mijn week weer eens

Een week die me wel lang zal heugen, deze week.

De verbouwing van de aanbouw achter ons huis nadert zijn voltooiing, hoezee. Omdat ik wel graag schilder maar niet graag muren kwast mochten de schilders dit karwei komen klaren. Alweer dagenlang mensen in huis, alweer aan huis gebonden maar ja, het is voor een goed doel: ons huis knapt er van op.

Hond van middelste was er dus ook. Nog. Want niet slechts één dag maar gelijk een hele week. En dat in combinatie met die schilders in huis en aan huis gebonden zijn. Voor mij geen ideale situatie ….. Gelukkig kwam middelste tussendoor een aantal dagen naar huis omdat opvoeden van en wandelen met een jonge hond hier toch wat makkelijker is dan in hartje Brussel.

Telefoontje van een vriend: “P is aangereden toen hij op zijn fiets naar zijn werk reed. Ziet er niet goed uit. Ligt in coma” P is een goede (sport)vriend van mijn man, al járen. We waren twee weken geleden nog samen in Oostenrijk. Shit, en nu ligt hij zwaar gewond met hersenletsel en diverse botbreuken in het ziekenhuis ……

Ik ging dinsdag naar de kapper, ben hondstrouw aan de mijne. Nu wordt hij binnenkort geopereerd aan zijn voet en moet ik twee keer geholpen worden door een collega van hem. Help ……

Woensdagavond voelde ik me grieperig worden. Zucht, ook dat nog …… Eindelijk de schilders uit huis en dan toch weer gebonden. Vrijwilligerswerk afgebeld. Lunchafspraak afgezegd. En de hele tijd in bed blijven liggen. Ik voelde me ziek en zielig.

Zoals dat bij mij meestal gaat ging het nu ook weer: na een dagje ziekjes zijn gaat het weer beter met me. Voor mij een bijkomend voordeel van ‘mijn’ MS. Maar het kan ook anders: jaren geleden heb ik dankzij de griep een lichte schub gehad met lange tijd slechter zicht aan een oog. Is gelukkig weer zo goed als bijgetrokken.

Middelste ging met hond weer richting westen. Amper weg werd hij voor het eerste de beste stoplicht al van achteren aangereden door een boze man die beweerde dat zoonlief de schuldige was.

Op de Belgische autoweg stond hij eerst een uur in de file, kon even later goed op tijd remmen voor twee botsende auto’s voor hem, zag in zijn spiegel een touringcar op hem afkomen die moeite had met stilkomen en kon geen kant uit ….. Het ging nog net goed. Gelukkig maar. Moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren ……

Mijn week dus.

weinig tv

Ik kijk weinig tv. Heel weinig eigenlijk en als, dan vaak uitgesteld dankzij ‘uitzending gemist’. Maar soms, heel soms kijken we naar een programma omdat het wel eens leuk zou kunnen zijn. Meestal iets in de trant van ‘ik vertrek’ of ‘heel Holland bakt’, niks spannends dus …. Gisteravond keken we naar ‘Langs de Rijn’. De eerste twee afleveringen had ik gemist maar voor deze gingen we echt zitten met drankje en hapje binnen handbereik. Deels doordat het gepresenteerd wordt door Huub Stapel die ik nu eenmaal graag zie, en deels door de beloofde mooie beelden van de omgeving langs de Rijn.

Groot was mijn verrassing toen ik op een gegeven moment vriendin Karin in beeld zag!

Zij woont al heel wat jaren in Duitsland en is daar onder andere gids. En nu zo maar te zien op de Nederlandse tv!

Zou ze dit zelf weten? Wellicht niet, en dus begon ik met haar een WhatsApp-gesprek:

pronto

In de regionale krant die ik dagelijks lees staat iedere week een rubriek ‘Pronto: toevallige ontmoetingen’. Nou, zo’n ontmoeting had ik gisteren, en gezellig dat dat was!

Laat ik bij het begin beginnen …..

