hoog tijd

Hoog tijd om weer eens iets van me te laten horen, en dan werkt een verhaal met beeld voor mij toch het prettigst.

We reden naar Oostenrijk. Het schoot niet altijd lekker op en zo reden we een tijdje in file achter een zeer luxe auto met aparte nummerplaat aan. Zo naar buiten turend gaat mijn fantasie dan wel eens een beetje met me aan de loop. Is de eigenaar van deze bolide van beroep soms (luxe) slager? Of iemand met vreemde neigingen? Of heet hij of zij gewoon zo? Of …… Geen idee natuurlijk maar vond het wel grappig.

In Duitsland kun je de nummerplaat voor je auto ook enigszins persoonlijk (laten) maken, maar er zijn restricties: de eerste 1, 2 of 3 letters zijn altijd van de plek (gemeente, stad of streek) waar je woont of waar je auto is geregistreerd, de volgende 1 of 2 zijn altijd letters gevolgd door 1, 2, 3 of 4 cijfers.

Er lag trouwens nog een enorme hoeveelheid sneeuw daar in Oostenrijk, tenminste op grote hoogte. En dat voor begin april. Ongelooflijk. En dus gingen we ook een dagje skiën.

Het kerkje, ik fotografeerde en plaatste de foto hier al vaker, is alweer wat zichtbaarder en ook weer bijna toegankelijk.

Het is duidelijk einde seizoen, de sneeuwkanonnen staan al netjes in gelid om opgeruimd te worden

Genoeg gepraat over sneeuw. Er was ook slecht weer voorspeld, met regen en hagel. En dus besloten we om dan maar een dagje Innsbruck te doen. Maar we hadden geluk, geen regen of hagel. Alleen maar dreigende lucht

Maar ook af en toe een stukje blauw

We aten een hapje bij Vapiano, mijn favoriete stek om snel en glutenvrij te kunnen eten in heel wat grote steden, en dat vinden duidelijk meer mensen met glutenintolerantie of coeliakie getuige de vrolijk gedekte tafels vol tasjes met cadeautjes

hergebruik

Toen ik laatst op tv een reclamespot van een Nederlandse bank zag met daarin een vliegtuigvleugel hergebruikt als dak van een of ander gebouw ergens in een berglandschap bedacht ik hoe geweldig het toch is dat mensen zo out of the box buiten de lijntjes kunnen denken.

En toen zag ik dit in mijn grote en bijna onoverzichtelijke fotoverzameling:

Ook zo’n buiten de lijntjes ding toch? Oude, bijna antieke, cabines van een skilift in gebruik als knusse zitjes bij een bergrestaurant. Niks wegdoen, gewoon hergebruiken. Zó leuk, je moet er maar opkomen.

pizza en poes

Onze zonen verrasten me laatst met zelfgemaakte glutenvrije pizza’s.

Dat ik alles mocht moest opruimen mocht de pret niet drukken. Ik kook niet graag, ik ruim daarentegen wel graag op 😀

Van wie zij dat kookgen hebben is mij echt een raadsel, ze maken de lekkerste dingen en niets is hun te gek. Het feit dat jongste weer thuis woont en in ruil voor bed en bad dagelijks gaat koken zal mijn kookkunsten geen goed doen. Haha.

Zal hem worst zijn wie er kookt, als zijn bakje maar regelmatig gevuld is met brokjes.

Ps: op de achtergrond een sneeuwloos stuk van ons terras. Daar ligt inmiddels weer bijna 20cm verse sneeuw 🙄

verzamelen: kapelletjes en zo (1)

Ik heb zo ontzettend veel foto’s op mijn mobiele telefoon, echt niet normaal. Ik maak en verzamel en gooi nauwelijks iets weg. Heel hoognodig moet ik alles in juiste mapjes gaan onderbrengen, anders verlies ik het overzicht.

In het kader van dit opruimen begin ik maar eens met een vaste rubriek: kapelletjes en zo. Alle kleine, piepkleine en wat grotere kapelletjes, wegkruisen, herdenkingsmonumentjes (en misschien ook af en toe een kerk) die ik hier en daar en elders tegenkom kan ik op deze blog fijn kwijt.

Oberndorf

De eerste heb ik al eens laten zien, maar om het geheel een beetje compleet te krijgen nog maar eens op herhaling: een afgesloten kapelletje in Oberndorf, Tirol.

Eenvoudig, zonder poespas, gewoon netjes.

