vrede

Ik doe weer mee (niet elke keer, maar wel vaak) met de uitdaging van Anne. Vrede overal en voor nu heel snel in Oekraïne 🇺🇦, dat hopen we toch allemaal?

Als hond en kat hun drinkbak al kunnen delen ….

kijk op mijn week

Na consult bij de neuroloog werd besloten weer eens een MRI te laten maken. Dat onderzoek stelt niks voor mits je geen last hebt van claustrofobie. Tijdens het half uurtje liggen in de buis had ik tijd genoeg om eens te tellen hoe vaak ik zo’n onderzoek heb gehad in de loop der jaren. Ik kom op zeven keer, maar het kunnen er ook acht zijn geweest. Ik twijfel over wel/niet een MRI in het voormalige Atrium ziekenhuis te Heerlen. Is ook niet belangrijk, belangrijk is de uitslag, die krijg ik volgende week.

Bovenste briefje is nog uit de oude doos toen het Zuyderland ziekenhuis nog Orbis heette, van voor de fusie met het ziekenhuis van Heerlen. Toen ik er werkte, lang lang geleden, heette het nog Ziekenhuis de Goddelijke Voorzienigheid, daarna werd het het Maaslandziekenhuis, toen Orbis Medisch Centrum en sinds 2015 dus Zuyderland. What’s in a name. Maar dit ter zijde.

Op het moment dat ik mijn auto in de garage zette tikte ik de 60.000 kilometer aan. Ik reed in het verleden altijd vaak en veel, maar nu nog maar weinig. Ik ben zuinig op mijn rode auto die al bijna zes jaar jong oud is.

Ik zag in de bijkeuken twee enkele herenschoenen staan, en dacht “oh jee, het zal toch niet …..”

Maar jawel hoor: mijn man is echt wel met twee verschillende schoenen naar zijn werk gegaan:

(moeten trouwens hoognodig eens gepoetst worden ….)

Een aantal weken geleden bleken er in ons dorp – en ook in de rest van de gemeente – dieven te hebben rondgelopen die het voorzien hadden op putdeksels. Alleen al in onze straat waren er drie verdwenen, in de hele gemeente meer dan vijfentwintig. Levensgevaarlijk, met name voor fietsers! Inmiddels liggen er niet alleen nieuwe deksels, goed (beter) vastgeklonken dit keer, maar is ook het asfalt netjes bijgewerkt en zijn de paaltjes weer weg.

Onze middelste had een klus van tien dagen in Bulgarije en dus waren wij het haasje 🙂

Ze was ook nog eens jarig op de dag dat baasje vertrok:

Hiep hiep hoezee, ze is twee!

Tijdens een van de vele wandelingen met haar zag ik dit knuffeltje liggen. Wie oh wie mist zijn/haar knuffeltje? Het is dat ik geen tas of plastic zak bij me had, anders had ik ‘m meegenomen.

Twee van de vier pitten van onze kookplaat hadden de geest gegeven, dus moest er een nieuwe komen. En die kwam, per post. En mijn handige Henkie bouwde ‘m zelf in. Knap hoor. Doe ik ‘m niet na.

Euh, er groeit iets in de wasbak …..

Nog wat plaatjes van de wildcamera in onze wei: vos, vosjes, dassen en wilde zwijnen. Ieder dier is welkom, alleen die wilde zwijnen, ik hoop dat dat er niet teveel worden ….

tijd vliegt …

We zijn inmiddels alweer bijna anderhalve week thuis. Op de terugweg nog even gestopt in München, maar het er zijn kon me dit keer niet bekoren: ik ben niet meer gewend om rond te lopen in zo een grote stad, iets met teveel mensen en het was ook nog eens (te) warm. In München gold tot die dag ook nog eens mondkapjesplicht buiten op straat in de binnenstad, dat was ook niet echt een pretje. Geen foto’s gemaakt, gewoonweg vergeten.

Vorige week was de ‘opdracht’ bij Satur9’s “cijfer”. Ik ben er wat (te?) laat mee maar bij deze toch nog mijn input:

Cijfers dus. Getallen die me nu al ruim een jaar bezighouden zijn de dagelijkse COVID-19 besmettingsgetallen in en rond mijn omgeving. Vandaag dus nog maar 5 op de 100.000 inwoners! Ter vergelijking: in Nederland zijn die iets van tien keer zo hoog. En dus reden tot versoepelingen. Oei. Ik hou mijn hart vast voor komend najaar. Zeker als ik her en der lees en hoor dat toch nog heel wat mensen twijfelen over wel/niet vaccineren of de beslissing tot niet-vaccineren al genomen hebben. Mijn middelste is als laatste van ons gezin komende week aan de beurt. Hij heeft 0 twijfels.