Ik las op de blog van Ton dat hij en Rick in het kader van hun pelgrimstocht naar Rome op dat moment in Swalmen waren en van plan waren richting Sittard af te zakken. Nieuwsgierig als ik ben naar een ieder met een link naar Sittard (Rick is er geboren) nodigde ik ze uit voor koffie voor als ze hun plan enigszins zouden willen aanpassen. We hadden over en weer WhatsApp- en telefooncontact en uiteindelijk werd de kop koffie een overnachtingsplek in ons tuinhuis. In de tussentijd was er nog WhatsApp verkeer met Emie in Italië omdat Ton geen tweede code voor zijn i-phone bij zich had en daardoor geen toegang meer had tot zijn contacten. Zij gaf mijn gegevens door aan Rick en kwam bijna alles goed 😀

En toen.

Toen belden twee behoorlijk bezwete mannen ongeveer precies op het afgesproken tijdstip bij ons aan en hadden we een prima namiddag en avond met fijne gesprekken achter in de tuin onder de Amberboom. We aten een eenvoudige doch voedzame maaltijd (ik ben nu eenmaal geen keukenprinses) met als toetje een stuk Limburgse abrikozenvlaai.

Het was nogal bloedheet vannacht dus ik weet niet of de heren in het huisje of buiten onder de blote hemel hebben geslapen. Kon het ze vanmorgen niet vragen want ze waren al heel vroeg weer op pad. Pfff, en dat met deze tropische temperaturen ……. Enfin, ze zijn gelukkig heel wat gewend in Spanje.

Die blogwereld toch 😀

dagje uit

Ik ben niet zo’n liefhebber van reizen met het OV. Deels doordat ik graag de regie hou over hoe, hoe laat, waarheen etc, deels vanwege de luxe van het hebben van een eigen auto, deels vanwege het feit dat er geen busverbinding is vanuit ons dorp met de dichtstbijzijnde Nederlandse stad cq station. Een auto heb ik altijd bij de hand, reizen is voor mij zo een fluitje van een cent. En dan het liefst voor de langere ritten mijn eigen privé chauffeur naast me. Haha. Maar soms is het gewoon heel fijn en handig om per trein te reizen, zeker als het reisdoel toch wel wat verder van huis ligt, de privé chauffeur niet meegaat en de verwachting is dat de dag toch wel eens (te) vermoeiend kan gaan worden waardoor zelf rijden niet echt een optie is.

Ik had afgesproken om met een dierbare vriendin haar geboortestad Rotterdam te gaan bezichtigen. Inderdaad voor mij niet echt naast de deur. En omdat we nogal ver bij elkaar uit de buurt wonen was samenreizen ook geen optie. Ik googelde eens naar een goedkoop treinticket, vond er warempel een en besloot om voor de tweede keer dit jaar een treinreis te maken. Wederom in de eerste klas, ook dat nog.

Het was op de afgesproken dag ontzettend warm, en dus kwam er niet veel terecht van de plannen van veel lopen en bezichtigen. Wel hebben we vanaf de Euromast genoten van het magnifieke uitzicht, twee keer met een watertaxi de oversteek over de Maas gemaakt, door het mooie park bij de Euromast gelopen en verder vooral terrasjes gekeurd en goed bevonden.

We hebben geweldig lekker glutenvrij (en vegan en suikervrij) geluncht bij SUE

en ter afsluiting van de dag nog een maaltijd gegeten bij hotel NewYork

Het was een hartstikke fijne dag, ondanks dat we minder hebben bezichtigd dan de bedoeling was. Maar dat halen we een volgende keer echt wel in, dat loopt niet weg …..

Na even stressen op het station, iets met een defecte trein op het spoor op ‘mijn’ traject, zat ik uiteindelijk in de juiste trein die me via een omweg weer op het juiste station in Limburg kon afzetten.

En wat stond er toevallig in de Kampioen die de volgende dag in de bus viel?

🙂