over mijn einde …

Gisteren was het Allerheiligen, vandaag is het Allerzielen, ik ben dus nog op tijd met deze tag die ik gisteren al op verschillende blogs (bij MyriamC, Vief, Omabaard en Saturnein) voorbij zag komen.

Nee hoor, ik ben nog héél lang niet van plan om te gaan, maar als, ooit, in een hopelijk nog verre, verre, toekomst, dan heb ik toch wel ideeën over hoe mijn heengaan en uitvaart eruit zou mogen komen te zien:

1. Wil je begraven worden of gecremeerd?

Ik wil worden begraven. En niet zomaar ergens, het moet een natuurbegraafplaats zijn in Nederland, het liefst in Limburg. Dat graf of die plek hoeft niet onderhouden te worden, dus geen bloemen of planten brengen met Allerheiligen …..

2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist er dan uit?

Een zo eenvoudig en natuurlijk mogelijke kist of mand, zonder poespas.

3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?

Nou, ik heb geen speciale wens(en), dat mogen de nabestaanden beslissen, want als het goed is hoor ik het toch niet ….

4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?

Geen kerkdienst voor mij. Afscheid nemen van mij heb ik het liefst in een ruimte waar mijn naasten dichtbij me kunnen plaatsnemen. Zo hebben we ook afscheid genomen van mijn vader. Die locatie was trouwens wel heel uniek: een verbouwde schuur, waar hij ooit als dierenarts zieke koeien had bezocht en ook kalveren op de wereld had gezet.

Voor mij echt geen groots afscheid met toeters en bellen. Gewoon rustig en sereen, met alleen naaste familie.

5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?

Dat ik een leuk mens was, een fijne echtgenote, een goede moeder? En nogmaals: geen poespas …..

6. Wat zou je zelf zeggen, mocht je kunnen?

Geniet van het leven, het duurt maar kort …. of zoiets.

7. Heb je een testament

Ja.

8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?

Op een natuurbegraafplaats mag geen gedenksteen worden geplaatst.

9. Hoe ziet de koffietafel eruit?

Na de herdenking van mijn vader was er geen koffietafel met broodjes en Limburgse vlaai, maar wel een glaasje fris, bier of wijn met een aantal heel erg lekkere hapjes. Dat vond ik veel prettiger en lekkerder, dat wil ik ook 😉

10. Ben je bang voor de dood?

Nee, ik ben niet bang voor de dood, ik ben wel bang om te sterven. Ik ben ook bang om af te takelen, dat wil ik niet. Ik zou dan op tijd willen kiezen voor euthanasie maar dat is problematisch omdat we in Duitsland wonen.

Dat was ‘t, dit is wat ik nu wens, maar uiteindelijk beslist degene die achterblijft.

ben er nog ….

Het is weer druk hier in huis, ik zal er nog wel eens over schrijven, maar nu even niet.

Genoeg plannen voor berichten: een tag die ik wil gebruiken, iedere dag een foto, kleine berichtjes, grotere lappen tekst. Maar het komt er nog even niet van. Misschien na morgen, als ook hier strengere regels gelden, de zin om er op uit te gaan is sowieso ver te zoeken ….

bloggersbijeenkomst, de derde alweer!

Vandaag was het weer BB-dag, te weten BloggersBijeenkomst of door mij ook wel ‘BarBeton’ dag genoemd. En dus tufte ik, samen met medeblogger Sjoerd als passagier, naar Utrecht.

Ik ben inmiddels weer thuis, ben kapot moe maar dat deert niet. Vanavond gewoon lekker vroeg naar bed ….. Het was hartstikke gezellig, het was wederom heel leuk, deze derde ontmoeting alweer met inmiddels zeer dierbare blogvrienden. Jammer dat Bertie ziek was en er niet bij kon zijn maar volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Waar we over spraken? Nou, ook wel over bloggen hoor 😄

‘t is me een weekje ….

Gisteren hoorden we dat het vervolg van de verbouwing van ons huis vertraging oploopt. Daar waar ik aanvankelijk vol vertrouwen uitging van de laatste puntjes op de i ergens in oktober, hetgeen we eind september maar aanpasten naar ‘ruim voor de kerst’ wordt het nu ergens (op z’n vroegst) eind januari.

Ach, er bestaan ergere dingen zal ik maar zeggen.

Las deze week op de blog van Priscilla dat ze eind oktober veel te jong is overleden ….. Ze was weliswaar geruime tijd ziek maar haar dood kwam heel erg onverwacht. Ze laat twee nog erg jonge kinderen, Casper en Calista, en haar partner achter.

Deze week is het twaalf en een half jaar geleden dat mijn beste vriendin overleed aan de gevolgen van kanker. Ook veel te jong. Vandaag zou ze haar 59ste verjaardag vieren als ze nog leefde.

Vanmorgen sprak ik een jonge vrouw die van de zomer te horen heeft gekregen dat ze borstkanker heeft. Ze kiest ervoor om zich niet regulier te laten behandelen en is daar heel stellig in.

Dus ik klaag niet over een verbouwing die heel wat langer duurt dan gedacht. Ik geniet van het leven ….

driehonderd

en nog een paar views op mijn laatste bericht. En dat op slechts één dag. Jeetje. Nog nooit gehad. Zou dat komen door de titel? Wellicht inderdaad te spannend? Of door de verwijzende links bij mijn bevriende bloggers op hun blog? Zeer goed mogelijk.

Ik vind het stiekem heel leuk.

