nog even in de sneeuw

Het is (nog eventjes) prima toeven hier. Strak blauwe luchten afgewisseld door wolkenluchten vol sneeuw, wat wil een mens nog meer?

We liepen een rondje door Zell am See. Serene stilte op de plek waar ik deze foto nam. Een straatje verderop klonk harde muziek: après-ski, maar dan zittend op een vaste plek. Die plekken waren wel erg dicht bij elkaar …. In Oostenrijk snakt men naar meer vrijheid, en dat terwijl er al zoveel mocht in vergelijking tot Nederland. In de loop van februari gaat dat, die gewenste vrijheid, gebeuren: geen controle meer op 2G in niet-essentiële winkels en horeca, langere openingstijden in de horeca, maar ook vaccinatieplicht voor 18-plussers. Het een kan hier (en elders) niet zonder het ander ….

Zomaar ergens, zo maar te koop: een afgedankte telefooncel. Wat zou iemand daar mee willen doen?

Iedere keer ben ik weer blij verrast als ik iets nieuws ontdekt dat glutenvrij is. En ook nog eens vegan. Dat laatste hoeft voor mij niet, ik eet af en toe graag een stukje vlees, en drink mijn koffie nog altijd met koeienmelk.

Vegan begint hier helemaal aan een opmars. Was een aantal jaren geleden ‘glutenvrij’ helemaal je-van-het, nu is het vegan. Gelukkig voor mij houdt vegan vaak in dat het ook nog eens glutenvrij is, zoals deze pizza. Best heel erg smakelijk trouwens, ik vond ‘m veel lekkerder dan de gangbare glutenvrije diepvriespizza’s van Schär of Dr Oetker. Ik kocht deze pizza bij de Interspar (in Oostenrijk dus)

vervelen?

Nee, dat staat niet in mijn woordenboek. Ik hou me goed bezig 🙂

Ik haakte bijvoorbeeld een aantal poppendekentjes voor een drietal kleine meisjes. En toen kreeg ik het verzoek van de kleinzoon van mijn schoonzus, of ik voor hem ook een dekentje wilde maken. Tuurlijk! Wat zijn wens was qua kleur wilde ik weten. “Regenboogkleuren” was zijn antwoord. Oei. Dat werd even zoeken maar ik zocht en vond wat hij wilde.

Ik rondde eindelijk – na diverse jaren – bovenstaand projectje af. Tevreden mee en dus afgevinkt ✅

Het was een leuk en apart projectje tunisch haken en al het derde kussen met deze steek op rij. En nu dus af. Jammergenoeg is de wol niet meer verkrijgbaar, anders was er zeer zeker nog een kussen nummer vier gevolgd.

Project bedsprei nadert ook zijn voltooiing. Tweederde van deze sprei is al járen in gebruik, het laatste stukje is ein-de-lijk bijna klaar. Ik geloof dat ik ergens in 2014 aan dit megaproject ben begonnen, maar heb er – uiteraard – niet constant aan zitten breien.

archieffoto uit 2018

Ik haakte nog twee omslagdoeken, leuk en makkelijk om te doen. Geen idee of ik ze ooit zal gebruiken, misschien kan ik iemand er blij mee maken ….

Ik ruimde de kerstkaarten op. Dank aan degenen die ze ieder jaar weer zo trouw sturen.

Ik bakte wederom een aantal keren een glutenvrij brood. Kind kan de was doen met deze bakmixen …. ik dus ook.

En nu, nu ben ik wederom daar waar we ook graag zijn. En wederom zonder me te vervelen ☃️

alles zo zijn dingetje

Iedere streek, iedere stad, ieder land heeft zo zijn eigen dingetjes. Dat wist ik natuurlijk wel, maar doordat anderen erop wijzen hoe het hier en ginder gaat valt het meer op.

Zo las ik bij Emie laatst over de reparatie van hun hekwerk, en dat deed me denken aan de verscheidenheid aan hekwerken die je bijvoorbeeld in het Salzburgerland in Oostenrijk ziet. Puur ouderwets handwerk en hartstikke mooi.

De bovenste drie zijn typisch voor deze streek (Pinzgau, Pongau, Tennengau) en heten dan ook Pinzgauer-, Pongauer- of Tennengau Zaun. Dichte constructie waar geen draad of spijker aan te pas kwam.

