daar komt ze weer met haar gluten ….

als ik zeur, gerust zeggen hoor, maar ik vind dit toch ècht de moeite waard om te bekijken en te delen http://www.een.be/programmas/koppen/glutenvrij dus als het je niet interesseert, gewoon overslaan.

Om het geheel wat luchtiger te houden mijn aankoop van deze zomer:

  
Super, toch? Ik hou van schoenen. Ik heb – volgens mijn man dan – een schoenentic maar dat vind ik schromelijk overdreven. Ik ben zuinig op datgene wat ik in huis heb, ook op schoenen. Ik heb er veel, da’s waar, maar ik verzamel en gooi of geef ze zelden weg. Ik heb misschien al twintig jaar een paar instappers van W.olky: onverslijtbaar, degelijk, lelijk volgens sommigen/velen maar oh zo comfortabel. Wat ik niet heb zijn schoenen met (erg) hoge hakken. Niet omdat ik ze niet mooi vind maar simpelweg omdat ik er niet op kan lopen. Dus hoef ik ze ook niet te kopen. Punt. 

Nonsens en zo

deze had ik nog niet gedeeld: de kuiflavendel op mijn tuintafel. 

 Hopelijk ziet deze er nog ongeveer zo uit als ik zondag weer thuis ben …… We zijn er inderdaad even niet. Samen met man en (schoon)ouders zitten we weer even in de bergen. Schoonmoeder is jarig deze week, 85 wordt ze alweer. Omdat haar gezondheid behoorlijk iets achteruit gaat genieten we er nog maar eens fijn van. Ik denk wel dat ik na deze week nog een week vakantie nodig heb ….. 

Onderweg vaak genoten van kleinere en grotere pauzes. Tijdens een ervan zag ik dit leuke boeketje, met rabarber, je moet er maar opkomen.

 
Ik heb een brei-tic, zegt men. Ik brei (bijna) altijd en overal. Dus ook in de auto

  
Natuurlijk niet als ik zelf moet rijden ….. Verder hebben we onder andere 

 
de Grossglockner Alpenstrasse gereden. Ik was er nog nooit geweest, de rit was mooi, de natuur overweldigend met nog behoorlijke sneeuwmuren links en rechts van de weg op sommige stukken. De gletscher (Pasterzengletscher) schijnt ooit een behoorlijke  te zijn geweest maar is behoorlijk gekrompen gedurende de laatste jaren. 

Genoeg nonsens voor vandaag 😀

Er zijn van die dagen

dat ik energie heb voor tien. Dat ik een hele waslijst van dingen afwerk waar ik normaal gesproken dagen zo niet weken over doe. 

Het begon vanmorgen. Op een normale doordeweekse dag, als mijn man moet werken, sta ik rond kwart voor acht op. Ik ben net op tijd beneden om hem een kus te geven voordat hij gaat werken. Vroeger beneden komen om gezellig samen te ontbijten of de dag al vast door te nemen wordt niet gewaardeerd: hij wil rustig zijn krant lezen, geklets van mij wordt zo ’s morgens vroeg is niet leuk 🙂 Vandaar dat ik dus meestal eieren voor mijn geld kies en nog even boven blijf. Vandaag dus niet. Ruim voor half acht was ik al beneden, met het te wassen beddengoed al In mijn armen. Ik heb wel mijn mond gehouden, dat wel 🙂 Was gewassen en buiten te drogen gehangen. 

Daarna richting onbewoonde huis van mijn vader. Voor de derde dag op rij heb ik er veelal waardeloze spullen uit gehaald. En – laat mijn man dit maar niet lezen – de voortuin redelijk onkruidvrij geschoffeld. 

