mijn schoonvader

Ik ken mijn schoonvader sinds 1977, in dat jaar kreeg ik namelijk verkering met zijn zoon. Da’s al een lange, lange tijd geleden. Toen was hij nog jong, mijn schoonvader, 51 jaar pas, maar in mijn jonge ogen al heel erg oud …..

Nu is hij pas echt oud, bijna 93.

Sinds begin dit jaar wonen hij en mijn schoonmoeder niet meer zelfstandig in hun huisje maar op een plek waar – in onze ogen – de best mogelijke zorg is voor hen beiden. Gezien het feit dat mijn schoonmoeder dementerende is en absoluut niet meer thuis kon wonen waren we erg blij dat we een plek voor ze hebben gevonden waar ze beiden naartoe konden. Maar mede doordat hij een heel erg (lastige …) oude boom is die is verplaatst heeft hij er heel erg veel moeite mee: met het verhuizen, met de nieuwe plek, met de verzorging, met de zorg, met het eten, met de dagbesteding van zijn vrouw, met het alleen zijn als zij er niet is, met het samenzijn als zij er wel is, en verder met alles (en dat is veel …) wat in zijn ogen niet goed is …..

Enfin.

Bij het leegruimen van het huis kwamen we onder andere dit tegen, en dat is de moeite van het bewaren waard. Staat er ook op: bewaren 😀

even iets heel anders

Naast alle waardevolle en minder waardevolle spullen die ik jaren geleden uit mijn ouderlijk huis haalde (de zolder staat nog altijd propvol met zooi ….. ik kom er maar niet toe om dingen uit te zoeken en dat terwijl ik enorm van opruimen hou ….. voordeel/nadeel van het hebben van ruimte …) komen er nu ook dingen bij uit het ouderlijk huis van mijn man.

Zoals dit. Geweldig. Het karakteriseert precies hoe mijn schoonvader was en nog altijd is.

Ha. Briefjes. Overal briefjes. En uitroeptekens. En plakband. Dat gebruikte hij zelfs om snoeren en kabels mee op de vloer vast te plakken ….

Dit kistje blijft hier en gaat de deur niet meer uit 😀