poepverhaaltje

Niet meer iedere keer dat ik naar de stad ga, ga wandelen of wat dan ook moet ik me afvragen waar het dichtstbijzijnde (en schone!) toilet is. Gelukkig niet meer iedere keer, maar het komt wel nog voor. Afgelopen week ‘mocht’ ik het twee keer meemaken dat ik werd overvallen door vreselijke drang om NU naar het/de/een toilet te moeten. Een keer heb ik het toilet gehaald, een keer net niet ….

Op vakantie in Oostenrijk valt het me iedere keer weer op: werkelijk overal vind je schone openbare toiletten: in winkelcentra, op stations, in musea, bij de liften in de ski-oorden, geweldig! 

Dat moet hier toch ook kunnen? Daarom deze –> link (klikkerdeklik) <– van de Maag Lever Darm Stichting met de vraag om de steunbetuiging voor meer openbare toiletten te tekenen. Doen!

het lijkt wel zomer

Gistermiddag gingen we, zoals dat netjes heet, op visite. Het stel dat we bezochten was pas verhuisd naar een appartement zo ongeveer net buiten het centrum van een stad waar ik best zou willen wonen. En na gistermiddag al helemaal! Wat hebben we genoten! En dat terwijl we eigenlijk alleen maar op het balkon zaten te kletsen en te kijken.

Terwijl manlief de auto parkeert geniet ik alvan het uitzicht vanaf de kade:

En naderhand vanaf het balkon:


Wat geweldig om naar het komen en gaan van pleziervaartuigen en een enkel beroepsvaartuig te kijken. Pure nostalgie. Mijn vader had vroeger namelijk een zeiljacht, we gingen hier vaak zeilen, spelevaren en ook zwemmen. ‘Onze’ thuishaven lag/ligt aan de overkant, net verscholen achter de horizontale buis van de balustrade zie ik nu 🙂 

Misschien verhuizen we wel over een jaar of vijftien ….. Wordt vast  nog moeilijk: kiezen we dan voor uitzicht op de bergen of uitzicht op water of allebei ….

Voorlopig genieten we ook nog thuis van ons eigen uitzicht, mèt langsvarende windmolen 🙂

hup, hup, hup

Vandaag was ons bergdorpje tussen 11 en 17 uur alleen bereikbaar en te verlaten via een smal landweggetje, dit dankzij de Eneco ploegentijdrit. Ik ben geen sportliefhebber in de zin van dat ik alles volg wat te maken heeft met wielrennen of sport in het algemeen, maar als zo’n rit zo ongeveer door de voortuin gereden wordt ga ook ik kijken. Ongelooflijk hoe snel die mannen fietsen. Ze gaan vele malen sneller de berg op dan dat ik normaliter omlaag suis:



Ik heb eerlijk gezegd geen idee wie gewonnen heeft, haha. 

Jongste zoon mocht laatst bij onze buurman een (te) grote boom vellen. Ha, dat was niet tegen dovemansoren gezegd. 

En dus is ons uitzicht nu nòg weidser en mooier!


Het blijft genieten met dit mooie weer, heerlijk!

tag

Op de blog van DiMario las ik over een tag die me wel aansprak:

Deze tag is om 10 bloggers die je graag volgt in het zonnetje te zetten. Je maakt een lijstje met je favo-bloggers, met een linkje naar hun website, en vertelt waarom zij de moeite waard zijn om te volgen. Het zou leuk zijn als je deze tag overneemt, en vergeet je dan niet te vermelden dat deze oorspronkelijk van haar komt.

De blog van Marthy en de blog van Emie
Ik vind het fascinerend om blogs te lezen van mensen die een groot deel van het jaar in het buitenland wonen en ook een deel van het jaar gewoon in Nederland. Marthy woont een groot deel van het jaar in de Ardèche en Emie in Umbrië. Dit spreekt me enorm aan, dit is voor ons – mijn man en ik – wellicht iets ‘voor later’.

Mammalien volg ik al járenlang, al vanaf dat haar jongste (inmiddels een schoolkind) nog een dreumesje was. Over haar kinderen, katten, verbouwinkjes in huis, lijnpogingen etc. Gewoon leuk om te lezen.

