Waar het hart vol van is

Vaak is dat eten. In mijn geval verplicht glutenvrij dus. Een aantal weken geleden tijdens mijn vakantie naar München en Oostenrijk had ik een aantal positieve, minder positieve en negatieve ervaringen. 

 In München ging ik naar een pizzeria waarvan ik wist dat ze lekkere glutenvrije pizza’s serveren. Ze waren verhuisd. Voorheen lagen ze in het centrum, in een studentenwijk, tegenwoordig een stuk verder weg. We reisden met tram, trein en bus om vervolgens een zo goed als leeg, ongezellig en bijna aftands restaurantje binnen te lopen. Nou ja zeg, had ik daarvoor gereserveerd en zo lang in het OV gezeten? Maar de pizza was lekker. http://www.ristorante-il-salento.de

   Negatieve ervaring had ik op een terrasje. Ondanks het feit dat op de menukaart uitdrukkelijk vermeld stond dat ze glutenvrije tagliatelle hadden, was men in de keuken niet op de hoogte van het feit dat deze ab-so-luut in een aparte, schone pan moet worden gekookt om kruisbesmetting te voorkomen. Nadeel van de glutenhype: producten worden steeds vaker aangeboden maar ongeschikt voor coeliaken door bereiding in de keuken ….

 Daarentegen was de glutenvrije Kaisersmarrn (soort pannekoek) – op een andere plek natuurlijk! – weer ver-ruk-kelijk, zo’n ervaring is hartstikke fijn! Maar dat wist ik wel, dit soort adresjes bezoek ik meer dan eens … 🙂 http://www.wildalpgatterl.at

  Uit eten, en dan bij het voorgerecht vers gebakken glutenvrij brood krijgen zonder dat ik daarop gerekend had: héél fijn. Het was ook nog eens geweldig lekker met olijven en gedroogde tomaat. 

http://www.forsthofalm.com/alm/restaurant-salzburgerland.html

Beloofd:

een paar foto’s van afgelopen weekend. Het was leuk maar ook dodelijk vermoeiend ….. We hebben flink gelopen, nauwelijks gewinkeld, niet echt lekker gegeten (verslag volgt …… ooit 🙂 ) Een absolute aanrader is een wandeling door de Englischer Garten, een flinke groene long in de stad.

  

Deze borders izijn dus ab-so-luut niet mijn smaak, maar ja, het zou saai zijn als iedereen hetzelfde mooi vindt, nietwaar?

 

Tuurlijk ook even wezen kijken naar de plek waar ieder jaar het grootse bierfestijn ter wereld – das Oktoberfest – wordt gehouden: de Theresienwiese Dat terrein was het echt niet waard om een foto van te plaatsen: een immense grasvlakte met verder niks. Is ook niet iets waar ik naar toe zou gaan, zo’n bierfeest. Ik drink zo goed als nooit bier, en als, alleen de glutenvrije variant, geen idee of dat daar te krijgen is.  Ik hou niet van bierdrinkers die veel te veel bier drinken, ik word niet goed van mensenmassa’s, kan absoluut niet tegen ladderzatte mensenmassa’s, kortom: niks voor mij. 

 
En zat word je vanzelf, met bier in mugs van 1 liter …. 

Samenvattend: München is een mooie stad om te bezoeken, alleen niet gedurende twee volle weken in september/oktober (om precies te zijn van 19 september tot 5 oktober 2015) als je net als ik geen liefhebber bent van bier, enz.

München

Gisteren toch maar weer eens een (piep)klein berichtje geplaatst op mijn oude blog. Er zijn nog te veel mensen die (alleen) daar lezen en benieuwd zijn naar het wel en wee van mijn vader. Te veel mensen die me irl kennen. Da’s niet altijd prettig, vind ik. Deze blog geeft wat dat betreft meer rust. Ook omdat zo goed als niemand in mijn omgeving er weet van heeft, van deze blog. Ik heb het gevoel dat ik iets vrijer kan schrijven. En heus niet alleen maar dingen onder de noemer ‘nonsens’. 

Wat me bijvoorbeeld de laatste tijd bezighoudt is de (geestelijke) gezondheid van mijn schoonmoeder. Het zou zo maar kunnen dat ze Alzheimer heeft. Ze was en is een groot fan van mijn andere blog, dit (Alzheimer) over haar zou ik daar (de oude blog) dus nooit kunnen neerzetten. Dus daar gaan we weer …… Ik heb het er nog wel eens over, later.

Mijn man is geboren met reisvleugeltjes. Echt waar. En ik heb geleerd om daar (het reizen) ook van te genieten terwijl ik vroeger toch echt een huismus was. Oost west, thuis best was zo ongeveer mijn lijfspreuk. Zometeen vertrekken we naar München voor een paar dagen. Koffertje is al gepakt. Foto’s volgen, vast. Ik zal mijn best doen om een paar mooie te schieten. Maar verwacht geen wonderschone prenten … Ik heb er gewoon weg ’t geduld niet voor. 

daar komt ze weer met haar gluten ….

als ik zeur, gerust zeggen hoor, maar ik vind dit toch ècht de moeite waard om te bekijken en te delen http://www.een.be/programmas/koppen/glutenvrij dus als het je niet interesseert, gewoon overslaan.

