


Verder niks spannends aan dat huisje. Het zwembad is niet meer, maar het huisje èn onze relatie dus wel 🙂

Winter, lente of toch herfst?

Na de kou van vorige week kwam er een lente-achtige maandag met temperaturen van ruim boven de 15 graden. Veel gekker moet het niet worden …..  Terwijl zowat iedereen genoot van terrasje of weet-ik-veel-wat was ik samen met mijn jongste hard aan ’t werk in de tuin. Er was een hele hoop gesnoeid de afgelopen week en het snoeisel moest nodig van hot naar her. En ja, ook het eikenblad moest hoognodig van het gras.

Dat wat te grof was om gehakseld te worden wordt t.z.t. verwerkt tot brandhout. Daarmee hebben we niet echt veel haast, want er is nog (meer dan) genoeg.



Heerlijk toch, zo’n voorraad?

Vandaag lijkt het meer op herfst, het is dus lekker om weer binnen bezig te zijn. Alweer met een breiwerk, hoe kan het ook anders zou je haast denken. Dit keer een dekentje voor een aanstaand baby’tje, het eerste kleinkind van mijn schoonzus en zwager, tevens het eerste achterkleinkind in de familie. Hij (ja, dat is al bekend) is zeer welkom 🙂


De ingebreide sterren zag ik op de blog van breimeisje. De randsteek is een dubbele gerstekorrel, het materiaal is Partner 6 van Phildar, gebreid met nld 6.

Dit breien gaat goed samen met mijn nieuwste verslaving. Sinds kort zijn we geabonneerd op N.etflix. Beter gezegd: onze middelste heeft zijn abo uitgebreid naar een familieabonnement, wij ‘mogen’ betalen haha, en nu kan het hele gezin kijken. Ik volg House of Cards 🙂

#wijbloggenglutenvrij:de inhoud van mijn tas

Voor alweer de derde keer doe ik mee met het initiatief van een aantal – al dan niet – glutenvrije bloggers onder de noemer #wijbloggenglutenvrij. (Wat houdt dat in? Staat hier) Het onderwerp is niet specifiek glutenvrij dit keer, maar daarom niet minder leuk. Vind ik 🙂

De inhoud van mijn tas. Tja. Het is toch wel enigszins persoonlijk wat ik zoal met me mee sleep. Volgens mensen die me kennen is dat zowat het hele huishouden. Dat is schromelijk overdreven maar ik moet toegeven dat mijn zware tas me in het verleden een heuse overbelaste rechterschouder opleverde. Dankzij fysiotherapie, rust, de juiste oefeningen, een andere manier van tas met me mee slepen en – last but not least – grote opruiming is dat gelukkig weer verleden tijd.

Ik sleep (nog altijd) veel met me mee maar volgens mij is dat wel allemaal nodig 🙂 Dus ik ga nu met de billen bloot:

 

Mijn tas:

Sinds oktober ben ik trotse bezitter van – gelukkig weer – een vrij groot model handtas. Zwart. Veilige kleur, past overal bij. Aangezien ik niet hou van het wisselen van tas een groot voordeel. Alles past erin en niets hoeft eruit. Zálig.

Inhoud:

Portemonnee, al sinds een jaar of 20 denk ik zo in mijn bezit. Het mottto ‘liever naakt dan namaak’ geldt zeer zeker voor mij en heel veel van mijn spullen. Goede kwaliteit boven kwantiteit. Deze is van leer, ziet er nog prima uit. Wordt eigenlijk alleen maar mooier. Twee ritsen zitten erin, dat was in de tijd van aanschaf een must. Doordat ik in de pre-eurotijd constant 2 valuta (guldens en marken) bij me had was dit geen overbodige luxe. Ook op vakantie in het buitenland was dit makkelijk. Na de invoering van de euro gebruikte ik lange tijd (toen ik nog regelmatig boodschappen deed voor mijn vader) een vakje voor mijn eigen geld en het andere voor het betaalpasje en geld van mijn vader.

Behalve wat kleingeld en (weinig) papiergeld heb ik verschillende pasjes van verschillende banken (privé en zakelijk), kredietkaart, ID, rijbewijs, verschillende (teveel) kortings- en stempelkaarten, verzekeringskaartje, kaartje met typenummer van stofzuiger (voor de juiste zakken) en printer (juiste inkt) bij me. En *zucht* kassabonnetjes, heel veel kassabonnetjes. Ik bewaar echt heel veel bonnetjes …

Portefeuille.


Zelfde merk, zelfde kwaliteit, zelfde kleur. Eigenlijk overbodig omdat ik ID en rijbewijs tegenwoordig in mijn portemonnee bij me draag. Zit verder vol met (minder gebruikte) pasjes, donorcodicil, verzekeringspapieren van de auto.

Huis- en autosleutels.

Zakdoekjes, atijd van papier. Suikervrije kauwgum. Heel veel pakjes, nieuw en aangebroken. Toilettasje met camouflagestift om pukkeltjes te verdoezelen, lippenstift (gebruik ik hoogst zelden trouwens), vijltje, lipgloss, spiegeltje.


Parkerballpoint. Al jarenlang in mijn bezit. Kwaliteit hè. Las laatst ergens dat dit een perfect zelfverdedigingswapen zou zijn? Ik gebruik ‘m alleen om mee te schrijven trouwens …

i-Phone.


Mijn oude was een krijgertje. Die ging laatst langzaam maar zeker definitief dood. Oef, dat was even schrikken. Gelukkig nog net op tijd een back-up gemaakt. Toen kocht ik een nieuwe en daar ben ik best blij mee. Het is mijn verbinding met internet, met mijn zonen in het buitenland, mijn agenda, mijn notitieblok, mijn boodschappenlijstje, mijn adressenboekje, mijn geheugen, mijn fototoestel, mijn fotoalbum, mijn spelletjes, kortom mijn (bijna) alles. Oh ja: ik kan er ook mee bellen 🙂 Dit is trouwens alleen het hoesje, gekocht in Riga.