Pas sinds kort lees ik blogs van mensen met MS (Multiple Sclerose), een chronische auto-immuunziekte. Zelf ben ik ruim 32 jaar lid van die club …. De blogs waar het om gaat zijn die van Saar, een jonge Vlaamse vrouw van 23, en sinds heel kort pas die van Paula. Beide blogs stralen – ondanks de k*tziekte – positiviteit uit. En dat voelt goed 🙂

Ik heb ook coeliakie oftewel glutenintolerantie. Ook dit is een chronische auto-immuunziekte. Dankzij het strikt volgen van een levenslang glutenvrij dieet heb ik (vrijwel) volledige controle hierover. Wellicht dat ik daardoor altijd meer blogs van mensen met coeliakie heb gelezen? En dat zijn er enorm veel …..  Een blog die ik graag lees vanwege de goede tips is die van Carlijn, een diëtiste in opleiding met onder andere coeliakie. Oh my Pie lees ik graag omdat de schrijfster enorm smakelijk en enthousiast schrijft over haar baan als lerares en alle glutenvrije baksels die ze produceert. Haha, ik ben alles behalve een keukenprinses …..

Gelukkig heb ik geen cystic fibrosis oftewel taaislijmziekte, toch lees ik graag de blog/plog van Irène, een jonge vrouw met deze vreselijke aandoening. Zij is een vrouw met een positieve en humoristische kijk op het leven.

De blog Triltaal lees ik al een eeuwigheid, al zeker vijf of zes jaar. Leuke blog, met boekrecensies, stukjes over haar dochters, haar job, vakantie, dingen die haar bezig houden. Kortom: de moeite van het bezoeken zeer zeker waard.

Als laatste noem ik de blog van Bertie. Haar blog volg ik pas een aantal maanden, ze schrijft heel afwisselend over haar kleinkinderen, bezoeken aan musea, boekrecensies, etc, en dat is ook wat ik leuk vind.

Ik lees nog heel veel meer blogs, maar tja, de tag zegt ‘tien’ en niet meer. Dus niet getreurd als je blog er niet bij staat ….

Die mooie zomer ….

die lijkt vandaag toch wel voorbij als je dit zo ziet


Maar volgens de weersvoorspelling voor de komende week  was dit maar een tijdelijke dip. Gelukkig maar.

Gisteren brachten we jongste naar het vliegveld. Zijn broer plus kat vlogen vorige week al, hij dus gisteren. Broer plus kat vanaf Brussel, hij vanaf zonnig Keulen. Wat wonen wij toch gunstig voor wat betreft luchthavens! Om de pijn van het weer loslaten ietwat te verzachten (dit is zwaar overdreven hoor 😎) togen we de stad in.


Daar waar het rond de jaarwisseling nog vreselijk onrustig was was het nu gezellig druk.

Om de inwendige mens te versterken gingen we op zoek naar een rustig restaurantje. En dat vonden we. Het was de hoofdprijs van de avond: we zaten lekker buiten op een terrasje en genoten van lekker èn (voor mij) glutenvrij!


Dit voorgerecht was volledig glutenvrij, met voor mij ook glutenvrij brood erbij.


Hoofdgerecht was ook niet te versmaden!

Zeer zeker een aanrader voor wie naar Keulen gaat: bio-restaurant Stanton, Schildergasse 57 (midden in het centrum, niet ver van de Dom)

(een beetje) boos maar ook blij

Hier schreef ik in maart onder andere over de lekkere glutenvrije pizza die ik tijdens een weekje in Oostenrijk had gegeten. Ik schreef erbij dat ik naderhand last had gehad van buikpijn, dat ik bang was voor kruisbesmetting, d.w.z. onzorgvuldige bereiding in de keuken van het restaurant. Geen moment heb ik getwijfeld aan de ingrediënten van de pizza. Ik ging er vanuit dat als men duidelijk reclame maakt voor glutenvrije pizza’s het ook echt glutenvrije pizza’s zijn die worden geserveerd.

Helaas, helaas.Ik had beter moeten weten, ‘men’ weet niet alles ook al zegt men van wel en lijkt dit ook vaak zo …..

Afgelopen week waren we weer een weekje in Oostenrijk, dit keer hadden we ervoor gekozen om pizza’s in het betreffende restaurant af te halen. Wederom een glutenvrije voor mij, altijd dezelfde: met parmaham, tomaatjes en rucola. Maar toen ik de doos opende voelde ik al een soort van weerstand: ik wilde eigenlijk geen pizza eten, ik werd bijna onpasselijk bij de aanblik ervan ….. Met moeite at ik een punt, de rest heb ik laten staan. Net alsof ik wist dat er iets niet in orde was.

