alles zo zijn dingetje

Iedere streek, iedere stad, ieder land heeft zo zijn eigen dingetjes. Dat wist ik natuurlijk wel, maar doordat anderen erop wijzen hoe het hier en ginder gaat valt het meer op.

Zo las ik bij Emie laatst over de reparatie van hun hekwerk, en dat deed me denken aan de verscheidenheid aan hekwerken die je bijvoorbeeld in het Salzburgerland in Oostenrijk ziet. Puur ouderwets handwerk en hartstikke mooi.

De bovenste drie zijn typisch voor deze streek (Pinzgau, Pongau, Tennengau) en heten dan ook Pinzgauer-, Pongauer- of Tennengau Zaun. Dichte constructie waar geen draad of spijker aan te pas kwam.

Ook typisch voor hier en overal waar men goed van vertrouwen is: de winkel is gesloten maar alle koopwaar blijft gewoon buiten staan. Kopen mag, maar gelieve dan wel het bonnetje plus geld in de kassa (brievenbus) te doen.

landschap

Ik doe weer mee met Anne’s photo challenge. Haar 24ste alweer, de ‘uitdaging’ is dit keer ‘landschap’.

Laat ik daar nu toevallig heel wat foto’s van in mijn album hebben: bergen, luchten, weiland, etc., etc.

De eerste: het landschap dat ik zie vanaf mijn terras. Een plaatje, en zeker met een regenboog erbij. In de verte de kerk van Jabeek (NL) en de vele windmolens aan Duitse zijde (de onze dus) van de grens. Verveelt nooit, het uitzicht op dit landschap.

De tweede: zicht op Sittard. En ja, de horizon hoort zo schuin want het landschap is glooiend.

De derde: enkele van de populieren tussen Eys en Wittem. Lijkt op een landschap in de Toscane maar het is toch echt in Zuid-Limburg.

De vierde: onze wei. Stukje puur natuur. We gebruiken er geen (kunst)mest en absoluut geen bestrijdingsmiddelen. De wei wordt maar een keer per seizoen compleet gemaaid, zodat weidevogels met een gerust hart kunnen broeden. Een aantal keren per jaar maaien we alleen een pad omdat er anders geen doorkomen meer aan is. Op de wildcamera die ergens aan een boom hangt zien we beelden van reeën (wederom drie dit jaar), vossen, katten (van de diverse buren) en af en toe één hond 🐕, die van onze middelste. Laatst zagen we sporen van een wild varken. Ai, die mag wel wroeten in de wei, maar niet in onze tuin.

De vijfde: Fieberbrunn, Oostenrijk. Mooi berglandschap. Ik kom hier graag, en geniet me dan te barsten.

De zesde: het landschap dat je ziet als je op het toilet zit en uit het raam kijkt boven bij de Wildseeloder. Zit lekker 😀

En zo kan ik nog een hele tijd doorgaan …..

de/een/mijn fiets

Alweer een leuke foto opdracht van Anne: fiets. Daar wil ik wel even voor uit mijn blog-pauze-modus komen.

De meeste fietskilometers fiets ik als we in Oostenrijk zijn. Tot een jaar geleden namen we naar Oostenrijk onze fietsen van thuis mee, maar die bleken toch niet altijd even geschikt om tochten mee te maken in de bergen. We hebben dus nu heuse e-mountainbikes, inclusief dikke banden en een sterke accu.

De twee rode fietsen staan zo’n 850 kilometer uit elkaar maar konden wel zusjes zijn, haha. De ene staat in Bingelrade (NL), de andere hangt in Saalbach (A)

tijd vliegt …

We zijn inmiddels alweer bijna anderhalve week thuis. Op de terugweg nog even gestopt in München, maar het er zijn kon me dit keer niet bekoren: ik ben niet meer gewend om rond te lopen in zo een grote stad, iets met teveel mensen en het was ook nog eens (te) warm. In München gold tot die dag ook nog eens mondkapjesplicht buiten op straat in de binnenstad, dat was ook niet echt een pretje. Geen foto’s gemaakt, gewoonweg vergeten.

Vorige week was de ‘opdracht’ bij Satur9’s “cijfer”. Ik ben er wat (te?) laat mee maar bij deze toch nog mijn input:

Cijfers dus. Getallen die me nu al ruim een jaar bezighouden zijn de dagelijkse COVID-19 besmettingsgetallen in en rond mijn omgeving. Vandaag dus nog maar 5 op de 100.000 inwoners! Ter vergelijking: in Nederland zijn die iets van tien keer zo hoog. En dus reden tot versoepelingen. Oei. Ik hou mijn hart vast voor komend najaar. Zeker als ik her en der lees en hoor dat toch nog heel wat mensen twijfelen over wel/niet vaccineren of de beslissing tot niet-vaccineren al genomen hebben. Mijn middelste is als laatste van ons gezin komende week aan de beurt. Hij heeft 0 twijfels.