Fieberbrunn

Om dit kapelletje te bereiken is een behoorlijke wandeling bergop een vereiste. Het staat bijna bovenaan de Wildseeloder (Wiki: De Wildseeloder is een 2118 meter hoge Oostenrijkse berg in de deelstaat Tirol. De berg maakt deel uit van de Kitzbüheler Alpen. In het dal aan de voet van de berg ligt Fieberbrunn in het Pillerseetal) aan de rand van een bergmeertje, de Wildalpsee. Persoonlijk vind ik dit een van de mooiste wandelingen in deze buurt, in principe lopen we deze route ieder jaar wel eens.

Je ziet ‘m rechts van het Wildseeloderhaus liggen, een prima pauzeplek met fantastisch uitzicht.

Mooi door eenvoud, eenvoudig mooi.

Mijn weken

Mijn weken zijn de laatste tijd een soort van aaneenschakeling van inpakken, wegwezen en weer terugkomen. Voor dit jaar staat de teller al op zo’n 90 overnachtingen buitenshuis …. En dat terwijl ik vroeger een echte huismus was die al heimwee kreeg bij alleen al het denken aan een nacht elders te moeten doorbrengen …

Enfin.

Grote reizen, echt grote reizen dat laat ik over aan anderen. Ik geniet wel van hun verhalen, maar hoef ’t zelf niet te zien of beleven. Las laatst ergens een quote, weet niet meer waar of van wie, die me aansprak: “de Noordpool is prachtig, om dat zo te laten moeten we er niet naar toe willen gaan”.

Deze beauty’s zag ik in Dienten, Salzburgerland. En ik ben niet de enige dat mooi vindt: Dienten is uitgeroepen tot een van de mooiste bloemendorpen van Europa:

Die Salzburger Gemeinde Dienten am Hochkönig (Pinzgau) gehört nun offiziell zu Europas lebenswertesten Blumendörfern. Am Wochenende vom 21. bis 23. September 2018 wurde es in Irland mit der Silbermedaille des europäischen Lebens- und Nachhaltigkeitspreises „Entente Florale Europe“ ausgezeichnet.

(bron: Salzburg24.at)

Zo’n bloemenpracht, geweldig!

Fijn fietsen

Hier is ’t net zulk mooi weer als thuis, heerlijk zo’n nazomer. Fietsen achterop de auto en hup naar het zo’n 30 kilometer verderop gelegen St Johann in Tirol. Van daaruit een niet al te lange maar wel heel mooie route gefietst.

‘Wir sind frei, so schmeckt das Ei’, fijn buiten scharrelende kippen..

Uitzicht op de Kitzbühler Horn.

We fietsten door Going, ‘das Bergdoktordorf’. Voor wie niet weet wat dat inhoudt:

–> der Bergdoktor (Nederlandse Wikipedia), meer uitleg op de Duitse Wikipedia site

Nu is mijn man een fan van Duitstalige televisieseries, liefst zogenaamde Krimi’s maar ook ‘die Bergretter’ en bovengenoemde Bergdoktor. Ach, iedere gek zijn gebrek hè, als ik maar niet mee hoef te kijken. Alhoewel ik dokter Gruber wel erg charmant vind ….

Ik zal proberen zelf een beeld te schetsen:

De serie (sinds 2008) speelt zich af rondom Going en Ellmau. Boven in de bergen ligt een boerderij, de Gruberhof. Daar wonen Elisabeth, haar twee zonen Hans en Martin en kleindochter Lilly. Hans en Martin zijn samen vader van Lilly. Hoe dat zo komt? Nou, Hans was getrouwd met de moeder van Lilly maar die reed een scheve schaats met Martin. Ze is inmiddels gestorven, de arme. Martin is arts, maar geen gewone. Hij is werkelijk van alle markten thuis. Hij verwijdert wratten maar indien nodig is hij ook actief als neurochirurg. Hij is enorm charmant, knap en aardig maar in de liefde niet al te gelukkig. Er zijn al heel wat vriendinnen de revue gepasseerd de afgelopen jaren. Hans en zijn moeder houden de boerderij draaiende. Ook hij is niet al te gelukkig in de liefde. Inmiddels ook nog vader van dochtertje nummer twee bij Wirtin Susanne van de Gasthof uit het dorp, maar die liefde is ook alweer passé. Dat was het zo ongeveer. En dat al tien jaar.

Er waren draaidagen toen wij ‘toevallig’ langs de verschillende locaties in Going en Ellmau wilden fietsten. Dit zijn de Gasthof en de Apotheek uit de serie. De praktijk van dokter Martin mocht vanwege de opnames helaas niet gefotografeerd worden. Daar mochten we alleen snel heen en weer lopen, en nee, we mochten niet figureren ….

Na een heerlijke lunch reden we weer moe (ik dus) maar voldaan naar huis: