even naar Keulen

Vorige week moesten we even in Keulen zijn. Verplaatsing binnen het land waar we wonen dus daar was niks mis mee 🙂

Na gedaan te hebben waarvoor we kwamen was het goed toeven bij de Keulse vestiging van Isabella (glutenvrije gelegenheid, normaliter bezoek ik de vestiging in Aken). Zó fijn om een horecagelegenheid te kunnen en mogen bezoeken!

In de winkelstraten was het me eigenlijk te druk, gewinkeld als in winkel-in-en-winkel-uit hebben we dan ook niet gedaan. Er werd wel overal goed gecontroleerd op QR-codes en mondkapjes werden over het algemeen ook op straat gedragen. Opvallend en in tegenstelling tot wat ik zie in Nederland ook nog eens op de juiste wijze, dus over mond èn neus, maar dat kan ook liggen aan feit dat er veelal FFP2-kapjes worden gedragen die eigenlijk alleen maar goed (en over de neus) kunnen worden gedragen.

We liepen via een rustige route weer richting parkeergarage.

Onderweg vielen me deze Stolpersteine op. Familie Freudenthal, allemaal gedeporteerd, slechts Hanneliese heeft de ellende overleefd ….

Even verderop een mooie hoedenwinkel:

Weer thuis. Wij aan de koffie, zij aan het water, maar wel fijn wachten op de beurt.

middagje Mestreech

Een tante en oom van me wonen in Maastricht op loopafstand van het centrum, en zo af en toe combineer ik een bezoekje aan die mooie stad met een bezoekje aan hen. Of andersom, ‘t is maar hoe je het bekijkt.

Ze zijn al op leeftijd (84 en 85) en ze vinden een bezoek hartstikke leuk maar dan wel pas na hun middagdutje. Geen probleem, ik krijg mijn tijd wel om.

Ik begon met me zelf te verwennen met een glutenvrije lunch, bij the Broth Bar

alles 100% glutenvrij: Genieten!

Daarna liep ik de stad in, maar jeetje, het was er druk, te druk naar mijn zin. Enigszins hield men zich aan de bewegwijzering in de Grote Staat (één richting, dus rechts houden) maar niet altijd …. en zoiets bezorgt mij dan stress. Al snel zocht ik de rustigere straatjes op en was ik blij dat het al snel tegen drieën liep …

Niks (meer) voor mij, die drukte …..

aan de hand van foto‘s

een bericht schrijven is voor mij toch het makkelijkst. Op deze manier krijgt een ieder een overzicht van alles (ehum) wat ik meemaak gedurende een week. Ha, dat is bitter weinig de laatste tijd maar daar moeten we het dan maar mee doen ….

Mijn man was jarig, ik schreef er al eerder over. Van zijn Duitse collega’s kreeg hij een bon voor, jawel, een heuse ballonvaart. Voor twee personen. En ik ga echt niet mee, nog niet misschien, iets met hoogtevrees ….. Enfin, deze foto laat zien wat voor enorme moeite ze hebben gedaan om het bijzondere cadeau te verpakken.

Nog even terug naar de branden, ik schreef daar hier al over

bron: De Limburger

Gelukkig heeft het de afgelopen dagen geregend. Nog lang niet genoeg maar beter iets dan niets.

Het kleine groentetuintje profiteert er ook van, van die regen. De boontjes doen het voortreffelijk. Dat wordt heel wat grammetjes wegwerken tegen oogsttijd ….. Courgette doet het ook prima. Tomaatjes en pepertjes willen niet echt. Wellicht hebben we die te vroeg uitgeplant.

bron: Geilenkirchener Nachrichten

Honderd dagen geleden was de gemeente Gangelt, onze buurgemeente in de Kreis Heinsberg, wereldnieuws. Tijdens een carnavalszitting werden heel wat mensen besmet met het Corona virus. Het was notabene een ex van de directe collega van mijn man die daar de verspreider was ….. Iedere aanwezige op die zitting ging direct verplicht in quarantaine, en daardoor werd voorkomen wat elders naderhand wel plaatsvond. Mijn man heeft in die tijd geen contact met zijn collega gehad omdat wij toen al in Oostenrijk waren. Maar dit laatste terzijde.

In Nederland waren er toen nog geen besmettingen ….. en wij maar tegen elkaar zeggen dat landsgrenzen dat virus toch echt niet gingen tegenhouden. Op 27 februari, bijna twee weken later, werd live tijdens een televisieprogramma bekend gemaakt dat er een eerste patiënt in Nederland was. Enfin, we weten allemaal wat de gevolgen waren …..

Onze middelste monteerde een wildcamera op een boom in onze huiswei. Van boven naar beneden zie je een jonge vos, een wilde kat – of misschien was het wel een wasbeer? – een groene specht, en twee keer een ree (geit en bok).

Na lange, lange tijd gingen we weer eens naar Aken. Het was er rustig, erg rustig.

We vonden het rustig genoeg om ook ergens een hapje te gaan eten. Voelde een beetje vreemd na al die weken, maar ben wel blij dat we dit stapje hebben gezet.

Had ik al gezegd dat het hier weer erg rustig is? Iedereen, inclusief kat en hond, is weer naar het eigen thuis. We hebben het huis weer voor ons, en dat is fijn 😀