Mijn plan om vervolgens op bezoek te gaan bij mijn vader in het verpleeghuis waar hij woont heb ik eventjes uitgesteld. De lucht begon te betrekken en aangezien mijn beddenwas nog buiten hing leek het me verstandiger om naar huis te rijden en de was  maar naar binnen te halen. Hm, en toen was de buurman zijn gazon aan het maaien. Dat zou voor mij ook geen verkeerd iets zijn om te doen nu het nog droog was. Dus zo geschied. Aangezien onze tuin niet het formaat postzegel heeft was ik bijna een uurtje bezig. En nog niet moe. 

Vanmiddag wel naar mijn vader, daarna nog boodschappen gedaan. Nu even rustig op de bank met kopje koffie binnen handbereik. Zo’n dagen dat ik als bezige bij rondren zijn zeldzaam, die koester ik. Ik weet niet waar ik de energie vandaan heb, maar lekker was het wel. En morgen? Geen idee, wellicht ben ik dan weer net zo moe en energieloos als altijd …….

Nog niet helemaal

Ik had verwacht dat vandaag de blauwe regen explosief in bloei zou staan. Maar het is nog net ietsje te vroeg.  

 

Bijna, maar nog niet helemaal. Het gaat wel prachtig worden, ik verheug me er op!

De rest van de tuin begint nu ook echt mooi te worden. Jammer dat de beukenhaag zo langzaam uitloopt, alleen de ‘foute’ haagbeuk die er tussen staat heeft zijn groene blad al. 

 
Zie nu pas dat ik beter had kunnen laten maaien vóór het maken van de foto in plaats van erna ….

De buxus kan al bijna geknipt of geschoren worden. Heeft trouwens vreselijk te lijden van een of ander rottig motje. Heel veel kale plekken ….. of dat nog goed komt? Ik betwijfel het, deze zomer kijk ik het nog aan, en volgend jaar – helaas pindakaas – eruit met de handel …. 

Morgen ga ik schoffelen, de eenzame paardenbloem die nu nog in de border staat is dan verleden tijd 🙂 Vandaag nieuwe lavendelplantjes gehaald, die gaan morgen de border in. De oude planten hadden hun beste tijd gehad, die liggen nu op de composthoop. 

De set

Ja, en toen had ik heel tijdelijk een heus maar ook onbezoldigd baantje. Samen met mijn (ooit aanstaande) schoondochter mocht ik de catering verzorgen voor de (korte) film van mijn middelste. Niet dat dat echt veel voorstelde hoor, dat cateren, gewoon zorgen voor voldoende te eten, te drinken en te snoepen. Ha.  

 De eerste dag werd gefilmd in het leegstaande huis van mijn pa. Een huis vol stof en spinnenwebben. Kan ook niet anders na ruim twee jaar leegstand ….. Keuken en wc werden schoongeveegd en gedweild, koffieapparaat werd geïnstalleerd, de diverse spullen verdeeld over tafel, aanrecht en koelbox, want tja, een goed werkende koelkast was er niet (meer). Spannend om dan te wachten op mensen waarmee alleen contact is geweest via mail en Skype. Fijn als er dan een klik blijkt te zijn.  

 Er werd gefilmd in huis en in de tuin. Leuk om mee te maken. Voor een keer dan, want jeetje, filmen is vooral héél véél geduld hebben, voor de acteurs dan. En voor ons: stil zijn, muisjestil zijn. En tussendoor serveerden we dus koffie en thee, Limburgse vlaai en heuse pasta met saus. En genoten ook nog van het zonnetje en leuke gesprekken met mensen die ik nog nooit had ontmoet. Wat een wonderlijke wereld. 

De tweede dag nam ik een time-out om fijn een dagje te gaan fietsen. Schoondochter kon het die dag wel alleen regelen. Voor ’s avonds stond pizza van de pizzeria op het menu en dat kwam na enige vertraging (ze had het verkeerde adres opgegeven dus de pizza-koerier was ‘not amused’) helemaal goed. 