Toen we een aantal dagen later in het desbetreffende restaurant gingen eten kwam mijn weerstand tegen de glutenvrije pizza ter sprake. En wat blijkt? Gatverdegatver: ze mengen al sinds ze deze pizza’s aanbieden (begin van dit jaar) het glutenvrije meel met speltmeel om het deeg luchtiger te krijgen ……. En speltmeel is allesbehalve glutenvrij! Bah! (voor meer info: www.glutenvrij.nl : “Voor wie eventueel nog twijfelde of mensen met coeliakie of een tarwe-allergie spelt(-producten) zouden kunnen eten, maakt de wijziging de zaak glashelder: spelt is tarwe. Punt uit“)

Dus was ik verbijsterd en pissig en boos! Ik heb de kok uitgelegd (zo kalm mogelijk maar inwendig kokend) dat dit absoluut niet kan en mag en heb ook nog een mail gestuurd naar het hotelmanagement (een viereneenhalfsterren hotel!).

Mijn ‘probleem’ is dat ik maar weinig last blijk te hebben van kruisbesmetting …. Raar maar waar. Ik word nooit ziek als ik iets verkeerd eet, dit in tegenstelling tot vele andere coeliaken. Ik ervaar alleen ongemak en dat uit zich in winderigheid en/of een opgeblazen gevoel en/of wat buikpijn en/of ik ben heerlijk chagrijnig en/of doodmoe, maar daar heeft voornamelijk mijn omgeving last van … Vandaar dat ik ook nooit ziek ben geworden van de aantal keren dat ik een hele, halve of stukje van deze zogenaamde glutenvrije pizza heb gegeten. In vergelijking met andere coeliaken kan ik dus heel wat verdragen …. maar de aanslag op mijn darmen is evengoed enorm!

Ik heb natuurlijk een mail gestuurd en antwoord teruggekregen met duizendmaal excuses en dat het personeel nogmaals heel goed zal worden geinstrueerd en dat dit hopelijk niet meer zal voorkomen. Als pleister op de wonde krijg ik een tegoedbon.

Gelukkig kan ik ook blij zijn 🙂

Heel blij ben ik dat het assortiment glutenvrije producten dat lekker en betaalbaar is ook weer is uitgebreid!

Van Verkade (ja, die van al die gewone koekjes) zijn er twee glutenvrije koekjes op de markt. Beiden gemaakt van glutenvrij gecertificeerd havermeel. Ik heb ze diverse niet-coeliaken laten testen, en ze zijn goed bevonden! Echt lekker.


Ze liggen in de supermarkt (volgens mij alleen bij de AH maar ik kan me vergissen) in het schap tussen de normale koekjes.

Verder heeft Peijnenburg sinds kort een glutenvrije ontbijtkoek op de markt gebracht. Ook deze is enorm lekker! Het enige dat ik mis is het lekkere donkere plakrandje. Maar dat is een beetje muggenziften want de smaak is ronduit prima!


Ook voor deze ontbijtkoek geldt dat die in het schap ligt bij de normale ontbijtkoeken.

Ontbijtkoek, hmm, lekker en onmisbaar ingrediënt voor in het ‘zoervleisj’, dat staat hier binnenkort op de planning!

het vervolg: nieuwe aanwinst,

en hij heet robbie twee, door ons afgekort tot (gewoon) robbie.  Ja, de kogel was al snel door de kerk. Telkens omlaag duiken om blaadjes en enge beestjes van de bodem van het zwembad op te rapen is niet echt mijn ding, ik ben meer het type schoolslag zwemmen en droog haar houden 🙂

Robbie doet zijn werk en dus kon ik me weer volledig wijden aan het onkruidvrij maken van het tuinpad.


Wat een pokkenwerk ….. Gelukkig had ik 1 trouwe supporter:


en mag het resultaat er wezen, al zeg ik het zelf. Voor zolang het duurt trouwens want dit onkruid is zeer hardnekkig … Iemand een gouden tip?


Ik zat dus zo ongeveer met mijn neus in de buxus tijdens dit werk en werd niet blij van wat ik zag:


Kaalgevreten blaadjes, héél véél poepjes en zich vol vretende rupsjes en rupsen.


Gatverdegatver. Als die beestjes zo blijven vreten zien de hagen er net zo uit als die van vorig jaar. Die waren helemaal kaalgevreten en heb ik deels tot op de grond afgeknipt en deels weggehaald. En nu? Deze ook maar afknippen? Helemaal uit de tuin verbannen van alle buxus? Of toch spuiten met gif? Dat laatste ben ik echt geen voorstander van …..

Gelukkig  bloeien de Margrietjes nog altijd uitbundig ….


Verder  vingen we binnen een (spits)muis:


Haha, Luna lag lekker te slapen, die hebben we maar niet wakker gemaakt.

