kerst

Het is voor de eerste keer sinds 2000 dat we gewoon thuis zijn tijdens de kerstdagen. Echt, serieus. We waren gewoon altijd ergens uithuizig, altijd in de sneeuw. We hebben kerst sinds de jaren tachtig gevierd in pensions, huisjes, appartementen, in onze eigen caravan (in die kleine ruimte, zo gezellig, en dat met z’n vijven!) in Italië, Zwitserland, Oostenrijk en Frankrijk en de laatste 13 jaren in onze eigen stek in het Salzburger Land.

Kerst 2000 vierden we noodgedwongen thuis omdat het appartement dat we hadden gehuurd in Frankrijk bij aankomst aldaar nog niet klaar bleek te zijn ….. En dus reden we op 24 december weer de lange, lange rit naar huis.

Geen witte kerst voor ons dit jaar dus door de welbekende omstandigheden, maar ach, als ik naar de beelden van de camera vanuit het verre Oostenrijk kijk dan missen we wat dat betreft niet echt veel. Schrale troost …..

Enfin.

We houden het rustig, we houden het klein, geen gedoe hier voor ons. Tussen de buien door gaan we een rondje dorp doen. Vanavond zijn onze zonen hier voor het eten, omdat dat hier veilig kan en mag.

Ik zou zeggen: vier de dagen zoals je ze wilt of mag vieren binnen de mogelijkheden en blijf gezond!

Klik hier voor het bericht over de gehaakte kerstboom: https://schrijfselsvanmij.com/2019/11/19/en-hoe-het-verder-ging-met-die-gehaakte-kerstboom/

druilerig weer

Druilerig weer vandaag, weer om fijn de hele dag binnen te blijven en eindelijk eens te beginnen aan karweitjes die zijn blijven liggen of al lang op de planken liggen. Zo ruimde ik eindelijk de dekenkist eens op. Kussens en dekbedden die niet meer gebruikt worden kunnen weg, evenals oude overtrekken. Zo gauw het weer mogelijk is breng ik ze weg naar de kringloop. Ik vond ook nog twee kerst kussens, die heb ik nog op de bank in de woonkamer gelegd. Als ik niet aan het opruimen was begonnen was ik vergeten dat ik ze nog had …..

In de keuken lagen vijf (!) enorme rijpe (bijna zwarte) bananen in de fruitschaal. Notitie voor mezelf: voorlopig geen bananen meer kopen …. Ik bakte muffins en die zijn goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Ingrediënten: dat wat er in huis was. Dat waren dus die vijf overrijpe bananen, en verder 150gr (glutenvrij) havermeel, 150gr bruine basterdsuiker, 150gr boter, 3 eieren. Alles goed mengen (niet te luchtig) en in muffinvormpjes doen, paar gepelde walnoten erbovenop en dan ongeveer 25 minuten op 175graden in een voorverwarmde oven bakken. Smullen maar!

ps:

Ik kreeg gisteravond een triest bericht. Marja van de blog http://rammelaars2.blogspot.com is gisterochtend overleden. Ze was al geruime tijd ziek. Ik ‘ken’ Marja al zo’n tien jaar, ze was bijna vanaf het begin een trouw volger van mijn eerste blog (stapjeterug), en ik volgde haar wel en wee in Ravels.

vijfendertig!

Vandaag is onze trouwdag. De vijfendertigste. Dat vond ik wel het hier vermelden waard.

In ‘normale’ jaren zijn we op deze datum nooit thuis. Dit jaar wel. Dit jaar voor ons geen witte kerst maar het is niet anders. Ik klaag niet want ik heb niks te klagen ….

lekker weer

Vandaag was een prachtige dag, qua weer dan, en dus de wandelschoenen aangetrokken voor wat ik dacht dat een klein wandelingetje zou gaan worden. Dat kleine tochtje werd een heuse wandeling van bijna twee uur met ruim 8 kilometer (14.000 stappen) op de teller.

We liepen over het plateau van Doenrade richting de Kollenberg in Sittard en weer terug.

Volgens Wiki:

De Kollenberg (ook: Kolleberg) is een heuvel in de Limburgse stad Sittard. De Kollenberg is, geografisch gezien, een kleine heuvel aan het einde van het plateau van Doenrade, die beschouwd mag worden als een van de noordelijkste en verste uitlopers van de Belgische Ardennen en de Duitse Eifel. Deze uitloper heeft een hoge landschappelijke waarde en geniet bescherming van milieugroepen en landschapsinstanties. De naam betekent letterlijk: de berg van de toverkol, omdat “kolle” toverheks is. De Kollenberg is een kapelberg, in 1675 werd de Sint-Rosakapel op haar hoogste punt gebouwd ter ere van de stadspatronesse van Sittard, Rosa van Lima.