Toevallig zaten we 2 avonden achter elkaar op een terrasje. Een keer in Aken, waar de regels – die nog altijd heel wat strenger zijn dan in Nederland – goed werden nageleefd. En gisteravond ook nog eens in Sittard, waar alvast voorschot leek te zijn genomen op de versoepelingen van komende week: bedienend personeel zonder mondkapjes, nergens 1,5 meter afstand, grote groepen bij elkaar aan één tafel, tafeltjes te dicht bij elkaar, heel wat meer mensen op de terrassen dan toegestaan. De enige regel die werd toegepast was dat we om 22.00 moesten betalen ……

Even terug naar Oostenrijk. Daar gunde ik me een paar nieuwe wandelschoenen. Mooie, tenminste dat vind ik zelf. En ze zitten ook nog eens heerlijk. En wandelen ging ook prima, dat was een eerste vereiste.

We hadden regen, zon èn een mooie regenboog. En een prachtig uitzicht, daar hou ik van.

Maar thuis is het ook leuk 🙂

eindelijk weer!

Op de 14e dag na onze tweede vaccinatie waren we volgens de RKI (Duitse RIVM) ‘veilig’ en aldus reden we voor het eerst in acht maanden weer naar onze eigen stek in Oostenrijk. Dat land had op 19 mei al de grenzen weer geopend mits reizigers onder andere voldeden aan de ‘3-G-Regel’: genesen , geimpft oder (negativ) getestet (genezen, tenminste 21 dagen na 1e vaccinatie of negatieve test).

De cijfers in de Kreis waar we wonen waren ook laag genoeg. Dit in tegenstelling tot de cijfers aan de andere kant van de grens …. alhoewel die ook goed omlaag gaan, maar nog altijd hoog-risico-gebied.

Gewapend met een internationaal vaccinatiebewijs plus kopie van onze electronische aanmelding voor Oostenrijk op weg! Onze plannen om München te bezoeken hebben we gelaten waar ze waren: ondanks heel lage cijfers (rond de 50 besmettingen per 100.000 inwoners) zijn winkels alleen geopend volgens ‘click&collect’ principe, en restaurants nog gesloten. Gezien het regenachtige en te koude weer vond ik een eetpauze op een terras dan ook geen aanlokkelijk idee. Er komt vast nog een volgende keer.

Vanwege de aangekondige strenge grenscontroles bij de grote grensovergangen besloten we een kleine grenspost uit te kiezen. Goede keuze: we mochten gewoon doorrijden!

(wordt vervolgd)

kerst

Het is voor de eerste keer sinds 2000 dat we gewoon thuis zijn tijdens de kerstdagen. Echt, serieus. We waren gewoon altijd ergens uithuizig, altijd in de sneeuw. We hebben kerst sinds de jaren tachtig gevierd in pensions, huisjes, appartementen, in onze eigen caravan (in die kleine ruimte, zo gezellig, en dat met z’n vijven!) in Italië, Zwitserland, Oostenrijk en Frankrijk en de laatste 13 jaren in onze eigen stek in het Salzburger Land.

Kerst 2000 vierden we noodgedwongen thuis omdat het appartement dat we hadden gehuurd in Frankrijk bij aankomst aldaar nog niet klaar bleek te zijn ….. En dus reden we op 24 december weer de lange, lange rit naar huis.

Geen witte kerst voor ons dit jaar dus door de welbekende omstandigheden, maar ach, als ik naar de beelden van de camera vanuit het verre Oostenrijk kijk dan missen we wat dat betreft niet echt veel. Schrale troost …..

Enfin.

We houden het rustig, we houden het klein, geen gedoe hier voor ons. Tussen de buien door gaan we een rondje dorp doen. Vanavond zijn onze zonen hier voor het eten, omdat dat hier veilig kan en mag.

Ik zou zeggen: vier de dagen zoals je ze wilt of mag vieren binnen de mogelijkheden en blijf gezond!

Klik hier voor het bericht over de gehaakte kerstboom: https://schrijfselsvanmij.com/2019/11/19/en-hoe-het-verder-ging-met-die-gehaakte-kerstboom/

vijfendertig!

Vandaag is onze trouwdag. De vijfendertigste. Dat vond ik wel het hier vermelden waard.

In ‘normale’ jaren zijn we op deze datum nooit thuis. Dit jaar wel. Dit jaar voor ons geen witte kerst maar het is niet anders. Ik klaag niet want ik heb niks te klagen ….

augustus

Overzicht van de afgelopen maand, even alles op een rijtje zetten, het bloggen had even geen prioriteit ….

We fietsten door ons eigen heuvelland, zaten hier en daar op terrasjes en genoten van landschap, gezelschap, een drankje en een hapje.

Ik oogstte ‘miemelen’ voor jam en was trots op de boontjes en de eerste courgette uit ons eigen bescheiden moestuintje.