Ik kreeg een leuke envelop (zogenaamde snailmail) van Marthy, gevuld met een heleboel leuke dingetjes:




Hartstikke leuk, ik ga eens goed nadenken of dit niet een nieuwe hobby van mij kan worden 🙂

Ik ging vorige week zomaar twee keer naar Maastricht.  Een keer met jongste en een keer met oudste. Gezellig winkelen (ja, dat kan ook heel goed met jongens!), kletsen, veel lopen en lekker lunchen. Per toeval kwam ik er achter dat ze ook in Maastricht glutenvrije Bagels hebben. Lekker!



SAP is nieuw (sinds mei 2016) en ligt op de Stationsstraat 8 (bij het station).

Ik maakte nog een lading jam, de laatste potjes van dit seizoen. Bij mijn groenteboer verkochten ze nog rabarber, aan onze bessenstruik hing nog ruim een pond rode bessen, en ik vulde het geheel aan met aardbeien:


Bezige bij? Nou nee, lijkt maar zo 🙂

dag robbie …

Na ruim vijftien jaar trouwe dienst heeft onze robbie de geest gegeven. Hij doet niet meer wat hij moet doen en dat is erg jammer. Voordat ik iemand op het verkeerde been zet, dit is een robbie:


Een zuiger dus die de bodem van de/een (ons) zwembad schoonhoudt.  Mijn man – die echt van heel veel dingen verstand heeft – heeft ‘m uit elkaar gehaald en gekeken of er nog onderdelen te krijgen zijn. Ja, die zijn nog te bestellen maar of robbie dan ook weer gaat doen wat hij behoort te doen ….

Voorlopig blijven we nog even zitten met ‘de gebakken peren’

suf

Vandaag maar weer eens de fiets uit de kelder gehaald voor een klein fietstochtje. Volgens de routeplanner een afstand van twee maal acht kilometer indien we het rechtstreeks heen en terug zouden fietsen. Ha, maar dan ken je mijn man niet. De kleinste afstand van a naar b wordt een toeristische route, echt waar. Mèt koffiepauze, dat is dan wel een leuk vooruitzicht.

Bestemming was boven water, daar dronken we koffie (manlief) en thee (ik). Thee was prima, maar de verpakking meer dan overbodig. Waarom is het nodig om

a. thee te verpakken in soort van vitrage?

b. dat dan ook nog eens in een (kunstig) gevouwen doosje verpakt zit?

c. beplakt met folie aan de binnenkant?

Suf. Onnodig en belachelijk.


Maar wel fairtrade ……

Het uitzicht was dan wel weer prima, de locatie ook.


Via een (andere) omweg fietsten we fijn weer naar huis. Het was een rustige zondag.

#wijbloggenglutenvrij: glutenvrij op vakantie

Ik doe deze maand weer mee met #wijbloggenglutenvrij, een initiatief waarbij een groep glutenvrije bloggers over een en hetzelfde onderwerp schrijft. Dit keer over glutenvrij op vakantie.

Al meerdere keren schreef ik over de keren dat ik in het buitenland – op vakantie – glutenvrij at. Als ik op vakantie ga is dat negen van de tien keer naar Oostenrijk, heel af en toe gaan we van daaruit een paar daagjes naar Italie en soms zijn we een lang weekend in Riga. Omdat het glutenvrije dieet helemaal in mijn systeem zit gaat het eten daar eigenlijk altijd wel goed. Ik ben op de meeste plaatsen meerdere keren geweest, het is goed en vertrouwd en lekker. Ik weet waar ik op moet letten en wat ik moet vragen.

De meeste indruk van alle (glutenvrije) vakanties maakte onze eerste (en enige) grote reis met het hele gezin:

Mijn allereerste grote reis nadat ik te horen had gekregen dat ik coeliakie had en dus glutenvrij door het leven moest was in de zomer van 2008 naar New York en Canada. Ik stikte van de zenuwen: hoe overleef ik een lange vliegreis (ben niet echt gecharmeerd van vliegen), hoe gaat dat met glutenvrij eten onderweg, hoe zit het met al de keren dat we ergens (moeten) gaan eten? De vijf dagen in New York waren nog te overzien, die zou ik wel overleven, maar de twee weken daarna zouden we in Ontario (Canada) rondrijden van resort naar huisje naar hotel.

Ik had ruim van te voren gezorgd dat ik van mijn mdl-arts een verklaring kreeg waarin – in het Engels uiteraard – stond dat ik coeliakie had. Hierdoor mocht ik bijvoorbeeld meer bagage meenemen. Bij de douane zorgde deze brief ervoor dat ik probleemloos mijn glutenvrije eten mee het vliegtuig in mocht nemen. En dat die extra spullen ook nog eens de VS in mochten. Bij het reisbureau had ik ook aangegeven dat ik coeliakie had, zij hebben contact gelegd met de vliegtuigmaatschappij. Ik kreeg glutenvrij eten in het vliegtuig, dat was absoluut geen probleem. Ik kan me echt niet meer herinneren wat het was dat ik kreeg, maar het was prima te eten. De reepjes en broodjes die ik zelf bij me had voor in het vliegtuig waren absoluut niet nodig geweest.

