hoop …

Kijk, dit maakt mij nu blij, zo’n bericht. Het klinkt hoopvol, hopelijk geen dode mus? 

Gelezen op nu.nl:

Onderzoekers stellen dat de genezing van de zenuwziekte MS dichterbij komt. Aan de hand van genetische studies zijn er stoffen ontdekt die een belangrijke rol kunnen spelen bij de ontwikkeling van baanbrekende medicijnen.

Onderzoekers Geert Poelmans en Gerard Martens van de Radboud Universiteit hebben een overzichtskaart voor MS samengesteld waarin de biologische processen staan die betrokken zijn bij de ziekte.

Aan de hand van genetische studies bij 11.500 MS-patiënten en 21.000 gezonde controles is deze kaart samengesteld.

Uit dit onderzoek wordt de ‘MSmap’ gecreëerd, een digitale versie van de overzichtskaart voor de behandelend neurologen die aangevuld gaat worden met nieuwe informatie. Deze kaart kan vervolgens worden gebruikt om de diagnose en prognose bij mensen met MS te ondersteunen. Hierbij zijn verschillende binnen- en buitenlandse MS-centra betrokken.

Genezing

De genezing van MS komt volgens de wetenschappers dichterbij door het testen van drie stoffen die aangrijpen op de biologische processen in een MS-celmodel dat gebaseerd is op stamcellen die afgeleid zijn van MS-patiënten.

Het Nationaal MS Fonds heeft het onderzoek financieel ondersteund.

Winter, lente of toch herfst?

Na de kou van vorige week kwam er een lente-achtige maandag met temperaturen van ruim boven de 15 graden. Veel gekker moet het niet worden …..  Terwijl zowat iedereen genoot van terrasje of weet-ik-veel-wat was ik samen met mijn jongste hard aan ’t werk in de tuin. Er was een hele hoop gesnoeid de afgelopen week en het snoeisel moest nodig van hot naar her. En ja, ook het eikenblad moest hoognodig van het gras.

Dat wat te grof was om gehakseld te worden wordt t.z.t. verwerkt tot brandhout. Daarmee hebben we niet echt veel haast, want er is nog (meer dan) genoeg.



Heerlijk toch, zo’n voorraad?

Vandaag lijkt het meer op herfst, het is dus lekker om weer binnen bezig te zijn. Alweer met een breiwerk, hoe kan het ook anders zou je haast denken. Dit keer een dekentje voor een aanstaand baby’tje, het eerste kleinkind van mijn schoonzus en zwager, tevens het eerste achterkleinkind in de familie. Hij (ja, dat is al bekend) is zeer welkom 🙂


De ingebreide sterren zag ik op de blog van breimeisje. De randsteek is een dubbele gerstekorrel, het materiaal is Partner 6 van Phildar, gebreid met nld 6.

Dit breien gaat goed samen met mijn nieuwste verslaving. Sinds kort zijn we geabonneerd op N.etflix. Beter gezegd: onze middelste heeft zijn abo uitgebreid naar een familieabonnement, wij ‘mogen’ betalen haha, en nu kan het hele gezin kijken. Ik volg House of Cards 🙂

#wijbloggenglutenvrij:de inhoud van mijn tas

Voor alweer de derde keer doe ik mee met het initiatief van een aantal – al dan niet – glutenvrije bloggers onder de noemer #wijbloggenglutenvrij. (Wat houdt dat in? Staat hier) Het onderwerp is niet specifiek glutenvrij dit keer, maar daarom niet minder leuk. Vind ik 🙂

De inhoud van mijn tas. Tja. Het is toch wel enigszins persoonlijk wat ik zoal met me mee sleep. Volgens mensen die me kennen is dat zowat het hele huishouden. Dat is schromelijk overdreven maar ik moet toegeven dat mijn zware tas me in het verleden een heuse overbelaste rechterschouder opleverde. Dankzij fysiotherapie, rust, de juiste oefeningen, een andere manier van tas met me mee slepen en – last but not least – grote opruiming is dat gelukkig weer verleden tijd.

Ik sleep (nog altijd) veel met me mee maar volgens mij is dat wel allemaal nodig 🙂 Dus ik ga nu met de billen bloot:

 

Mijn tas:

Sinds oktober ben ik trotse bezitter van – gelukkig weer – een vrij groot model handtas. Zwart. Veilige kleur, past overal bij. Aangezien ik niet hou van het wisselen van tas een groot voordeel. Alles past erin en niets hoeft eruit. Zálig.

Inhoud:

Portemonnee, al sinds een jaar of 20 denk ik zo in mijn bezit. Het mottto ‘liever naakt dan namaak’ geldt zeer zeker voor mij en heel veel van mijn spullen. Goede kwaliteit boven kwantiteit. Deze is van leer, ziet er nog prima uit. Wordt eigenlijk alleen maar mooier. Twee ritsen zitten erin, dat was in de tijd van aanschaf een must. Doordat ik in de pre-eurotijd constant 2 valuta (guldens en marken) bij me had was dit geen overbodige luxe. Ook op vakantie in het buitenland was dit makkelijk. Na de invoering van de euro gebruikte ik lange tijd (toen ik nog regelmatig boodschappen deed voor mijn vader) een vakje voor mijn eigen geld en het andere voor het betaalpasje en geld van mijn vader.