Om het geheel wat luchtiger te houden mijn aankoop van deze zomer:

  
Super, toch? Ik hou van schoenen. Ik heb – volgens mijn man dan – een schoenentic maar dat vind ik schromelijk overdreven. Ik ben zuinig op datgene wat ik in huis heb, ook op schoenen. Ik heb er veel, da’s waar, maar ik verzamel en gooi of geef ze zelden weg. Ik heb misschien al twintig jaar een paar instappers van W.olky: onverslijtbaar, degelijk, lelijk volgens sommigen/velen maar oh zo comfortabel. Wat ik niet heb zijn schoenen met (erg) hoge hakken. Niet omdat ik ze niet mooi vind maar simpelweg omdat ik er niet op kan lopen. Dus hoef ik ze ook niet te kopen. Punt. 

Nonsens en zo

deze had ik nog niet gedeeld: de kuiflavendel op mijn tuintafel. 

 Hopelijk ziet deze er nog ongeveer zo uit als ik zondag weer thuis ben …… We zijn er inderdaad even niet. Samen met man en (schoon)ouders zitten we weer even in de bergen. Schoonmoeder is jarig deze week, 85 wordt ze alweer. Omdat haar gezondheid behoorlijk iets achteruit gaat genieten we er nog maar eens fijn van. Ik denk wel dat ik na deze week nog een week vakantie nodig heb ….. 

Onderweg vaak genoten van kleinere en grotere pauzes. Tijdens een ervan zag ik dit leuke boeketje, met rabarber, je moet er maar opkomen.

 
Ik heb een brei-tic, zegt men. Ik brei (bijna) altijd en overal. Dus ook in de auto

  
Natuurlijk niet als ik zelf moet rijden ….. Verder hebben we onder andere 

 
de Grossglockner Alpenstrasse gereden. Ik was er nog nooit geweest, de rit was mooi, de natuur overweldigend met nog behoorlijke sneeuwmuren links en rechts van de weg op sommige stukken. De gletscher (Pasterzengletscher) schijnt ooit een behoorlijke  te zijn geweest maar is behoorlijk gekrompen gedurende de laatste jaren. 

Genoeg nonsens voor vandaag 😀

Er zijn van die dagen

dat ik energie heb voor tien. Dat ik een hele waslijst van dingen afwerk waar ik normaal gesproken dagen zo niet weken over doe. 

Het begon vanmorgen. Op een normale doordeweekse dag, als mijn man moet werken, sta ik rond kwart voor acht op. Ik ben net op tijd beneden om hem een kus te geven voordat hij gaat werken. Vroeger beneden komen om gezellig samen te ontbijten of de dag al vast door te nemen wordt niet gewaardeerd: hij wil rustig zijn krant lezen, geklets van mij wordt zo ’s morgens vroeg is niet leuk 🙂 Vandaar dat ik dus meestal eieren voor mijn geld kies en nog even boven blijf. Vandaag dus niet. Ruim voor half acht was ik al beneden, met het te wassen beddengoed al In mijn armen. Ik heb wel mijn mond gehouden, dat wel 🙂 Was gewassen en buiten te drogen gehangen. 

Daarna richting onbewoonde huis van mijn vader. Voor de derde dag op rij heb ik er veelal waardeloze spullen uit gehaald. En – laat mijn man dit maar niet lezen – de voortuin redelijk onkruidvrij geschoffeld. 

Mijn plan om vervolgens op bezoek te gaan bij mijn vader in het verpleeghuis waar hij woont heb ik eventjes uitgesteld. De lucht begon te betrekken en aangezien mijn beddenwas nog buiten hing leek het me verstandiger om naar huis te rijden en de was  maar naar binnen te halen. Hm, en toen was de buurman zijn gazon aan het maaien. Dat zou voor mij ook geen verkeerd iets zijn om te doen nu het nog droog was. Dus zo geschied. Aangezien onze tuin niet het formaat postzegel heeft was ik bijna een uurtje bezig. En nog niet moe. 

Vanmiddag wel naar mijn vader, daarna nog boodschappen gedaan. Nu even rustig op de bank met kopje koffie binnen handbereik. Zo’n dagen dat ik als bezige bij rondren zijn zeldzaam, die koester ik. Ik weet niet waar ik de energie vandaan heb, maar lekker was het wel. En morgen? Geen idee, wellicht ben ik dan weer net zo moe en energieloos als altijd …….

Nog niet helemaal

Ik had verwacht dat vandaag de blauwe regen explosief in bloei zou staan. Maar het is nog net ietsje te vroeg.  

 

Bijna, maar nog niet helemaal. Het gaat wel prachtig worden, ik verheug me er op!

De rest van de tuin begint nu ook echt mooi te worden. Jammer dat de beukenhaag zo langzaam uitloopt, alleen de ‘foute’ haagbeuk die er tussen staat heeft zijn groene blad al. 

 
Zie nu pas dat ik beter had kunnen laten maaien vóór het maken van de foto in plaats van erna ….

De buxus kan al bijna geknipt of geschoren worden. Heeft trouwens vreselijk te lijden van een of ander rottig motje. Heel veel kale plekken ….. of dat nog goed komt? Ik betwijfel het, deze zomer kijk ik het nog aan, en volgend jaar – helaas pindakaas – eruit met de handel …. 

Morgen ga ik schoffelen, de eenzame paardenbloem die nu nog in de border staat is dan verleden tijd 🙂 Vandaag nieuwe lavendelplantjes gehaald, die gaan morgen de border in. De oude planten hadden hun beste tijd gehad, die liggen nu op de composthoop.