In New York had ik veel aan een artikel dat net voordat ik op reis ging in De Glutenvrij (het magazine van de Coeliakievereniging) had gestaan. Hierin stonden – toevallig – een aantal adresjes waar je op Manhattan glutenvrij kon eten. Iedere morgen ontbeten we daardoor bij Bloom’s deli, ’s middags aten we hier of daar een salade, en ’s avonds was (puur) eten nergens een probleem. En wat ik van deze stad vond: Ge-wel-dig!! Super!! Great!! We hebben genoten 🙂

Vanaf vliegveld La Guardia vlogen we vervolgens naar Toronto in Canada. Van daaruit reden we met een (enorm grote) huurauto twee weken door Ontario, van hotel naar hotel en van lodge naar lodge. Ik heb me ’s morgens prima kunnen redden met het glutenvrije brood dat ik bij me had. Gelukkig maar dat ik genoeg van thuis had meegenomen want ik heb onderweg nergens glutenvrij brood kunnen kopen …… Het brood was vacuüm verpakt en bleef redelijk te eten. Op plekken waar we langer verbleven hebben ze het ’s morgens (veilig, d.w.z. kruisbesmettingsvrij) voor me geroosterd. Er was altijd genoeg beleg of yoghurt en fruit aanwezig, ik ben de dag nooit met honger hoeven beginnen. Middag- en avondeten was nooit een probleem. Ik heb overal lekker gegeten zonder buikpijn (of erger) te krijgen. Mijn ervaring is dat men in Canada, meer dan – toen – in New York prima goed en vers eten bereid dat van nature glutenvrij is.

Wat kan ik je dus aanraden?

Bereid je goed voor zodat je niet voor onaangename verrassingen komt te staan. Neem eventueel voldoende brood of crackers mee.

Geef bij het reisbureau aan dat je glutenvrij moet eten.

Neem ook contact op met de vliegtuigmaatschappij: telefonisch, per mail of d.m.v. contactformulier.

Zorg dat je een brief krijgt van de internist of mdl-arts waarin staat dat je coeliakie hebt en dus glutenvrij moet eten. Controleer of je meer bagage mag meenemen. Dit laatste vind ik persoonlijk niet nodig als je weet dat je ter plekke alles glutenvrij kunt krijgen maar dit terzijde. Is wel makkelijk voor extra souveniertjes ….

Zorg voor een dieetpasje in de taal van het land waar je naar toegaat. Deze zijn onder andere te krijgen bij de Nederlandse Coeliakie Vereniging. Op hun site staan ook nog veel meer goede tips.

Ik heb ieder hotel en resort waar we zouden verblijven een mail gestuurd met de vraag of ze bekend waren met glutenvrij, of ze glutenvrije maaltijden konden bereiden, en of ze voor de tijd dat ik er zou zijn glutenvrij brood in huis konden halen. De antwoorden die ik kreeg waren dusdanig positief dat ik gerust op reis kon gaan. Glutenvrij brood hadden ze weliswaar nergens maar dat had ik zelf meegenomen dus dit was geen probleem.

Ik ging iedere (grotere) supermarkt binnen waar we langs kwamen om even te kijken of ze glutenvrije spullen verkochten zodat ik onderweg ook eens kon snacken 🙂 maar meestal was ik tevreden met een lekker stuk fruit.

Oh ja: zorg voor een goede reiskostenverzekering! Oudste heeft tijdens een spelletje messengooien anderhalve pees in zijn rechterhand doorgesneden toen hij probeerde een geworpen mes uit een boom te trekken ….. Met als gevolg dat we ruim een dag doorbrachten in een ziekenhuis op zo´n twee uur rijden vanaf onze lodge. Hij is uiteindelijk ’s avonds geopereerd, ik geloof dat het al tegen tienen liep! En niet voordat we de operatiekosten en artshonorarium hadden betaald …

Maar: het was een fijne vakantie, we hebben ervan genoten, en ik heb me absoluut niet belemmerd gevoeld door mijn dieet!

 

Wie doen nog meer mee?

glutenvrij kind

creatief glutenvrij

glutenvrije mama

stories of a coeliac

de glutenvrije man

met/zonder gluten

mama en Emily

ik ben glutenvrij

home of comfort

pink pequena

het meisje met de voedselallergie

doe mij glutenvrij

mijn serendipity