‘t is me een weekje ….

Gisteren hoorden we dat het vervolg van de verbouwing van ons huis vertraging oploopt. Daar waar ik aanvankelijk vol vertrouwen uitging van de laatste puntjes op de i ergens in oktober, hetgeen we eind september maar aanpasten naar ‘ruim voor de kerst’ wordt het nu ergens (op z’n vroegst) eind januari.

Ach, er bestaan ergere dingen zal ik maar zeggen.

Las deze week op de blog van Priscilla dat ze eind oktober veel te jong is overleden ….. Ze was weliswaar geruime tijd ziek maar haar dood kwam heel erg onverwacht. Ze laat twee nog erg jonge kinderen, Casper en Calista, en haar partner achter.

Deze week is het twaalf en een half jaar geleden dat mijn beste vriendin overleed aan de gevolgen van kanker. Ook veel te jong. Vandaag zou ze haar 59ste verjaardag vieren als ze nog leefde.

Vanmorgen sprak ik een jonge vrouw die van de zomer te horen heeft gekregen dat ze borstkanker heeft. Ze kiest ervoor om zich niet regulier te laten behandelen en is daar heel stellig in.

Dus ik klaag niet over een verbouwing die heel wat langer duurt dan gedacht. Ik geniet van het leven ….

driehonderd

en nog een paar views op mijn laatste bericht. En dat op slechts één dag. Jeetje. Nog nooit gehad. Zou dat komen door de titel? Wellicht inderdaad te spannend? Of door de verwijzende links bij mijn bevriende bloggers op hun blog? Zeer goed mogelijk.

Ik vind het stiekem heel leuk.

Zou ook best wel willen weten wie nou allemaal de moeite heeft genomen om mijn blog te bezoeken. Van degenen die een ‘like’ aanklikken en/of een berichtje achterlaten weet ik wel dat zij het bericht hebben bekeken en/of gelezen. Maar de rest, die paar honderd? Jaren geleden waren er wel eens zogenaamde ‘ontlurkdagen’ waarop aan lurkers werd gevraagd zich bekend te maken.

Bij deze benoem ik vandaag deze dag tot mijn ontlurkdag: wie oh wie voelt zich aangesproken? Bij voorbaat dank.

Was getekend: niet nieuwsgierige schrijfsels 😄

zes vrouwen en een man

Dat klinkt bijna spannend 😀 maar het was het gezelschap van alweer onze tweede bloggersbijeenkomst in Utrecht. Vorig jaar waren we met zijn zessen, dit jaar was er uitbreiding dankzij Ton.

In tegenstelling tot vorig jaar besloot ik om dit jaar niet met de auto maar met de trein naar Utrecht te gaan. Dat was echt een prima keuze, zeker dankzij de goede tip van een vriendin om het treinticket vooraf te bestellen bij het Kruidvat. Ik zat heerlijk luxe in de eerste klasse, en dan ook nog in een stiltecoupé. Van mijn lieve zwager weet ik dat hij voor ongeveer eenzelfde ticket vorige week ruim € 80 euro moest betalen, dus of ik zonder speciale actie nog eens de trein neem ……

Enfin.

Ik had een hele leuke dag met zeer aangenaam gezelschap: eerder genoemde Ton, Marthy, Jeanne, Bertie, Emie en Els. We kletsten zo weer vijf kwartier in een uur, spraken over uiteenlopende onderwerpen en het was zó vertrouwd. Voor ik het wist was het hoog tijd voor mijn afspraak met mijn nichtje die in Utrecht woont en zich zo langzamerhand afvroeg of ik nog wel zin had om langs te komen …..

Tuurlijk!

Om even na half 7 zat ik weer in de trein terug naar Sittard. Hartstikke moe en met een tas vol leuke herinneringen aan deze leuke dag!

Bijzaken

Ik reageerde op Sjannesblog met de vraag of ze dinsdag ook nog in de buurt, dwz Zuid-Limburg, was. Ja, dat was ze en zo kwam het dat zij en haar man een wandeling op een dusdanige manier aanpasten dat ze bij mij pauze konden houden. Geweldig toch? Dat zijn met stip de leuke ‘bijzaken’ van bloggen 😀

reacties

Vandaag kreeg ik 63 likes op zo goed als al mijn blogs plus een nieuwe volger (degene van al die 63 likes). Ik vertrouwde ’t niet helemaal, en WordPress klaarblijkelijk ook niet: de site van deze heer (ik neem tenminste aan dat het een man was, de naam klonk mannelijk maar dat zegt natuurlijk niks, het zou ook zomaar een vrouw kunnen zijn geweest ……) is inmiddels zoals dat zo mooi heet ‘suspended’ oftewel geschorst. Fijn dat er ook van bovenaf cq buitenaf wordt opgelet.

nog een jubileum

Zes jaar bij blogger, drie jaar hier. Gewoon, omdat ik het nog altijd leuk vind om te doen. Niet iedere dag, niet altijd even serieus, gewoon ‘mijn schrijfsels’.

uitje Utrecht

Ik haalde mijn rijbewijs in 1980, een eeuwigheid geleden al. Ik reed en rij graag, maar gek genoeg niet als ik samen met mijn man op pad ga. Iets met vermijding van ruzie of onenigheid als ik rij terwijl hij naast me zit. Toen een tijdje geleden geopperd werd om een bloggersbijeenkomst te organiseren reageerde ik positief. Tuurlijk, hartstikke leuk! Maar hoe er (Utrecht) naar toe: trein of auto. Ik ben geen fan van openbaar vervoer, reed/rij graag en dus was van meet af aan duidelijk dat ik zou rijden. Maar als hij (mijn man) rijdt hoef ik niet op te letten. Ik zit gezellig naast hem met een boek, brei- of haakwerkje en let niet op waar we heen gaan, welke afslag er genomen moet worden of waar we de auto parkeren. Negen van de tien keren weet ik ook echt niet meer de juiste plek van parkeren terug te vinden …. Beste vriend in de auto als ik alleen rij is dan ook mijn navigatie. Zonder zou ik – ondanks bewegwijzering – niet op de juiste plek (hartje Utrecht) komen. Enfin, de rit ging voorspoedig maar toen kwam het ergste: het vinden van de door mij gereserveerde parkeergarage onder Hoog Catharijne. Een half uur (min of meer serieus) heb ik heen en weer gereden voordat ik P4 had gevonden. Zweet op mijn rug, in mijn handpalmen en onder mijn oksels maar uiteindelijk stond ik op ’n mooi plekje in de bijna uitgestorven parkeergarage. Tja, als dat kreng zo slecht te vinden is kan ik me dat heel goed voorstellen. Enfin, vanaf toen was mijn dag meer dan geslaagd: het was zó leuk en vertrouwd om te lunchen met blogcollegae die ik nog nooit had gezien of gesproken. Bertie, Els, Emie, Jeanne en Marthy. Vanaf nu zijn dit geen collegae meer maar vriendinnen!

Dankzij heel goed opletten heb ik mijn auto weer teruggevonden, en de terugreis verliep ook nog eens voorspoedig. Grote meid 🙂