(ab)normaal fietsen

We namen onze fietsen mee, en maakten een paar leuke tochten. Omdat ik het niet leuk vind om te klimmen me al te moe te maken fietsen we meestal fijn door de dalen. We hadden één ietsiepietsie hellend vlak, maar dat is een peuleschil voor een e-bike, heerlijk. Halverwege werden we ingehaald door een jonge vrouw op een fiets met ongelooflijk tempo. Ze werd begeleid door drie mensen in een busje. Het bleek een Zwitserse ultrabiker te zijn, Nicol Reist, bezig met een wedstrijd (RAA) door Oostenrijk, een ronde die zij twee maal fietste …..

Ze wilde helaas niet op de foto, kijk maar, daar gaat ze en daar sta ik …..

Kan ik me iets bij voorstellen: ze zat al zo’n 5 (!) dagen bijna onafgebroken op de fiets …….

Of dat nu gezond is?

Andermaal

reden we naar Oostenrijk. Het was enorm druk onderweg, maar dat is vrij normaal voor een vrijdagmiddag in het hoogseizoen. We volgden vanaf Frankfurt niet de geijkte weg maar een alternatief dat werd aanbevolen door het navigatiesysteem. Zonder dat zou ik uitkomen in Timboektoe …..

Stiekem had ik gedacht dat we daardoor Ton en Rick ergens konden treffen maar helaas strooiden nòg een lange file en zelfs een compleet afgesloten autosnelweg roet in het eten. Dankzij de hulp van een aardige ADAC meneer op een parkeerplaats langs de autosnelweg konden wij onze weg door dorpjes vervolgen zonder aan te moeten sluiten in een lange, lange rij auto’s.

Enfin. Uiteindelijk kwamen we daar aan waar we graag zijn.

De eerste dagen staan altijd in het teken van uitrusten en een stukje wandelen. Ik moet iedere keer even aarden. Rustigjes aan doen en dus niet te voet maar met de lift omhoog de bergen in.

De eerste voorbode van de aanstaande herfst?

Nog even niet als het aan mij ligt ….

Een nichtje, net terug van een lange reis, vertelde me over haar ervaring met bedbugs oftewel bedwantsen. Yuk. Ik kreeg er jeuk van en besloot alle beddengoed, inclusief kussens, op zestig graden te wassen.

Gelukkig word ik erg blij van was aan de lijn ….

schone schijn

Het is echt niet alleen maar mooi en groen en prachtig in toeristisch Oostenrijk. Ook daar is vooruitgang en industrie en dus ook (horizon)vervuiling en zo meer. Aldus besloot ik om eens niet alleen maar de mooie plaatjes te laten zien

In de bergen bij Hochfilzen (Tirol) ligt een mijn waar magnesiet wordt gewonnen. Als ik goed ben ingelicht wordt dit met name gebruikt voor de coating van (industriële) ovens. Enfin, bovenstaande fabriek, waar de magnesiet per kabelbaantje heen wordt vervoerd, verwerkt dit spul 24/7.

Een stukje verder ligt een betongroeve

Ik bedoel maar …..

out of bounds

Zelden gebruik ik Engelse woorden in mijn blog maar dit keer kan ik niet anders: het is nu eenmaal de officiële naam voor een officiële UCI fietswedstrijd. Geen gewone wedstrijd op de weg maar heus ‘downhillen’ oftewel met je verstand op nul keihard de berg afknallen. En dat voor het zoveelste jaar in ‘ons’ Oostenrijkse dorp. Een heus circus met voor mij alleen onbekende deelnemers van topniveau dat hier neerstreek voor vier dagen.

Het schijnt leuk en enorm spannend te zijn om te doen, maar mij niet gezien, laat mij maar fijn gewoon fietsen 😀

of genieten …

en dus …

En dus zijn we (maar) gaan fietsen toen bleek dat wandelen in de bergen geen optie was.

Voor onze eerste tocht deze vakantie parkeerden we de auto aan de rand van het dorpje Going in Tirol. Van daaruit e-fietsten we via Ellmau naar Scheffau en toen flink bergop naar de Hintersteiner See. Een prachtig gelegen meer op 883m hoogte in het natuurgebied Wilder Kaiser, prima te bereiken per fiets (nieuw aangelegd fietspad) maar ook met de auto. Waarschijnlijk is het hier behoorlijk druk in de vakantietijd maar nu was het lekker rustig.

We waren hier nog nooit ondanks we al zo’n veertig jaar hier in de buurt vakantie vieren ….

Aan het eind van de fietstocht – niet zo’n lange, in totaal maar iets van 25km – nog een welverdiende kop koffie op een plek met prima uitzicht. Deze dag was niet verkeerd 🙂

We reden weer eens naar Oostenrijk. Kom er graag, heel graag, dus waarom niet. Onze eerste langere stop op weg naar het zuiden is negen van de tien keer de Outlet in Wertheim. Je kunt dat gerust onze ‘guilty pleasure’ noemen, het heel graag slenteren langs al die winkeltjes. Mijn hoogtepunt was dit keer dat ze bij ‘mijn’ Italiaan ter plaatse nu ook glutenvrije pasta op de menukaart hebben! Genieten met hoofdletter G!

Onze tweede langere stop was dit keer ‘Essen und Trinken’ in Irschenberg. Geen glutenvrije pasta maar wel super vriendelijke en kundige bediening, leuke atmosfeer en lekker eten.

De afgelopen maand mei was erg koud en nat, niet alleen thuis maar zowat overal in Europa en dus ook in Oostenrijk. Regen in de dalen en verse sneeuw boven in de bergen. Dat gecombineerd met de enorme hoeveelheid sneeuw die er nog lag van de afgelopen winter leverde mooie ‘zomerse’ plaatjes op.

Een sneeuwmuur van bijna 2 meter langs het vrijgeschoven wandelpad! Je kunt bij wijze van spreken zo de ski’s onderbinden en hup, de berg afsuizen …. Dit haalde wel een streep door onze planning om in de bergen een aantal mooie wandelingen te maken, de routes zijn grotendeels niet sneeuwvrij en dus (af)gesloten.

Krokussen in juni ….

sporen

De afgelopen winter heeft zijn sporen achtergelaten. Een bosarbeider zit hier de komende tijd niet zonder werk …..