Ik zocht en vond de site weer waar ik die leuke etiketten vandaan kon halen. Lekkere jam, geen woord gelogen.

Het werd bloedheet thuis, maar gelukkig hadden we net in die tijd een vakantie gepland naar Oostenrijk. Een veilige vakantie want wederom naar onze eigen stek, ons tweede thuis.

We fietsen en wandelden veel en vermeden drukte. Er waren heel wat minder toeristen uit het buitenland in Oostenrijk maar des te meer Oostenrijkers die vakantie doorbrachten in eigen land in plaats van elders.

De eerste dagen was er regen, héél veel regen. Dankzij veel investeringen in de afgelopen jaren om de afwatering in goede banen te leiden was er weinig overlast maar er moest wel goed opgeruimd worden.

Zulke juweeltjes zie je onderweg, dit was in het Nationalpark Berchtesgaden. Op de blog van Marthy las ik dat het wellicht een parelmoervlinder zou kunnen zijn.

Ergens onderweg en toch kijken naar Max. De moderne techniek staat voor niets ….

Dit zijn de Leoganger Steinberge, twee van onze zonen liepen en klommen afgelopen week omhoog tot de top, naar de Birnhorn. Petje af, ik doe het ze niet na. Nooit …..

Net als ieder jaar was ik weer jarig in augustus, maar geen feestje dit jaar. Tja, het is niet anders. Volgend jaar nieuwe kansen.

Middelste ging ook naar Oostenrijk en dus mocht hij komen logeren. Het is toch zo’n lieverd!

Voor het eerst sinds maanden fietsten we naar Sittard om ‘gewoon’ op een terrasje te gaan zitten. Alles went …… en het was de moeite waard!

Zonder woorden ….

Tomaatjes en courgette, en dat alles uit eigen tuin, volgend jaar weer!

Ik trok het bovenste gaatje kapot. Zonde, de schoenen had ik nog niet zo lang en ze waren nauwelijks gedragen. Mailtje naar fabrikant: ik kreeg ze volledig vergoed. Top service.

Afgelopen week is er een om nooit te vergeten. Op de dag dat mijn schoonouders vijfenzestig jaar waren getrouwd is mijn schoonmoeder overleden …..

Zo, en nu proberen om weer gewoon in het blogritme te komen ….. Wie weet lukt het, we zullen zien …..

naar de stad

Datgene wat ik al weken niet meer had gedaan, namelijk het bezoeken van een stad, deden we wel in Oostenrijk. We benutten een regenachtige dag om Salzburg te bezoeken. Wat was het er heerlijk rustig … Helaas geen foto’s gemaakt.

Op de terugreis naar thuis stopten we ook in een grote stad, in München. Als het in Salzburg al zo rustig was zou het daar wellicht ook stukken rustiger zijn. En ja, ook daar heel wat minder toeristen. Alleen voor sommige winkels stonden lange rijen klanten die mondjesmaat naar binnen werden gelaten maar daar wilde ik sowieso niet naar binnen.

op de Marienplatz met mondkapje binnen handbereik

Het was fijn weg te zijn geweest, het was fijn weer even daar te zijn waar ik ook graag ben. Even controleren of nog alles goed is, even de zinnen verzetten en de accu weer opladen. En nu weer fijn naar huis …

wandelen of fietsen

Fietsen in de bergen, dat is voor mij alleen leuk met een fiets met trapondersteuning, een e-bike dus. Omdat de Engelse term veel sneller te typen is dan de Nederlandse heb ik het vanaf nu alleen nog over e-bike. Dag voornemen om zoveel mogelijk Nederlandse woorden te gebruiken.

Bij fietsen hoort af en toe een pauze. Normaliter zoeken we dan een leuk terrasje op, maar omdat nog niet ieder restaurantje open is kochten we belegde broodjes en een flesje bij de supermarkt en zochten en vonden een leuk plekje aan het water. En ja, mijn broodje is glutenvrij, deze worden verkocht bij de Merkur supermarkt.

Onderweg zie je vaak de grappigste dingen, zoals deze bus met boom of boom in bus.

Wandelen in de bergen met kinderen is leuk, zeker als ze af en toe lekker kunnen spelen. Her en der staan speeltoestellen en soms zelfs complete speeltuintjes.

Hier nog een slang. Niet als speeltoestel maar met de uitnodiging om stenen te beschilderen en neer te leggen om zo de slang nòg langer te maken.

Een ree, daar heel ver in de verte ….

beetje dichterbij gehaald

En ja, ze bleef zelfs even staan. Da’s echt zeldzamer dan een schaap in de wei.

hoe mooi ook

Daar hoog boven in de bergen, daar waar die plukjes sneeuw liggen, heb ik zo’n vier maanden geleden nog geskied. Zo goed als onwetend van wat ons allemaal nog te wachten stond ….