Zou ook best wel willen weten wie nou allemaal de moeite heeft genomen om mijn blog te bezoeken. Van degenen die een ‘like’ aanklikken en/of een berichtje achterlaten weet ik wel dat zij het bericht hebben bekeken en/of gelezen. Maar de rest, die paar honderd? Jaren geleden waren er wel eens zogenaamde ‘ontlurkdagen’ waarop aan lurkers werd gevraagd zich bekend te maken.

Bij deze benoem ik vandaag deze dag tot mijn ontlurkdag: wie oh wie voelt zich aangesproken? Bij voorbaat dank.

Was getekend: niet nieuwsgierige schrijfsels 😄

zes vrouwen en een man

Dat klinkt bijna spannend 😀 maar het was het gezelschap van alweer onze tweede bloggersbijeenkomst in Utrecht. Vorig jaar waren we met zijn zessen, dit jaar was er uitbreiding dankzij Ton.

In tegenstelling tot vorig jaar besloot ik om dit jaar niet met de auto maar met de trein naar Utrecht te gaan. Dat was echt een prima keuze, zeker dankzij de goede tip van een vriendin om het treinticket vooraf te bestellen bij het Kruidvat. Ik zat heerlijk luxe in de eerste klasse, en dan ook nog in een stiltecoupé. Van mijn lieve zwager weet ik dat hij voor ongeveer eenzelfde ticket vorige week ruim € 80 euro moest betalen, dus of ik zonder speciale actie nog eens de trein neem ……

Enfin.

Ik had een hele leuke dag met zeer aangenaam gezelschap: eerder genoemde Ton, Marthy, Jeanne, Bertie, Emie en Els. We kletsten zo weer vijf kwartier in een uur, spraken over uiteenlopende onderwerpen en het was zó vertrouwd. Voor ik het wist was het hoog tijd voor mijn afspraak met mijn nichtje die in Utrecht woont en zich zo langzamerhand afvroeg of ik nog wel zin had om langs te komen …..

Tuurlijk!

Om even na half 7 zat ik weer in de trein terug naar Sittard. Hartstikke moe en met een tas vol leuke herinneringen aan deze leuke dag!

Bijzaken

Ik reageerde op Sjannesblog met de vraag of ze dinsdag ook nog in de buurt, dwz Zuid-Limburg, was. Ja, dat was ze en zo kwam het dat zij en haar man een wandeling op een dusdanige manier aanpasten dat ze bij mij pauze konden houden. Geweldig toch? Dat zijn met stip de leuke ‘bijzaken’ van bloggen 😀

reacties

Vandaag kreeg ik 63 likes op zo goed als al mijn blogs plus een nieuwe volger (degene van al die 63 likes). Ik vertrouwde ’t niet helemaal, en WordPress klaarblijkelijk ook niet: de site van deze heer (ik neem tenminste aan dat het een man was, de naam klonk mannelijk maar dat zegt natuurlijk niks, het zou ook zomaar een vrouw kunnen zijn geweest ……) is inmiddels zoals dat zo mooi heet ‘suspended’ oftewel geschorst. Fijn dat er ook van bovenaf cq buitenaf wordt opgelet.

nog een jubileum

Zes jaar bij blogger, drie jaar hier. Gewoon, omdat ik het nog altijd leuk vind om te doen. Niet iedere dag, niet altijd even serieus, gewoon ‘mijn schrijfsels’.

uitje Utrecht

Ik haalde mijn rijbewijs in 1980, een eeuwigheid geleden al. Ik reed en rij graag, maar gek genoeg niet als ik samen met mijn man op pad ga. Iets met vermijding van ruzie of onenigheid als ik rij terwijl hij naast me zit. Toen een tijdje geleden geopperd werd om een bloggersbijeenkomst te organiseren reageerde ik positief. Tuurlijk, hartstikke leuk! Maar hoe er (Utrecht) naar toe: trein of auto. Ik ben geen fan van openbaar vervoer, reed/rij graag en dus was van meet af aan duidelijk dat ik zou rijden. Maar als hij (mijn man) rijdt hoef ik niet op te letten. Ik zit gezellig naast hem met een boek, brei- of haakwerkje en let niet op waar we heen gaan, welke afslag er genomen moet worden of waar we de auto parkeren. Negen van de tien keren weet ik ook echt niet meer de juiste plek van parkeren terug te vinden …. Beste vriend in de auto als ik alleen rij is dan ook mijn navigatie. Zonder zou ik – ondanks bewegwijzering – niet op de juiste plek (hartje Utrecht) komen. Enfin, de rit ging voorspoedig maar toen kwam het ergste: het vinden van de door mij gereserveerde parkeergarage onder Hoog Catharijne. Een half uur (min of meer serieus) heb ik heen en weer gereden voordat ik P4 had gevonden. Zweet op mijn rug, in mijn handpalmen en onder mijn oksels maar uiteindelijk stond ik op ’n mooi plekje in de bijna uitgestorven parkeergarage. Tja, als dat kreng zo slecht te vinden is kan ik me dat heel goed voorstellen. Enfin, vanaf toen was mijn dag meer dan geslaagd: het was zó leuk en vertrouwd om te lunchen met blogcollegae die ik nog nooit had gezien of gesproken. Bertie, Els, Emie, Jeanne en Marthy. Vanaf nu zijn dit geen collegae meer maar vriendinnen!

Dankzij heel goed opletten heb ik mijn auto weer teruggevonden, en de terugreis verliep ook nog eens voorspoedig. Grote meid 🙂