Op de achtergrond het vroegere klooster Huis Watersley
In vroeger tijden achtereenvolgens buitenplaats, klooster, internaat en tehuis voor verstandelijk gehandicapten, tegenwoordig wooncampus voor fietstalenten

Mooie wandeling, mooie dag. Zo wil ik er wel meer, maar nu even niet, nu wil ik rust en koffie …..

niet te geloven ….

Het is toch niet te geloven: hartstikke vaak thuis, niks speciaals te doen en toch komen er nauwelijks schrijfsels uit mijn pen laptop. Las vanmorgen op de blog bij Menck over zijn droom: een groot stuk grond vol bomen. Nou, dat is precies datgene wat we hier hebben, een groot stuk grond, vol bomen. Dus. Daar kan ik wel iets van laten zien.

deze liet ik al eens zien: een tamme kastanje, hier nog volop in het blad. We plantten er een jaar of twintig geleden 4, maar drie legden al snel het loodje, helaas
rechts staat dezelfde kastanje, nu helemaal kaal
Ja, ze is er nog …..
Doorkijkje richting Jabeek
Een van de negen moeraseiken. We hebben er een aantal moeten rooien omdat ze veel te dicht bij elkaar stonden. De overgeblevenen komen nu veel beter tot hun recht. Links er achter twee van de vele walnoten, rechts zie je een aantal pruimenbomen
Een van de twee kersenbomen, soort hoogstam ‘Hedelfinger’. Deze draagt heel veel lekkere kersen, ieder jaar weer. De andere is een miskoop, er hingen nog nooit kersen aan.
Prachtige eik, de buren zijn heel blij met de schaduw in de zomer. Het blad en de vele eikels in het najaar moeten ze maar voor lief nemen, haha
Er staan drie gigantische wilgen in de wal die onze huiswei scheidt van de buurtuinen. Links staan wederom walnoten en ook nog een aantal appelboompjes.

Niet al te duidelijke foto ben ik bang, maar het is een (zomer)eik met heel wat jaarringen op de teller. Staat in de tegenoverliggende wal die onze wei scheidt van een groot akkerland.

Dat was het voor nu 😀

1926 – 2020

Vandaag is de verjaardag van mijn schoonvader. Jaargang 1926, dus vanaf vandaag vierennegentig jaar jong, een respectabele leeftijd! Hij is lichamelijk en geestelijk nog erg fit. Een sterke tak, de familie van mijn man, de meesten hebben in goede gezondheid een hoge leeftijd bereikt. Daar kan mijn kant van de familie niet echt aan tippen …..

Toen mijn schoonmoeder begon te dementeren zijn mijn schoonouders na een tijdje toch maar verhuisd van hun eigen huis naar een beschermde woonvorm. De beste oplossing op dat moment, alhoewel pa er heel erg aan moest wennen. Tja, een oude boom verplant je nu eenmaal niet zomaar. Hij mocht er na het overlijden van schoonmoeder – afgelopen augustus – blijven wonen. Hij voelt zich er nu prettig en veilig, hij zou nu niet anders meer willen.

Ik hoop dat Corona daar buiten de deur blijft …..

bewegingen

Ooit, zo‘n 25 jaar geleden, viel ik als een blok voor mijn eerste paar Wolky’s. Ik kocht een paar witte, en niet lang daarna ook nog een paar zwarte. Zo ongeveer dag en nacht liep ik erop, binnen en ook buitenshuis. Heerlijke sloffen schoenen. In de loop der jaren versleet ik ook nog oranje, beige, blauwe en bruine exemplaren. Afgetrapte exemplaren worden tot op het allerlaatst afgedragen als tuinschoenen voordat ze uiteindelijk weg moeten ….. Afgelopen week kocht ik weer een paar, ik keerde terug naar de kleur zwart. En het fijne was dat ik er niet voor de deur uit hoefde: ik bestelde ze dit keer op internet. Het fijne van dezelfde schoenen: pasvorm en maat zijn gewoon hetzelfde, past altijd. Het was trouwens wel een bestelling bij een winkel in de buurt, zo steun ik de middenstand in mijn stad een beetje in een tijd dat ze het moeilijk genoeg hebben.

Om ook reserve boeken te hebben om deze thuisblijftijd door te komen bestelde ik bij mijn favoriete boekwinkel (en dus niet bij dat dikke bolle blauwe mannetje) een aantal boeken. Ik kreeg ’s middags gelijk een belletje van eigenaar Wim: “ik moet toch in de buurt zijn, ik breng ze wel langs”. Hij moet regelmatig een lading boeken via het Duitse postkantoor versturen, en dus spaarde hij gelijk de postzegel voor mijn pakketje uit.

De hond moet regelmatig uitgelaten worden. Vaak doet zijn baasje dat, soms mag ik dat doen. Voordeel is dan dat ik zo bijna ongemerkt aan mijn 10.000 stappen van die dag kom. Voordeel is ook dat je onderweg leuke en verrassende dingen ziet. Deze fietsen staan her en der verspreid in de gemeente Beekdaelen, zag er ook laatst een bij Sjoerd op zijn blog, maar dit terzijde.

