zonder

Ik las laatst op een blog over ’n boek getiteld ‘bucketlist’. Een heus boek dus waarin je dingen kon aanstrepen die je nog wil/moet doen of al gedaan hebt.  Dat zette me aan het denken. Heb ook ik zo’n lijst? Wil ik wel op papier hebben staan wat ik nog allemaal wil doen in de rest van mijn leven? Nee, daar kan ik kort over  zijn. Ik ben niet iemand van lijstjes, ik word bij wijze van spreken al kriegelig van een boodschappenlijstje. Wat ik moet kopen of doen of laten zit in mijn hoofd. Of beter gezegd: zou in mijn hoofd moeten zitten. Makkelijk en soms ook moeilijk met het klimmen der jaren want ik wil nog wel eens wat vergeten …. Ha. Maar er zijn nu toch wel een aantal dingen die ik gewoon zou willen doen. Zonder erover na te moeten denken. Zonder angst, zonder me zorgen te (moeten) maken:

* zonder zorgen in een vliegtuig stappen naar een bestemming in de zon

* zonder angst mijn zoon naar zijn ‘kot’ in Brussel laten gaan

* zonder angst kijken naar de foto’s die hij afgelopen maandag maakte op de Grote Markt in Brussel terwijl ik ervan uit was gegaan dat hij ‘veilig’ binnen zou blijven

* gewoon naar de mooie en gezellige kerstmarkten gaan zonder …..

Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik ben bang dat dat ook niet helpt …..

Ik plaats maar een foto van ‘mijn’ kat, is tenminste iets wat positief is aan dit bericht

 

liebster award

liebsteraward

Ik kreeg van Kimberley van de blog https://mydearestmadness.wordpress.com/ een Liebster Award waarvoor dank!

De regels van de Award:

  1. geef aan welke blog jou heeft genomineerd en plaats de Award.
  2. geef antwoord op de 11 vragen die door die blog aan jou zijn gesteld.
  3. noem 11 willekeurige feitjes over jezelf.
  4. nomineer 5-11 blogs (met minder dan 200 volgers) waarvan jij vindt dat ze deze award verdienen.
  5. laat deze bloggers weten dat jij ze hebt genomineerd.
  6. geef de blogs 11 vragen om te beantwoorden
  7. dit zijn de vragen die Kimberley mij stelde:

Waarom ben jij gaan bloggen?

Ik blog al sinds augustus 2010. Dat is niet deze blog, maar een blog over mijn vader met Alzheimer. Om ook iets meer over mezelf te schrijven (‘neuzelen’) ben ik deze blog begonnen.

Wat vind je het leukste aan bloggen?

Redelijk anoniem kunnen schrijven over kleine dingen die me zoal bezig houden.

Wat was je eerste gedachte toen je vanmorgen opstond?

Snel buiten gaan kijken of de storm schade heeft aangericht in de tuin.

Waar ben je dankbaar voor?

Dat ik ondanks twee auto-immuunziektes toch een fijn leven heb!

Kun je jezelf in 5 woorden omschrijven?

Tolerant, stress-kip, hartelijk, erg gesteld op rust en op gezelligheid

Wat wilde je als kind later geworden en wat ben je uiteindelijk geworden?

Niet lachen: moeder. Dat is iets dat me van jongs af aan duidelijk was. En dat ben ik uiteindelijk ook geworden. In mijn werkzaam leven was ik secretaresse. Maar dat was geen droom van mij als kind 🙂

Waarvoor kan men je ’s nachts wakker maken?

Nergens voor, ik slaap te graag

Waar ben je het meest trots op?

Op mijn zonen, op wie en hoe ze zijn, en op wat ze tot nog toe hebben bereikt. Met stip op nummer een staat mijn jongste die via VMBO, HAVO en VWO nu tandheelkunde studeert.

Wat is jouw ultieme droom?

Als het niet zoveel energie zou kosten zou ik best een wolwinkeltje willen runnen, of desnoods een wol-webwinkel, maar ik denk dat dit bij dromen blijft. Ooit leek het me ook fantastisch om veel dieren in en rond het huis te hebben: hond, katten, kippen en ook wel een geit(je). Maar meer dan drie katten (tegelijk) liepen er hier nooit rond.

