Warm ….

Buiten is het 24graden. Het is (nog) aangenaam warm. En binnen? Oei, onze aanbouw staat vol op het zuiden met rondom ramen en een dak (gedeeltelijk) van glas, met andere woorden: het is er nu al bijna tropisch.

  
Er is er één die daar van harte en vol overgave van geniet:

  

Duimen!

Ondanks berichten in de krant en op het nieuws over stijgende huizenprijzen en groeiende economie wil het hier niet lukken met de verkoop van het huis van mijn vader. Ruim twee jaar staat het nu te koop. Al voor de derde zomer maaien we het gazon, proberen we het onkruid binnen (of liever gezegd: buiten) de perken te houden, en kijken we uit (not) naar komende winter, dankzij een verwarmingssysteem dat op sterven na dood is. Met andere woorden: dit huis is een – stenen – last. 

Maar: er gloort weer hoop aan de horizon. Morgenmiddag komen kijkers. Niet voor de eerste keer, ik denk dat we in totaal zo’n vier (!) keer kijkers hadden ….. Maar dit keer anderhalf uur. Da’s lang. Best lang, hopelijk lang genoeg om te zien wat de verbouwmogelijkheden zijn, zonder direct gillend weg te lopen dankzij gedateerde keuken en badkamer, slecht verfwerk, héél veel achterstallig onderhoud enz, enz. 

En dus heb ik maar weer eens puingeruimd, opgeruimd, leeggeruimd en een beetje gepoetst. Twee autoladingen vol rotzooi gingen richting milieupark (wat moet een mens met onder andere drie broodsnijmachientjes en vier defecte koffiezetmachines??). Vier zakken plastic afval heb ik mee naar huis genomen en weggemoffeld, onzichtbaar voor mijn man die iedere keer op voorhand begint te zuchten als ik vanuit het westen kom aanrijden. En gezucht heeft hij al meer dan genoeg: de zolder staat al vol, de kelder groeit langzaam dicht en onze garage lijkt ook steeds meer op een kringloopwinkel. 

Het grappige (ja, mijn glas is altijd halfvol) van dit beetje bij beetje leeghalen is dat ik telkens weer iets met geschiedenis in mijn handen heb. Tuurlijk ligt er niets meer van waarde in het huis. Maar net de prulletjes zijn zó leuk: sleutelbossen met -tig sleutels uit lang vervlogen tijden van sloten die al járen geleden zijn vervangen, limonadeglazen waaruit we op vrijdagavond een glaasje prik dronken, kommetjes met nul waarde, die op zondag werden gebruikt als dessertbordje. Pa’s tuinklompen, -tig potjes, zaadjes, oud tuingereedschap. De boekhouding vanaf 1962. 

Duimen maar, morgen ……

Ze is er weer!

ja, ze is er weer, ons logeetje Luna. Twee keer per jaar komt ze logeren. Lekker lang in de zomer en kort rond de kerst. Nu lekker lang. Maar liefst tot eind augustus blijft ze. En haar baasjes ook 🙂 

Eerst heb ik hier in huis een aantal voorzorgsmaatregelen moeten nemen. De vitrage afgepakt – die is nog vrij nieuw en niet echt nageltjesproof –  en voorzichtig op grote hangers in een weinig gebruikte kast gehangen. Verder ook nog enkele vazen weggezet in het kader van ‘je weet maar nooit’. 

    

Iedereen die binnenkomt krijgt duidelijke instructies: “denk erom, Luna is ergens: ramen en deuren dicht!”. Ze maakt geen aanstalten om de wereld buitenshuis te verkennen, ze is niet anders gewend daar waar ze normaliter woont, erg ver van hier. 

Ze is nog jong: ruim anderhalf. Toch heeft ze al vijf keer gevlogen. Vond ze niet leuk, echt niet …. Maar het is kiezen of delen: met baasje mee naar hier of in een pension voor langere tijd. 

Dus is ze hier. En da’s wel leuk! Hè Luna?

  

Waar het hart vol van is

Vaak is dat eten. In mijn geval verplicht glutenvrij dus. Een aantal weken geleden tijdens mijn vakantie naar München en Oostenrijk had ik een aantal positieve, minder positieve en negatieve ervaringen. 

 In München ging ik naar een pizzeria waarvan ik wist dat ze lekkere glutenvrije pizza’s serveren. Ze waren verhuisd. Voorheen lagen ze in het centrum, in een studentenwijk, tegenwoordig een stuk verder weg. We reisden met tram, trein en bus om vervolgens een zo goed als leeg, ongezellig en bijna aftands restaurantje binnen te lopen. Nou ja zeg, had ik daarvoor gereserveerd en zo lang in het OV gezeten? Maar de pizza was lekker. http://www.ristorante-il-salento.de

   Negatieve ervaring had ik op een terrasje. Ondanks het feit dat op de menukaart uitdrukkelijk vermeld stond dat ze glutenvrije tagliatelle hadden, was men in de keuken niet op de hoogte van het feit dat deze ab-so-luut in een aparte, schone pan moet worden gekookt om kruisbesmetting te voorkomen. Nadeel van de glutenhype: producten worden steeds vaker aangeboden maar ongeschikt voor coeliaken door bereiding in de keuken ….

