grijs

De dag buiten is alweer grijs, volgens het weerbericht hangt er sneeuw in de lucht. Leuk! De dag binnen is gevuld met karweitjes die nu eenmaal gedaan moeten worden: opruimen van de weinige kerstspulletjes in huis, kerstkaarten uitzoeken,

ik verstuur al jaren zelf geen kerstkaarten (met uitzondering van vorig jaar dan, maar dat was dan ook voor een goed doel: kaarten met close up afbeeldingen van de gehaakte kerstboom), maar ons schaaltje ligt toch ieder jaar weer vol, waarvoor dank aan de afzenders 😀

stofzuigen en dweilen (hond en kat in huis …… ’t is wat), wassen, gewassen was opvouwen en naar boven brengen, dweil door de badkamer etc, etc.

Af en toe gun ik me een pauze, en bij een pauze hoort een breiwerkje maar nu even niet

lekker weer

Vandaag was een prachtige dag, qua weer dan, en dus de wandelschoenen aangetrokken voor wat ik dacht dat een klein wandelingetje zou gaan worden. Dat kleine tochtje werd een heuse wandeling van bijna twee uur met ruim 8 kilometer (14.000 stappen) op de teller.

We liepen over het plateau van Doenrade richting de Kollenberg in Sittard en weer terug.

Volgens Wiki:

De Kollenberg (ook: Kolleberg) is een heuvel in de Limburgse stad Sittard. De Kollenberg is, geografisch gezien, een kleine heuvel aan het einde van het plateau van Doenrade, die beschouwd mag worden als een van de noordelijkste en verste uitlopers van de Belgische Ardennen en de Duitse Eifel. Deze uitloper heeft een hoge landschappelijke waarde en geniet bescherming van milieugroepen en landschapsinstanties. De naam betekent letterlijk: de berg van de toverkol, omdat “kolle” toverheks is. De Kollenberg is een kapelberg, in 1675 werd de Sint-Rosakapel op haar hoogste punt gebouwd ter ere van de stadspatronesse van Sittard, Rosa van Lima.

Op de achtergrond het vroegere klooster Huis Watersley
In vroeger tijden achtereenvolgens buitenplaats, klooster, internaat en tehuis voor verstandelijk gehandicapten, tegenwoordig wooncampus voor fietstalenten

Mooie wandeling, mooie dag. Zo wil ik er wel meer, maar nu even niet, nu wil ik rust en koffie …..

thuis: herfst

Geen ontkennen mogelijk: het is herfst! Hou ik van dit jaargetijde? Jawel, ik hou ook van dit jaargetijde, zeker als de temperatuur een beetje aangenaam is, het niet te nat is, ik dus naar buiten kan, en ik mooie luchten zie. Wel een mooie lucht met heel wat horizonvervuiling door de uitstoot van de bruinkoolcentrales (en ook wel door de (heel) vele windturbines). Ach ja, je kunt niet alles hebben ….

Niet de eerste en ook nog niet de laatste grote kruiwagen vol met eikels heb ik al naar de mesthoop in onze huiswei gebracht. Ik hoef niet naar de sportschool als ik in de tuin kan werken. Het kost wel veel van mijn energie maar dat is niet erg, mijn conditie vaart er wel bij, heerlijk. Rusten doe ik meer dan genoeg.

Eerst dus het gazon eikeltjesvrij maken, dan nog een keer of wat gras maaien (vorig jaar tot ergens in december ….) en binnenkort ook nog de ene na de andere kruiwagen vol eikenblad bij elkaar harken en wegbrengen. Misschien wel voor het laatste jaar want we denken erover deze zomereik te (laten) rooien. Jammer? Ja, ergens wel maar hij staat te dicht op een andere – mooiere en oudere – esdoorn.

Herfst dus:

Tamme kastanjes! En dan even omhoog kijken omdat je ‘gak, gak, gak’ hoort:

Als ik zo buiten bezig ben lijkt het wel of de boze buitenwereld eventjes uit mijn gedachten is …….

nog meer fietsen

Van een fietsetappe door ons dorpje thuis, die zelfs zonder publiek geen doorgang mocht vinden, naar een heus wereldkampioenschap mountain bike in “ons” dorpje in Oostenrijk. Dankzij Corona ook hier zonder publiek. Jammer dan. Ik denk dat het kijken naar beelden op televisie sowieso veel meer laat zien, de helft van het parcours gaat berg op en berg af door weiden en bos. Weersverwachting is ook nog eens slecht ….

Ik scoorde in diverse supermarkten genoeg glutenvrij lekkers om de komende tijd zoet mee te zijn ….

Het weer hier was wisselend: sneeuw, regen, onweer, zon, bewolking, we hadden het allemaal.

Onze middelste, die thuis toch momenteel geen werk heeft, helaas, besloot ons op te zoeken, samen met zijn hond. Gezellig.

We liepen samen heel wat kilometers berg op en berg af.

Onze auto stond tijdens zo’n wandeling ergens netjes geparkeerd, en toen viel een ernaast geparkeerde crossmotor om ….

Ach, het is maar blik en de schade wordt vergoed door de verzekering van de veroorzaker. Niet zeuren, er gebeuren heel wat ergere dingen ….

We houden de cijfers goed in de gaten, en zien dat het in ons thuisland nog best goed gaat, en ons vaderland slechter en slechter ….

In tegenstelling tot mij kookt mijn middelste wel graag en ook nog eens goed!

Maar ook (glutenvrij) eten buitenshuis laat ik me goed smaken

glutenvrije Kaisersmarrn bij mijn favo restaurantje in de bergen van Fieberbrunn
hier dus 😀

Kortom, ik zou hier wel willen blijven ……

‘t is toch zó droog ….

Voor de derde keer binnen twee weken tijd zie ik vanaf ons terras grote rookpluimen: bosbrand(jes). De echte zomer moet nog beginnen ……


bron: De Limburger dd 25 mei 2020
2 juni