Ook typisch voor hier en overal waar men goed van vertrouwen is: de winkel is gesloten maar alle koopwaar blijft gewoon buiten staan. Kopen mag, maar gelieve dan wel het bonnetje plus geld in de kassa (brievenbus) te doen.

landschap

Ik doe weer mee met Anne’s photo challenge. Haar 24ste alweer, de ‘uitdaging’ is dit keer ‘landschap’.

Laat ik daar nu toevallig heel wat foto’s van in mijn album hebben: bergen, luchten, weiland, etc., etc.

De eerste: het landschap dat ik zie vanaf mijn terras. Een plaatje, en zeker met een regenboog erbij. In de verte de kerk van Jabeek (NL) en de vele windmolens aan Duitse zijde (de onze dus) van de grens. Verveelt nooit, het uitzicht op dit landschap.

De tweede: zicht op Sittard. En ja, de horizon hoort zo schuin want het landschap is glooiend.

De derde: enkele van de populieren tussen Eys en Wittem. Lijkt op een landschap in de Toscane maar het is toch echt in Zuid-Limburg.

De vierde: onze wei. Stukje puur natuur. We gebruiken er geen (kunst)mest en absoluut geen bestrijdingsmiddelen. De wei wordt maar een keer per seizoen compleet gemaaid, zodat weidevogels met een gerust hart kunnen broeden. Een aantal keren per jaar maaien we alleen een pad omdat er anders geen doorkomen meer aan is. Op de wildcamera die ergens aan een boom hangt zien we beelden van reeën (wederom drie dit jaar), vossen, katten (van de diverse buren) en af en toe één hond 🐕, die van onze middelste. Laatst zagen we sporen van een wild varken. Ai, die mag wel wroeten in de wei, maar niet in onze tuin.

De vijfde: Fieberbrunn, Oostenrijk. Mooi berglandschap. Ik kom hier graag, en geniet me dan te barsten.

De zesde: het landschap dat je ziet als je op het toilet zit en uit het raam kijkt boven bij de Wildseeloder. Zit lekker 😀

En zo kan ik nog een hele tijd doorgaan …..

de/een/mijn fiets

Alweer een leuke foto opdracht van Anne: fiets. Daar wil ik wel even voor uit mijn blog-pauze-modus komen.

De meeste fietskilometers fiets ik als we in Oostenrijk zijn. Tot een jaar geleden namen we naar Oostenrijk onze fietsen van thuis mee, maar die bleken toch niet altijd even geschikt om tochten mee te maken in de bergen. We hebben dus nu heuse e-mountainbikes, inclusief dikke banden en een sterke accu.

De twee rode fietsen staan zo’n 850 kilometer uit elkaar maar konden wel zusjes zijn, haha. De ene staat in Bingelrade (NL), de andere hangt in Saalbach (A)

tijd vliegt …

We zijn inmiddels alweer bijna anderhalve week thuis. Op de terugweg nog even gestopt in München, maar het er zijn kon me dit keer niet bekoren: ik ben niet meer gewend om rond te lopen in zo een grote stad, iets met teveel mensen en het was ook nog eens (te) warm. In München gold tot die dag ook nog eens mondkapjesplicht buiten op straat in de binnenstad, dat was ook niet echt een pretje. Geen foto’s gemaakt, gewoonweg vergeten.

Vorige week was de ‘opdracht’ bij Satur9’s “cijfer”. Ik ben er wat (te?) laat mee maar bij deze toch nog mijn input:

Cijfers dus. Getallen die me nu al ruim een jaar bezighouden zijn de dagelijkse COVID-19 besmettingsgetallen in en rond mijn omgeving. Vandaag dus nog maar 5 op de 100.000 inwoners! Ter vergelijking: in Nederland zijn die iets van tien keer zo hoog. En dus reden tot versoepelingen. Oei. Ik hou mijn hart vast voor komend najaar. Zeker als ik her en der lees en hoor dat toch nog heel wat mensen twijfelen over wel/niet vaccineren of de beslissing tot niet-vaccineren al genomen hebben. Mijn middelste is als laatste van ons gezin komende week aan de beurt. Hij heeft 0 twijfels.