Behalve wat kleingeld en (weinig) papiergeld heb ik verschillende pasjes van verschillende banken (privé en zakelijk), kredietkaart, ID, rijbewijs, verschillende (teveel) kortings- en stempelkaarten, verzekeringskaartje, kaartje met typenummer van stofzuiger (voor de juiste zakken) en printer (juiste inkt) bij me. En *zucht* kassabonnetjes, heel veel kassabonnetjes. Ik bewaar echt heel veel bonnetjes …

Portefeuille.


Zelfde merk, zelfde kwaliteit, zelfde kleur. Eigenlijk overbodig omdat ik ID en rijbewijs tegenwoordig in mijn portemonnee bij me draag. Zit verder vol met (minder gebruikte) pasjes, donorcodicil, verzekeringspapieren van de auto.

Huis- en autosleutels.

Zakdoekjes, atijd van papier. Suikervrije kauwgum. Heel veel pakjes, nieuw en aangebroken. Toilettasje met camouflagestift om pukkeltjes te verdoezelen, lippenstift (gebruik ik hoogst zelden trouwens), vijltje, lipgloss, spiegeltje.


Parkerballpoint. Al jarenlang in mijn bezit. Kwaliteit hè. Las laatst ergens dat dit een perfect zelfverdedigingswapen zou zijn? Ik gebruik ‘m alleen om mee te schrijven trouwens …

i-Phone.


Mijn oude was een krijgertje. Die ging laatst langzaam maar zeker definitief dood. Oef, dat was even schrikken. Gelukkig nog net op tijd een back-up gemaakt. Toen kocht ik een nieuwe en daar ben ik best blij mee. Het is mijn verbinding met internet, met mijn zonen in het buitenland, mijn agenda, mijn notitieblok, mijn boodschappenlijstje, mijn adressenboekje, mijn geheugen, mijn fototoestel, mijn fotoalbum, mijn spelletjes, kortom mijn (bijna) alles. Oh ja: ik kan er ook mee bellen 🙂 Dit is trouwens alleen het hoesje, gekocht in Riga.

Voordat ik de diagnose coeliakie kreeg had ik best vaak ‘ongelukjes’. Met andere woorden: ik haalde het toilet erg vaak niet (helemaal) op tijd. Vreselijk vond ik dat. Gênant. Ik voelde me daar best ongelukkig of ongemakkelijk over. Was ook constant en overal op zoek naar een (openbaar) toilet voor het geval dat. Sinds die tijd heb ik ook altijd een noodpakketje bij me: onderbroek, inlegkruisje, maandverbandje. Ongelukjes gebeuren me sinds ik glutenvrij eet nog maar weinig, hoogst zelden eigenlijk. Gelukkig maar.

Zonnebril op sterkte omdat ik nu eenmaal brildrager ben. Al vanaf mijn negende.

Ik neem zo goed als nooit glutenvrije dingetjes mee om onderweg te snacken of eten. Dat doe ik alleen als ik op vakantie ga. Ik heb zelden zin op tussendoortjes. En als, dan is een appel zó gescoord. Toch zaten er laatst glutenvrije spullen in mijn tas:


Glutenvrij brood. Ik was uitgenodigd voor een verjaardag en voor alle zekerheid nam ik dit mee. Was niet nodig, wist ik eigenlijk ook wel want deze vriendin zorgt altijd geweldig goed voor haar (twee) glutenvrije gasten! Dit brood is niet te koop in Nederland, wel in Oostenrijk en zó lekker dat ik een flinke voorraad mee naar huis heb genomen.


Ik had dus niets mee hoeven te nemen naar die verjaardag en kreeg na afloop ook nog eens een stukje glutenvrije peperkoek mee. Het gebruikte deel zat in de boeuf bourguignon, en dat was lekker!

Vaak, maar niet altijd, en zeker niet als ik naar een verjaardag ga, sleep ik een breiwerkje met me mee.


Benieuwd naar wat anderen zoal meeslepen?

meer dan glutenvrij

glutenvrije mama 

ik ben glutenvrij 

 

 

 

 

 

 

Terug naar normaal

Weer (bijna) alles normaal hier. Twee zonen en één kat gingen afgelopen zondag weer terug naar waar ze door het jaar wonen. Laatste zoon vertrok vanmiddag. Het huis is nu weer van ons tweetjes, wat een lekker gevoel na alle (gezellige) drukte de afgelopen twee weken. De meeste bedden zijn weer verschoond, de meeste was is gewassen, de kattenbakkorrels (die door de hele kelder lagen omdat ‘mevrouw’ kans had gezien een hele volle zak open te bijten …..) zijn bijelkaar geveegd, de koelkast is weer vreemd leeg, de voorraad van zo goed als alles moet hoognodig worden aangevuld maar dat komt morgen wel. Eerst een lekkere kop koffie, hè hè, dat doet goed 🙂

  

familie compleet

Sinds gisteren zijn we weer voor een aantal weken een druk gezin plus kat. Hoe leuk Luna het vond om weer te gaan reizen zie je op onderstaand plaatje:

  
Even voor de duidelijkheid: dit is een stukje van de bank in de gemeubileerde woning van oudste en jongste 🙂

De kerstboom staat al te schitteren in vol ornaat van nog geen meter, maar wel echt want ik hou niet van nep, boodschappen worden in huis gehaald, het is gezellig druk, kortom: ik las een blogpauze in. Fijne feestdagen met iedereen die jullie lief is, en tot volgend jaar!