 Daarentegen was de glutenvrije Kaisersmarrn (soort pannekoek) – op een andere plek natuurlijk! – weer ver-ruk-kelijk, zo’n ervaring is hartstikke fijn! Maar dat wist ik wel, dit soort adresjes bezoek ik meer dan eens … 🙂 http://www.wildalpgatterl.at

  Uit eten, en dan bij het voorgerecht vers gebakken glutenvrij brood krijgen zonder dat ik daarop gerekend had: héél fijn. Het was ook nog eens geweldig lekker met olijven en gedroogde tomaat. 

http://www.forsthofalm.com/alm/restaurant-salzburgerland.html

Beloofd:

een paar foto’s van afgelopen weekend. Het was leuk maar ook dodelijk vermoeiend ….. We hebben flink gelopen, nauwelijks gewinkeld, niet echt lekker gegeten (verslag volgt …… ooit 🙂 ) Een absolute aanrader is een wandeling door de Englischer Garten, een flinke groene long in de stad.

  

Deze borders izijn dus ab-so-luut niet mijn smaak, maar ja, het zou saai zijn als iedereen hetzelfde mooi vindt, nietwaar?

 

Tuurlijk ook even wezen kijken naar de plek waar ieder jaar het grootse bierfestijn ter wereld – das Oktoberfest – wordt gehouden: de Theresienwiese Dat terrein was het echt niet waard om een foto van te plaatsen: een immense grasvlakte met verder niks. Is ook niet iets waar ik naar toe zou gaan, zo’n bierfeest. Ik drink zo goed als nooit bier, en als, alleen de glutenvrije variant, geen idee of dat daar te krijgen is.  Ik hou niet van bierdrinkers die veel te veel bier drinken, ik word niet goed van mensenmassa’s, kan absoluut niet tegen ladderzatte mensenmassa’s, kortom: niks voor mij. 

 
En zat word je vanzelf, met bier in mugs van 1 liter …. 

Samenvattend: München is een mooie stad om te bezoeken, alleen niet gedurende twee volle weken in september/oktober (om precies te zijn van 19 september tot 5 oktober 2015) als je net als ik geen liefhebber bent van bier, enz.

München

Gisteren toch maar weer eens een (piep)klein berichtje geplaatst op mijn oude blog. Er zijn nog te veel mensen die (alleen) daar lezen en benieuwd zijn naar het wel en wee van mijn vader. Te veel mensen die me irl kennen. Da’s niet altijd prettig, vind ik. Deze blog geeft wat dat betreft meer rust. Ook omdat zo goed als niemand in mijn omgeving er weet van heeft, van deze blog. Ik heb het gevoel dat ik iets vrijer kan schrijven. En heus niet alleen maar dingen onder de noemer ‘nonsens’. 

Wat me bijvoorbeeld de laatste tijd bezighoudt is de (geestelijke) gezondheid van mijn schoonmoeder. Het zou zo maar kunnen dat ze Alzheimer heeft. Ze was en is een groot fan van mijn andere blog, dit (Alzheimer) over haar zou ik daar (de oude blog) dus nooit kunnen neerzetten. Dus daar gaan we weer …… Ik heb het er nog wel eens over, later.

Mijn man is geboren met reisvleugeltjes. Echt waar. En ik heb geleerd om daar (het reizen) ook van te genieten terwijl ik vroeger toch echt een huismus was. Oost west, thuis best was zo ongeveer mijn lijfspreuk. Zometeen vertrekken we naar München voor een paar dagen. Koffertje is al gepakt. Foto’s volgen, vast. Ik zal mijn best doen om een paar mooie te schieten. Maar verwacht geen wonderschone prenten … Ik heb er gewoon weg ’t geduld niet voor. 

daar komt ze weer met haar gluten ….

als ik zeur, gerust zeggen hoor, maar ik vind dit toch ècht de moeite waard om te bekijken en te delen http://www.een.be/programmas/koppen/glutenvrij dus als het je niet interesseert, gewoon overslaan.

Om het geheel wat luchtiger te houden mijn aankoop van deze zomer:

  
Super, toch? Ik hou van schoenen. Ik heb – volgens mijn man dan – een schoenentic maar dat vind ik schromelijk overdreven. Ik ben zuinig op datgene wat ik in huis heb, ook op schoenen. Ik heb er veel, da’s waar, maar ik verzamel en gooi of geef ze zelden weg. Ik heb misschien al twintig jaar een paar instappers van W.olky: onverslijtbaar, degelijk, lelijk volgens sommigen/velen maar oh zo comfortabel. Wat ik niet heb zijn schoenen met (erg) hoge hakken. Niet omdat ik ze niet mooi vind maar simpelweg omdat ik er niet op kan lopen. Dus hoef ik ze ook niet te kopen. Punt.