Toevallig zaten we 2 avonden achter elkaar op een terrasje. Een keer in Aken, waar de regels – die nog altijd heel wat strenger zijn dan in Nederland – goed werden nageleefd. En gisteravond ook nog eens in Sittard, waar alvast voorschot leek te zijn genomen op de versoepelingen van komende week: bedienend personeel zonder mondkapjes, nergens 1,5 meter afstand, grote groepen bij elkaar aan één tafel, tafeltjes te dicht bij elkaar, heel wat meer mensen op de terrassen dan toegestaan. De enige regel die werd toegepast was dat we om 22.00 moesten betalen ……

Even terug naar Oostenrijk. Daar gunde ik me een paar nieuwe wandelschoenen. Mooie, tenminste dat vind ik zelf. En ze zitten ook nog eens heerlijk. En wandelen ging ook prima, dat was een eerste vereiste.

We hadden regen, zon èn een mooie regenboog. En een prachtig uitzicht, daar hou ik van.

Maar thuis is het ook leuk 🙂

eindelijk weer!

Op de 14e dag na onze tweede vaccinatie waren we volgens de RKI (Duitse RIVM) ‘veilig’ en aldus reden we voor het eerst in acht maanden weer naar onze eigen stek in Oostenrijk. Dat land had op 19 mei al de grenzen weer geopend mits reizigers onder andere voldeden aan de ‘3-G-Regel’: genesen , geimpft oder (negativ) getestet (genezen, tenminste 21 dagen na 1e vaccinatie of negatieve test).

De cijfers in de Kreis waar we wonen waren ook laag genoeg. Dit in tegenstelling tot de cijfers aan de andere kant van de grens …. alhoewel die ook goed omlaag gaan, maar nog altijd hoog-risico-gebied.

Gewapend met een internationaal vaccinatiebewijs plus kopie van onze electronische aanmelding voor Oostenrijk op weg! Onze plannen om München te bezoeken hebben we gelaten waar ze waren: ondanks heel lage cijfers (rond de 50 besmettingen per 100.000 inwoners) zijn winkels alleen geopend volgens ‘click&collect’ principe, en restaurants nog gesloten. Gezien het regenachtige en te koude weer vond ik een eetpauze op een terras dan ook geen aanlokkelijk idee. Er komt vast nog een volgende keer.

Vanwege de aangekondige strenge grenscontroles bij de grote grensovergangen besloten we een kleine grenspost uit te kiezen. Goede keuze: we mochten gewoon doorrijden!

(wordt vervolgd)

hoog tijd

Hoog tijd om weer eens iets van me te laten horen. Volgens de statistieken word ik zo ongeveer als vermist opgegeven …..

Ja hoor, ben er nog, maar het weer opstarten na zo’n (lange) pauze is – voor mij – nooit makkelijk.

Makkelijkst is om aan de hand van foto’s een overzichtje te laten zien:

Combinatie van oud en nieuw, en dan ook nog eens strakblauwe lucht en sneeuw. Heerlijk.

Gekregen van jongste en zijn vriendin en uiteraard meegenomen naar Oostenrijk

Het lijkt wel alsof het alleen maar mooi weer was, maar ik maak gewoon zelden of nooit foto’s met slecht weer 😀

Zo zag het uit na een dag en nacht regen in het dal …..

Deze enorme loofboom is ieder jaar en in ieder jaargetijde weer een dankbaar onderwerp om te fotograferen

Middelste kreeg zijn pup. Sindsdien zijn zijn nachten kort en gebroken, haha.

Zo weet je zo weer je dat je na een vakantie weer thuis bent. Snel aan de was en snel weer de kasten vullen met voorraad. Verrassend om te zien dat het glutenvrije assortiment bij mijn Edeka supermarkt is uitgebreid met het merk Poensgen.

Vijf jaar geleden dreigde boekhandel Dominicanen wegens faillissement te moeten sluiten. Dankzij een crowdfunding werd dit voorkomen. Als dank voor mijn (zeer bescheiden) steun ontving ik een leuk presentje.

Mijn oudste is een goede vent, maar hij heeft absoluut geen groene vingers, en dus eigende ik mij een plant toe voordat deze het loodje zou gaan leggen

Nieuwe potaarde, wat mestkorrels, dode blad verwijderd en nu maar hopen dat het de goede kant op gaat.