  

sokken en zo

Vervelen staat niet in mijn woordenboek, ik ben eigenlijk altijd wel bezig met iets. Meestal iets nuttigs, (héél) vaak iets leuks. Oh, en ook heel vaak met NumFeud en consorten. Lezen en breien en in de tuin werken zijn nuttig èn leuk. Voor wat betreft breien waag ik me maar hoogst zelden aan kleding. Beter gezegd: kleding breien is niet echt mijn ding, het wil niet echt ‘zitten’, ik heb gewoonweg te weinig geduld om onderdelen samen te voegen tot een geheel. Zo heb ik laatst voor mezelf een vestje gebreid. Het resultaat valt uiteindelijk best wel mee, maar wat kostte het me moeite om alles netjes af te werken. En als ik het aan heb ben ik constant aan het sjorren. Hmm, gevalletje een keer en nooit meer. Wat ik wel graag brei zijn sokken. Van babysokjes (voor – aanstaande – baby van neef en zijn vriendin) tot en met herensokken in maat 46 en alles daar tussenin. Gewoon een tic van mij denk ik maar. Het gepuzzel vind ik leuk, het resultaat is prima, ze zitten lekker, gaan heel lang mee en blijven ook nog eens mooi. Zo heb ik sinds gisteravond de helft van een paar dikke sokken cq huisslof voor mijn middelste klaar. Dat had nog een vervelend staartje: ik stond op om iets te pakken, plofte vervolgens weer terug in de bank en ging toen op een (korte) breipen zitten. Auw. Ik heb nu een gaatje in mijn linkerbil …


waar mijn hart vol van is 

Nou, dat is niet zo moeilijk: mijn tuin. Pff, alweer een grasveld vol blad. Eikenblad, dus dat moet er af anders lijdt het gras te veel. Is nu al meer mos, madeliefjes, paardenbloem en duizendblad dan gras dus ….. Voordeel is dat ik dan èn lekker buiten bezig ben èn calorieën verbrand èn mijn hoofdpijn hopelijk kwijt raak. Laatste is een gevolg van een uurtje langer dan normaal in bed blijven liggen, iets dat tot een aantal weken geleden niet mogelijk was dankzij een matras waarop ik nooit niet lekker op sliep. Sinds de nieuwe matras slaap ik héérlijk en sta ik ’s morgens zonder pijn in mijn rug op. Dus. Ik heb gisteravond ook twee in plaats van een glaasje wijn gedronken dus die hoofdpijn heeft wellicht nog een oorzaak. Om terug te komen op de tuin: die is nog niet in winterslaap dankzij de toch wel erg hoge temperaturen van de laatste tijd. Er bloeit  nog lavendel en de (compleet) afgeknipte buxus springt uit. Moet niet gekker worden.

Over Luna kan ik binnenkort weer schrijven. Yes!! Zij komt – als het goed is en zoonlief niet vergeet om haar vliegticket te regelen – met de kerst.

Glutenvrij. Ja, deel van mijn dagelijks leven. Gisteren liep ik door de stad waar ik ben opgegroeid. Veel lege winkels, helaas. Het is niet meer de (winkel)stad van vroeger. En toch ook hoop: nieuwe initiatieven, nieuwe concepten, veelal jonge mensen die durven om iets te beginnen wat er nog niet was. Woonwinkeltjes, al dan niet gecombineerd met horeca, en ook een klein horeca-pareltje: “rauw”. Negenennegentig van de honderd keer dat ik alleen ben loop ik langs een horecagelegenheid, ik ga nooit in mijn uppie ergens zitten. Gisteren dus wel! “rauw” is pas sinds kort geopend in een piepklein pandje, maar het allerbelangrijkst (voor mij) is wat ze bieden: volledig glutenvrije menukaart! En ook nog eens biologisch en lactosevrij. En ze nemen dit enorm serieus: in verband met het voorkomen van kruisbesmetting komen er absoluut geen etenswaren binnen die ook maar iets van gluten bevatten, het personeel mag echt geen eigen (brood)lunch van thuis meenemen 🙂

Ik dronk er een koffiesmoothie (euh, volgende keer toch maar weer thee of echte koffie) en at een overheerlijke brownie.

Wel zo handig om te weten: Rauw ligt in Sittard, tegenover de HEMA, Nieuwstraat 3. Gesloten op zondag en maandag