niet te filmen

hoe snel de weken voorbij gaan terwijl er nauwelijks iets op de/mijn agenda staat ….

Afgelopen woensdag was mijn schoonmoeder jarig, ze werd negentig. Ze woont samen met mijn schoonvader in een verzorgingshuis. Jammer dat we door de huidige omstandigheden niet samen met haar deze dag konden vieren. We stonden met z’n viertjes (zoon, dochter, schoonzoon en ik) aan het hek haar toe te zingen, maar of ze snapte dat dit speciaal voor haar was is maar de vraag. Ze is dementerend, zo triest dat ze degenen die ze nu wellicht nog kent niet van dichtbij kan zien en aanraken …. Geen foto helaas.

Te belachelijk voor woorden ….

Laatst lagen langs de kant van de weg naar ons dorpje zo’n vijfentwintig vuilniszakken die – denk ik, gezien de regelmatige afstand tussen iedere zak – uit een rijdende auto waren gegooid. Ik durf te wedden groenafval van hennepteelt, de oogst zal overvloedig zijn geweest gezien de hoeveelheid zakken. Bah. Wederom geen foto, ik was met de auto en kon nergens stoppen zonder verkeer te hinderen.

Rondje dorp met het hondje. Hondje is intussen een flinke hond van ruim 19 kilo.

De rhododendrons in de voortuin, ze bloeien kort maar prachtig en krachtig. Grasveld, tja, nog altijd een probleemgeval ….

Op het nippertje nog wat foto’s van onder andere bloeiende Akelei. Ieder jaar is het weer een verrassing waar de plantjes staan en in welke kleur. Mooi en eigenwijs.

In ons dorpje is maar één winkel, een hobbywinkel met louter stoffen en toebehoor voor liefhebbers van quilten. Ik kocht er – bij gebrek aan eigen naaimachine – twee stoffen mondkapjes. Ik heb het lint vervangen door elastiekjes, is gemakkelijker ivm snel op en af doen, ik verdraag het kapje geen minuut langer dan verplicht.

Die kapjes zijn hier (Duitsland) verplicht in elke winkel, openbaar vervoer, overheidsgebouw, dokters- en tandartspraktijk, apotheek etc en ook in de onlangs weer geopende horecazaken. Echt waar, de terrasjes zitten weer vol …. 😵

Ik had natuurlijk ook een kapje kunnen haken ……

Zo lang als middelste zoon plus vriendin, hond en kat hier bivakkeren koken hij en zijn vriendin al voor ons. In ieder geval 6 van de 7 avonden. De zevende avond hebben we bestemd om de horeca te helpen in de vorm van de een of andere afhaalmaaltijd. Haha, frietjes, Chinees of pizza dus. Zes avonden is het iedere keer weer een verrassing wat ze klaar hebben gemaakt. En het is zó super: altijd glutenvrij en ook nog eens vegetarisch. We komen echt van het vlees af 😃 maar krijgen wel af en toe vis.

Ons werd gevraagd een felicitatie filmpje te maken voor een jarige vriendin. Dit is een foto van onze bijdrage, heb mijn man er maar even afgeknipt voor de blog. Was geinig: ze kreeg een kwartier lang felicitaties te zien door familie, vrienden en kennissen.

Verwenboeket voor mezelf. Grootste verwenmoment voor mezelf de komende week: ik mag naar de kapper 😁

‘t blijft anders zo stil hè

en daarom maar weer eens gezocht naar inspiratie in mijn uitgebreide verzameling foto’s.

Dit is een afbeelding van het oude gemeentehuis van Sittard, voorzien van commentaar van mijn schoonvader. Het was de plek waar hij als ambtenaar aanwezig was werkte tot medio 1967. Het gebouw werd dat jaar afgebroken omdat Sittard zo nodig een VenD op die plek wilde (laten) neerzetten. In plaats van het mooie pand kwam een (lelijk) grijs gebouw dat inmiddels al weer een aantal jaren leeg staat tot er ooit duidelijk wordt wat ermee gaat gebeuren. Nog meer horeca? Nog meer leegstaande winkelpanden? Woningen? Tijd zal het leren …

Ik hou van het rondstruinen door tuincentra, ik hou van oranje en ik hou van viooltjes, da’s wel duidelijk

Voor kleinkindje nummer drie van mijn schoonzus ging ik flink aan de haak. Resultaat: geslaagd, al zeg ik het zelf. Gelukkig moest er toevallig een berkenboom geveld worden in onze tuin, daardoor zijn het geslaagde stelletjes.

Naast de vele granny squares voor het kerstboomproject zag ik kans om ook nog een kussen voor op onze bank in de woonkamer te haken.

Ik vond het wel leuk om de voor- en achterkant verschillend af te werken. Voor de nodige bankvariatie zogezegd.

Hier word ik blij van:

en van haakmiepennieuws in de kranten ook (bron: De Limburger)

Inmiddels ben ik weer flink aan de haak maar dat is nog even niet geschikt voor publicatie 🙂

mijn schoonvader

Ik ken mijn schoonvader sinds 1977, in dat jaar kreeg ik namelijk verkering met zijn zoon. Da’s al een lange, lange tijd geleden. Toen was hij nog jong, mijn schoonvader, 51 jaar pas, maar in mijn jonge ogen al heel erg oud …..

Nu is hij pas echt oud, bijna 93.

Sinds begin dit jaar wonen hij en mijn schoonmoeder niet meer zelfstandig in hun huisje maar op een plek waar – in onze ogen – de best mogelijke zorg is voor hen beiden. Gezien het feit dat mijn schoonmoeder dementerende is en absoluut niet meer thuis kon wonen waren we erg blij dat we een plek voor ze hebben gevonden waar ze beiden naartoe konden. Maar mede doordat hij een heel erg (lastige …) oude boom is die is verplaatst heeft hij er heel erg veel moeite mee: met het verhuizen, met de nieuwe plek, met de verzorging, met de zorg, met het eten, met de dagbesteding van zijn vrouw, met het alleen zijn als zij er niet is, met het samenzijn als zij er wel is, en verder met alles (en dat is veel …) wat in zijn ogen niet goed is …..

Enfin.

Bij het leegruimen van het huis kwamen we onder andere dit tegen, en dat is de moeite van het bewaren waard. Staat er ook op: bewaren 😀

even iets heel anders

Naast alle waardevolle en minder waardevolle spullen die ik jaren geleden uit mijn ouderlijk huis haalde (de zolder staat nog altijd propvol met zooi ….. ik kom er maar niet toe om dingen uit te zoeken en dat terwijl ik enorm van opruimen hou ….. voordeel/nadeel van het hebben van ruimte …) komen er nu ook dingen bij uit het ouderlijk huis van mijn man.

Zoals dit. Geweldig. Het karakteriseert precies hoe mijn schoonvader was en nog altijd is.

Ha. Briefjes. Overal briefjes. En uitroeptekens. En plakband. Dat gebruikte hij zelfs om snoeren en kabels mee op de vloer vast te plakken ….

Dit kistje blijft hier en gaat de deur niet meer uit 😀