Wat wordt je grootste uitdaging in 2016?

Goh, ik denk eigenlijk niet (meer) zo ver vooruit. Ik denk toch wel dat het behouden van (zoveel mogelijk) gezondheid het allerbelangrijkst is.

Welke blog van jou moeten we zeker gelezen hebben?

Tja, ’t is allemaal geneuzel ……

Elf willekeurige feitjes over mezelf:

  1. verslaafd aan blogs lezen en het spelen van Word- en Numfeud op de i-pad
  2. volgens mijn omgeving kan ik vreselijk eigenwijs zijn
  3. dol op Oostenrijk
  4. ik hou van rust. Hoogst zelden dat hier de radio aanstaat. Televisie kijk ik ook hoogst zelden trouwens
  5. ik hou niet van chaos, mijn huis moet opgeruimd zijn.
  6. ik kook niet graag, maar eet wel graag lekker 🙂
  7. ik eet glutenvrij omdat het moet, ik heb namelijk coeliakie.
  8. ik probeer zoveel mogelijk naar mijn lichaam te luisteren: ik heb namelijk ook MS en heb daardoor beperkte(re) energie.
  9. oh ja, ik ben sinds een aantal jaren vreselijk verslaafd aan breien. Ik brei bijna altijd en overal. Voordeel is dat ik dan lekker rustig moet zitten, best makkelijk gezien punt 8.
  10. ik ben van nature een echte huismus. Maar ik ga ook graag op stap of op reis. Zie punt 3.
  11. Ik lees graag, maar heb er dankzij punt 1. en 9. weinig tijd meer voor

Ik zou dus nu andere blogs moeten nomineren, maar dat doe ik niet, iedereen die deze blog leest en zich geroepen voelt om de 11 vragen te beantwoorden: ga je gang!

de kroket

Mijn man moest vandaag in Venlo zijn. En ik ging mee! Waarom? Omdat ik voorzag dat we wellicht konden gaan lunchen bij Valuas. En daar kun je bijvoorbeeld overheerlijke (zelfgemaakte) kroketten en bitterballen eten, waaronder ook glutenvrije!

 Het leuke – vind ik – van ‘Valuas’ is dat het een restaurant is met een Michelinster, waar je ook lekker (en niet duur) kunt eten in de brasserie, met voor mij dus als absolute topper hun glutenvrije kroket en bitterbal. (Eh, in het restaurant was ik dus nog niet)

Ik ging dus mee en heb genoten. Overheerlijk, echt waar, daar zit ik graag twee keer een uurtje voor in de auto. Tja, het is dus niet goed volgens de nieuwe richtlijnen van het voedingscentrum ….. maar ik at er heel bescheiden maar ééntje (kroket) 🙂


Zouden de vereeuwigde gasten ook voor kroketten zijn gegaan?

#wijbloggenglutenvrij: mijn ontbijt

Voor de tweede keer doe ik mee met het initiatief van een aantal glutenvrije bloggers #wijbloggenglutenvrij (blogbericht van de eerste keer kun je hier nog eens nalezen). Dit keer met als onderwerp: mijn ontbijt.

Mijn ontbijt over het algemeen? Saai. Kan er niets meer van maken. Ik ontbijt negenennegentig van de honderd keer met twee sneetjes glutenvrij brood met als beleg jonge 30+ kaas of serranoham en (roomboter en) jam en heel soms pure hagelslag. Grote mok koffie verkeerd erbij en een glas water met de nodige vitamientjes en tabletjes. Klaar. Sinds een jaar of vier maak ik mijn jam zelf. Veel lekkerder dan wat ik altijd kocht in de winkel. De aardbeien koop ik, de rode bessen (‘miemelen’ zeggen we hier) groeien aan een struikje en een boompje in onze tuin. Overvloedig. Beetje werk, maar dan heb je ook zo een leuke voorraad.