Bèngelder, oftewel Bingelrade (gemeente Beekdaelen) in goed Nederlands.

Ik kom mijn tijd wel door ….

nieuws onder de zon?

Nou, nee, eigenlijk niet. Tenminste, er is niet veel wat ik op mijn blog kwijt wil. Het leven gaat gewoon zijn gangetje. Thuis blijven is wat moet en ik dus ook zoveel mogelijk doe, ik ga eigenlijk alleen de deur uit voor de nodige boodschappen. Soms met de auto, een enkele keer met de fiets. Sportschool bezoeken deed ik al niet meer voordat ze – hopelijk tijdelijk? – dicht gingen. Ik woon nu eenmaal in Duitsland en hier gelden de strengere beperkingen gedurende de hele maand november, dus al voordat ze in Nederland werden aangekondigd.

Sinds een aantal weken is onze jongste het huis uit, hij woont in een leuk appartementje een aantal dorpjes verderop. Lege nest syndroom? Nou nee, echt niet, geen last van. Geen tijd voor ook: vijf dagen later stond onze middelste met hond en kat (en helaas pindakaas zonder vriendin, want zo gaat dat soms in het leven) op de stoep. Hut weer vol voor ik weet niet hoeveel tijd …. Tja, je blijft je hele leven moeder hè….

ach, maakt hen niet uit, zij vinden het wel prima zo

Zo gaat dat hier ook: vegetarisch, glutenvrij, gewone pot, liefst geen gewone pot, nierdieet (kat), pens (hond).

Om de boel een beetje op te vrolijken kocht ik viooltjes. Die zijn zo dankbaar, en bloeien tot ver in het voorjaar. Hoop ik. Ik hoop dat we dan ook weer wat normaler onze gang kunnen gaan …..

over mijn einde …

Gisteren was het Allerheiligen, vandaag is het Allerzielen, ik ben dus nog op tijd met deze tag die ik gisteren al op verschillende blogs (bij MyriamC, Vief, Omabaard en Saturnein) voorbij zag komen.

Nee hoor, ik ben nog héél lang niet van plan om te gaan, maar als, ooit, in een hopelijk nog verre, verre, toekomst, dan heb ik toch wel ideeën over hoe mijn heengaan en uitvaart eruit zou mogen komen te zien:

1. Wil je begraven worden of gecremeerd?

Ik wil worden begraven. En niet zomaar ergens, het moet een natuurbegraafplaats zijn in Nederland, het liefst in Limburg. Dat graf of die plek hoeft niet onderhouden te worden, dus geen bloemen of planten brengen met Allerheiligen …..

2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist er dan uit?

Een zo eenvoudig en natuurlijk mogelijke kist of mand, zonder poespas.

3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?

Nou, ik heb geen speciale wens(en), dat mogen de nabestaanden beslissen, want als het goed is hoor ik het toch niet ….

4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?

Geen kerkdienst voor mij. Afscheid nemen van mij heb ik het liefst in een ruimte waar mijn naasten dichtbij me kunnen plaatsnemen. Zo hebben we ook afscheid genomen van mijn vader. Die locatie was trouwens wel heel uniek: een verbouwde schuur, waar hij ooit als dierenarts zieke koeien had bezocht en ook kalveren op de wereld had gezet.

Voor mij echt geen groots afscheid met toeters en bellen. Gewoon rustig en sereen, met alleen naaste familie.

5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?

Dat ik een leuk mens was, een fijne echtgenote, een goede moeder? En nogmaals: geen poespas …..

6. Wat zou je zelf zeggen, mocht je kunnen?

Geniet van het leven, het duurt maar kort …. of zoiets.

7. Heb je een testament

Ja.

8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?

Op een natuurbegraafplaats mag geen gedenksteen worden geplaatst.

9. Hoe ziet de koffietafel eruit?

Na de herdenking van mijn vader was er geen koffietafel met broodjes en Limburgse vlaai, maar wel een glaasje fris, bier of wijn met een aantal heel erg lekkere hapjes. Dat vond ik veel prettiger en lekkerder, dat wil ik ook 😉

10. Ben je bang voor de dood?

Nee, ik ben niet bang voor de dood, ik ben wel bang om te sterven. Ik ben ook bang om af te takelen, dat wil ik niet. Ik zou dan op tijd willen kiezen voor euthanasie maar dat is problematisch omdat we in Duitsland wonen.

Dat was ‘t, dit is wat ik nu wens, maar uiteindelijk beslist degene die achterblijft.

ben er nog ….

Het is weer druk hier in huis, ik zal er nog wel eens over schrijven, maar nu even niet.

Genoeg plannen voor berichten: een tag die ik wil gebruiken, iedere dag een foto, kleine berichtjes, grotere lappen tekst. Maar het komt er nog even niet van. Misschien na morgen, als ook hier strengere regels gelden, de zin om er op uit te gaan is sowieso ver te zoeken ….