Gisteren was dag drie. Een dag op een geheel andere locatie, in de buitenlucht.  Zo’n uur rijden van hier. Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ik/we weer de catering zouden verzorgen maar een van de technici had zich ziek gemeld dus er waren extra hulphanden nodig. Ik wilde schoondochter niet alleen laten reizen en hoopte dat zij ter plekke wellicht nog voor de aanstaande tentamens voor haar eigen opleiding (medische beeldvorming) kon leren. Dat is haar daar niet gelukt, jammer!

De locatie was een uitzichtspunt  bij een grote bruinkoolgroeve in Duitsland. Jee, wat afschuwelijk indrukwekkend. Immens afgravingen, enorme monsterlijke machines. Niet een plek om gezellig de zondagmiddag door te brengen. Maar dat deden wij dus toch: alles voor het goede doel 🙂  

   Alles staat nu op beeld, de ruwe film is bijna klaar. Producent, zijn team en acteurs zijn tevreden. Nu komt het aan op het monteren. Als het klaar is zal ik de link hier plaatsen, nog even geduld …..

Mijn middelste

Mijn middelste is een leuk joch. Nou ja joch, hij wordt eind van de zomer vijfentwintig, is echt geen kind meer. Hij is natuurlijk eeuwig en altijd kind van mij, net als zijn oudere en jongere broer, maar allez ….. ik dwaal af. Hij studeert nog. Ik heb trouwens nog twee andere studerende kinderen en er zit nog niet echt schot in het afstuderen van de heren. Maar dit – alweer – terzijde. Mijn middelste dus. Hij zit op z’n derde opleiding na zijn middelbare school. Maar het is ècht zo: drie keer is scheepsrecht, hij zit nu goed op zijn plek! Na drie maanden wist hij al dat de opleiding voor industrieel ontwerper niet iets voor hem was, daarna werd het de kunstacademie waar hij ook niet geheel zijn ei kwijt kon, en nu zit hij op de/een filmacademie. Morgen, overmorgen en volgende week wordt er een heuse film gedraaid als opdracht voor school. Inclusief acteurs, regisseur, script(schrijver), licht- en geluidmensen, twee locaties, en last but not least: catering. Ha, en da’s (onder andere) mijn pakkie an 🙂 

En dus heb ik het erg druk, ha, maar verslag volgt 🙂

Nog heel even zeuren

Ik wil nog heel even terugkomen op mijn vorige bericht. Aanvankelijk was ik erg teleurgesteld over de inhoud van de uitzending van “keuringsdienst van waarde” over gluten. Maar nu zie ik het in een ander perspectief. Het zwaartepunt lag helemaal niet bij coeliakie of glutenintolerantie maar bij de HYPE die te maken heeft met gluten. En die is belachelijk/zwaar overtrokken/idioot (streep maar door wat niet van toepassing is) maar coeliaken profiteren er dus wel van, van die hype: ik kan nu gewoon iedere dag mijn (peperdure) verse brood halen bij de supermarkt, ik hoef niet meer na te denken over wat/waar/wanneer als ik in een willekeurige stad ben want er is altijd wel een plek waar ik iets kan scoren op glutenvrij gebied.  Ik hoef niet meer te bakken, en bang te zijn dat het weer eens mislukt …… En dat was echt wel anders toen ik met dit dieet begon. Ik liep dubbel zolang door de supermarkt om de ingrediënten voor de maaltijden bijelkaar te krijgen. Ik bakte trouw iedere week bakstenen die voor brood moesten doorgaan. Ik nam tassen vol met eten mee als we een dagje weg gingen. Gelukkig gingen we in die tijd op vakantie met de caravan, daarin was genoeg plek voor vacuüm verpakt brood voor drie weken …. 

Mijn lievelingsbrood van dit moment is Yam, en kost  € 4,25 per 600 gram. Maar dat terzijde. Vrolijk Pasen!

Ps het lukt me niet om mijn oude gravatar te gebruiken, om links naar YouTube filmpjes te plaatsen. Dan maar zo: Glutenfree: the truth behind the trend