 
Voordeel: stukken minder zoet omdat ik speciale vruchtengelei gebruik. De verhouding vruchten staat tot suiker is 3:1. Niet zo zoet en dat vind ik wel zo fijn. Ik geloof dat deze suiker in Nederland niet te koop is, wel in Duitsland en België. Het brood dat ik meestal eet is van yam, vaak de lichtmeerzaden variant maar net zo lief een van de andere soorten. Waarom? Omdat het in vergelijking tot andere glutenvrije broden meer vezels bevat èn er jodiumhoudend zout is gebruikt. En ook natuurlijk vanwege de goede verkrijgbaarheid bij de supermarkt (Jumbo) bijna om de hoek. Maar ik eet net zo lief het Genius brood dat te koop is bij de AH, of de meergranen bolletjes van Schär, of de baguettes van Schnitzer. Als het maar glutenvrij is en ik het zelf niet hoef te bakken want daar heb ik een broertje dood aan …. Mijn glutenvrije baksels in het verleden,  bah, brokken steen leken het wel ….

De ene keer dat ik geen brood eet ’s ochtends ontbijt ik met een kom (glutenvrije) havervlokken met warme melk. Ook lekker, vult prima.

Op vakantie gaat het er vaak toch wel anders aan toe. Ander land, andere winkels, andere merken. Ik neem voor de eerste dagen altijd glutenvrij brood van thuis mee (dat Yam brood is na een week nog zo goed als vers, echt waar, is toch eigenlijk niet normaal hè?) maar eet ook brood dat ik ter plekke koop. We zijn redelijk vaak in Oostenrijk, in een appartement. Voordeel is dat ik dan verantwoordelijk ben voor mijn eigen ontbijt en me dus geen zorgen hoef te maken over kruisbesmetting omdat ik dan ook mijn eigen brood, kuipje boter en pot jam en zo bij me heb. Het brood dat ik daar graag eet koop ik bij de Merkur supermarkt. Of de (meegenomen) Yam, of de meergranen bolletjes van Schär, of de ……. etc.

Ontbijt in een hotel kan mee- of tegenvallen. Afgelopen zomer waren we een aantal dagen aan het Gardameer in Italië. Een overnachting in Riva in een mooi hotel, het Astoria Park Hotel. Ik had vantevoren gemaild met de vraag of ze een glutenvrij ontbijt konden serveren:


Super!! De broodjes waren warm, er was keuze genoeg vwb beleg. Echt fijn.

Het hotel dat we voor de nachten daarna hadden gereserveerd (Hotel Suisse in Sirmione) had op de site staan dat ze tegen meerprijs van € 3 een glutenvrij ontbijt konden serveren. Juist ja: konden ….. Wat viel dat tegen. Ik had de keus uit crackers, koekjes en een cake-je, en daar moest ik € 3 extra voor betalen. Meer betalen voor minder service. Bah. Ik had toen helaas geen eigen brood mee maar ben dat wel gelijk gaan kopen in het eerste de beste supermarktje. Moraal van deze laatste alinea: ook al ga je ontbijten in een land waar glutenvrij doodnormaal is, zorg dat je toch voorbereid bent 😉

Meer lezen over het ontbijt van andere glutenvrije bloggers kan bij:

creatief glutenvrij

glutenvrije mama

glutenfree Amsterdam

de glutenvrije man

miss glutenvrij

Laurien is

glutenvrij reizen

mainly Marlot

ik ben glutenvrij

home of comfort

more than soup

pinkpequena

my serendipity

Nou ja zeg,

een zondag met een strakblauwe lucht, en dat in oktober. Wel een beetje frisjes, maar mooi dat het buiten was!  De bedwas hing, hoogstwaarschijnlijk voor de allerlaatste keer in 2015, lekker buiten te drogen, heerlijk!  We hadden geen zin om thuis te blijven, dus deden we een (klein) rondje te voet. Dit  keer heel dichtbij, door en rond ons eigen dorp. 