Voordat ik de diagnose coeliakie kreeg had ik best vaak ‘ongelukjes’. Met andere woorden: ik haalde het toilet erg vaak niet (helemaal) op tijd. Vreselijk vond ik dat. Gênant. Ik voelde me daar best ongelukkig of ongemakkelijk over. Was ook constant en overal op zoek naar een (openbaar) toilet voor het geval dat. Sinds die tijd heb ik ook altijd een noodpakketje bij me: onderbroek, inlegkruisje, maandverbandje. Ongelukjes gebeuren me sinds ik glutenvrij eet nog maar weinig, hoogst zelden eigenlijk. Gelukkig maar.

Zonnebril op sterkte omdat ik nu eenmaal brildrager ben. Al vanaf mijn negende.

Ik neem zo goed als nooit glutenvrije dingetjes mee om onderweg te snacken of eten. Dat doe ik alleen als ik op vakantie ga. Ik heb zelden zin op tussendoortjes. En als, dan is een appel zó gescoord. Toch zaten er laatst glutenvrije spullen in mijn tas:


Glutenvrij brood. Ik was uitgenodigd voor een verjaardag en voor alle zekerheid nam ik dit mee. Was niet nodig, wist ik eigenlijk ook wel want deze vriendin zorgt altijd geweldig goed voor haar (twee) glutenvrije gasten! Dit brood is niet te koop in Nederland, wel in Oostenrijk en zó lekker dat ik een flinke voorraad mee naar huis heb genomen.


Ik had dus niets mee hoeven te nemen naar die verjaardag en kreeg na afloop ook nog eens een stukje glutenvrije peperkoek mee. Het gebruikte deel zat in de boeuf bourguignon, en dat was lekker!

Vaak, maar niet altijd, en zeker niet als ik naar een verjaardag ga, sleep ik een breiwerkje met me mee.


Benieuwd naar wat anderen zoal meeslepen?

meer dan glutenvrij

glutenvrije mama 

ik ben glutenvrij 

 

 

 

 

 

 

sokken en zo

Vervelen staat niet in mijn woordenboek, ik ben eigenlijk altijd wel bezig met iets. Meestal iets nuttigs, (héél) vaak iets leuks. Oh, en ook heel vaak met NumFeud en consorten. Lezen en breien en in de tuin werken zijn nuttig èn leuk. Voor wat betreft breien waag ik me maar hoogst zelden aan kleding. Beter gezegd: kleding breien is niet echt mijn ding, het wil niet echt ‘zitten’, ik heb gewoonweg te weinig geduld om onderdelen samen te voegen tot een geheel. Zo heb ik laatst voor mezelf een vestje gebreid. Het resultaat valt uiteindelijk best wel mee, maar wat kostte het me moeite om alles netjes af te werken. En als ik het aan heb ben ik constant aan het sjorren. Hmm, gevalletje een keer en nooit meer. Wat ik wel graag brei zijn sokken. Van babysokjes (voor – aanstaande – baby van neef en zijn vriendin) tot en met herensokken in maat 46 en alles daar tussenin. Gewoon een tic van mij denk ik maar. Het gepuzzel vind ik leuk, het resultaat is prima, ze zitten lekker, gaan heel lang mee en blijven ook nog eens mooi. Zo heb ik sinds gisteravond de helft van een paar dikke sokken cq huisslof voor mijn middelste klaar. Dat had nog een vervelend staartje: ik stond op om iets te pakken, plofte vervolgens weer terug in de bank en ging toen op een (korte) breipen zitten. Auw. Ik heb nu een gaatje in mijn linkerbil …


Gekocht, gekregen en gebreid

Ik heb ze in huis, mijn Alzheimer sokken. Gelijk twee paar gekocht, kan ik er mooi gelijke paartjes van maken 🙂 Maar eerst voorlopig lekker opvallend doen:


Ik kreeg van mijn oudste een WhatsApp: “EINDELIJK” met bijbehorende foto:


Hij heeft zijn knuffel weer 🙂 Zal ik maar niet zeggen dat ze allebei bijna zevenentwintig zijn?

Hij was ‘m thuis vergeten, ik heb ‘m opgestuurd naar daar waar ze (hij en zijn broer) studeren en wonen. In een grote doos met een heleboel nodige en onnodige dingen om de boel op te vullen: hagelslag, sportschoenen (ja, ook vergeten ….), etc, etc. Ik mag me nooit ergens mee bemoeien, *zucht* ….

Ik kan goed merken dat ik veel meer tijd over heb nu mijn zonen weer uitgevlogen zijn: ik ben beduidend meer aan het breien. Met als gevolg dat mijn eerste zelfgebreide kussen ineens heel snel klaar was. Smaakt naar meer, nummer twee is in de maak. Ik zag trouwens geweldig mooie kussens op een site staan. Als ik nu flink door brei kan ik ook ooit een eigen collectie uitbrengen …… haha.


Voor geïnteresseerden: ik heb gebreid met wol ‘Sempione’ van ‘Lang Yarns’, 65 steken opgezet met naald 6.

 

Komkommertijd

alles behalve komkommertijd in de rest van de wereld, maar hier is het rustig. Zo rustig dat ik gewoon verder brei aan mijn bonte sokken. Sokken die ik in deze kleurstelling echt nooit zou kopen, maar de wol was in de aanbieding en ach, in een paar (winter)laarsjes zie je er straks niks van. Maar lekker dat dat is, zelfgebreide sokken dragen, heerlijk!