We kwamen onder andere een oude grenspaal tegen:

   

en een nieuwe:

 

en hier moet er nog een komen:

  

We kriskrasten door Nederland en Duitsland en hadden veel te bespreken want ook al scheen de zon en was het een mooie dag er zijn ook zorgen en zorgjes. Zo bespraken we een vriendschap die flinke barsten vertoont, de gezondheid van ouders, de studie van de jongens. Die jongens, daar hebben we gelukkig geen echte zorgen om, zij doen het goed. Maar we praten graag met elkaar over hen 🙂

Natuurlijk hadden we ook oog voor de omgeving, die is ook zo dichtbij huis enorm de moeite waard:

   
Met de handen boven mijn hoofd vanwege de vele vallende eikeltjes onder deze flinke eik door.

 

En nee, dit zijn geen foto’s die scheef zijn genomen 🙂 

  
   

En thuis was er koffie, en alweer een breiwerkje 

  

Het was een mooie dag.

Over nog een kussen en mijn tuin ….

Ik had een shawl, en die werd in de loop der tijd alleen maar langer en langer. Zo lang, dat het niet meer prettig was om ‘m te dragen. Ik kreeg weer zin om te breien, nog een kussen moest het worden. Ik had alleen geen wol meer in huis. Wel die te lange shawl. En dus haalde ik ‘m uit. De wol werd een leuk kussen, en dat in een vloek en een zucht. Voor herhaling vatbaar, ik heb alleen geen te lange shawl meer in huis …

  
De herfstaster verdient echt wel een mooiere foto, het is zo’n mooie plant met z’n vrolijke gele hartje:

  

Ik heb al jaren een Nederlandse vriendin in de VS, in Oregon. Zij en haar man waren vorige maand nog in Nederland, het was zó leuk ze weer eens te zien. Haar man werkt “thuis” bij de politie. Hij was – op de achtergrond – te zien bij de persconferentie na de dodelijke schietpartij bij een school in Roseburg. Het lijkt me persoonlijk al geen pretje om politieman te zijn en zeker niet bij zo een  vreselijke gebeurtenis. Bah. 


Vrolijk word je niet van al het wereldnieuws. Vrolijk word ik gelukkig wel van mijn tuin. Het krentenboompje is nu zo mooi van kleur:

 En de buxus? Ach, gedeeltelijk heb ik ‘m heel kort geknipt, gedeeltelijk heb ik ‘m verwijderd. Kaal is het daar, ik ben nog in dubio wat ervoor in de plaats moet (of mag) komen. 

  
Sowieso ga ik de hosta’s delen, en misschien maagdenpalm als bodembedekker planten. Of ….. Het leven van een tuinbezitter *zucht* …..

Gekocht, gekregen en gebreid

Ik heb ze in huis, mijn Alzheimer sokken. Gelijk twee paar gekocht, kan ik er mooi gelijke paartjes van maken 🙂 Maar eerst voorlopig lekker opvallend doen:


Ik kreeg van mijn oudste een WhatsApp: “EINDELIJK” met bijbehorende foto:


Hij heeft zijn knuffel weer 🙂 Zal ik maar niet zeggen dat ze allebei bijna zevenentwintig zijn?

Hij was ‘m thuis vergeten, ik heb ‘m opgestuurd naar daar waar ze (hij en zijn broer) studeren en wonen. In een grote doos met een heleboel nodige en onnodige dingen om de boel op te vullen: hagelslag, sportschoenen (ja, ook vergeten ….), etc, etc. Ik mag me nooit ergens mee bemoeien, *zucht* ….

Ik kan goed merken dat ik veel meer tijd over heb nu mijn zonen weer uitgevlogen zijn: ik ben beduidend meer aan het breien. Met als gevolg dat mijn eerste zelfgebreide kussen ineens heel snel klaar was. Smaakt naar meer, nummer twee is in de maak. Ik zag trouwens geweldig mooie kussens op een site staan. Als ik nu flink door brei kan ik ook ooit een eigen collectie uitbrengen …… haha.


Voor geïnteresseerden: ik heb gebreid met wol ‘Sempione’ van ‘Lang Yarns’, 65 steken opgezet met naald 6.