Toevallig zaten we 2 avonden achter elkaar op een terrasje. Een keer in Aken, waar de regels – die nog altijd heel wat strenger zijn dan in Nederland – goed werden nageleefd. En gisteravond ook nog eens in Sittard, waar alvast voorschot leek te zijn genomen op de versoepelingen van komende week: bedienend personeel zonder mondkapjes, nergens 1,5 meter afstand, grote groepen bij elkaar aan één tafel, tafeltjes te dicht bij elkaar, heel wat meer mensen op de terrassen dan toegestaan. De enige regel die werd toegepast was dat we om 22.00 moesten betalen ……

Even terug naar Oostenrijk. Daar gunde ik me een paar nieuwe wandelschoenen. Mooie, tenminste dat vind ik zelf. En ze zitten ook nog eens heerlijk. En wandelen ging ook prima, dat was een eerste vereiste.

We hadden regen, zon èn een mooie regenboog. En een prachtig uitzicht, daar hou ik van.

Maar thuis is het ook leuk 🙂

intussen in de tuin …..

Alweer heel wat jaren geleden hadden we een waar slakkenprobleem in de tuin. Nou ja probleem ….. het was een ware invasie …… Zowat dagelijks ging ik op (naakt)slakkenjacht in een poging om, voor wat betreft de hosta’s, te redden wat er te redden viel. Het leek af en toe vechten tegen de bierkaai.

Dit jaar kocht ik een aantal nieuwe hosta’s die ik uit voorzorg niet in de volle grond maar in (oude) terracotta potten heb gezet. In een van de potten was nog plaats voor een enkel plantje lievevrouwenbedstro. Ik kreeg het van mijn jongste, hij had geen plek meer vrij in zijn border.

Kruidenbak ziet er prima uit.

Het laantje moeraseiken, achter in de huiswei. De foto is vorige week gemaakt. Vorig jaar zaten ze in deze tijd van het jaar al vol in het blad. Het scheelt zeker drie weken, de groei en bloei. Maar vandaag zijn ze dankzij de hogere temperaturen ook weer vol mooi en fris groen blad.

De nieuwe border begint voorzichtigjes aan wat te worden. Mits hond eruit blijft ……

De (nog even) kale vlakte,

maar die blijft niet lang meer kaal! We hebben gewikt en gewogen: inzaaien of grasmatten leggen. RaRa, wat is het geworden?

De tuin is in het voorjaar op z’n mooist, vind ik. Lekker wild, overal Akelei, heerlijk.

Ligt het lekker? Ja, het ligt lekker 🙂

nog wat glutenvrij en zo

Nog even terugkomend op mijn vorige blogbericht. Ik kocht nog een aantal van de overige glutenvrije vleesvervangers:

Bij de Edeka in Duitsland dus. Nog even niet toegankelijk voor degenen die zich niet willen laten testen ….. Goed nieuws voor degenen die dat wel willen laten doen:

Steeds meer testcentra waar je je gratis kunt laten testen. Dat scheelt heel wat met de 70€ die mijn middelste en jongste in Nederland moesten betalen voor dezelfde officiële sneltesten. Ik denk dat de Duitse middenstand hier achter zit, zij zagen de afgelopen weken hun omzet met zo‘n 80% teruglopen na het sluiten van de grenzen voor klanten uit Nederland.

Heb ik het wel eens gehad over mijn voorliefde voor tulpen? In de vaas weliswaar, want in mijn tuin heb ik ze niet. Te veel werk om de bollen na de bloei weer uit de grond te halen.

We gingen een klein rondje fietsen, richting Schinveldse bossen waar deze mooie jongens en meisjes fijn stonden te grazen. Gelukkig achter een stevige afrastering want anders durf ik er niet langs ….

Onze kers in volle bloei. Dat belooft, ondanks de vele vrieskoude nachten, toch weer een mooie oogst te worden. Grappig genoeg staat de kersenboom – links naast deze schoonheid – voor het eerst in twintig jaar in bloei. Zou hij gehoord hebben dat we ‘m dit jaar nog wil(d)en omzagen?

Wederom een ronde met de hond, word langzaamaan saai ….. maar het blijft leuk 😀

Paardenmest. Dat ruikt niet fris ….. maar wel natuurlijk 😀

Aan de andere kant van ons dorp een pracht van een fruitboom:

En zo was het zoveelste rondje dorp weer bijna ten einde.

lekker bezig

Nu het weer weer wat beter wordt, gaat het ook weer wat beter met mijn beweegmomenten, volgens Fitbit dan, want die telt alles voor me. Misschien raak ik de extra winterkilo’s nu ook eindelijk kwijt …..

Gisteren heb ik gewandeld, gefietst en een kweker van tuinplanten bezocht. Plus de gekochte plantjes in de grond gezet. Honderdelf zoneminuten, dat wil zeggen minuten waarbij ik goed bezig was :-), dat was lang geleden.

Omdat ik voor die kweker de grens over moest (en liefst ook weer terug wilde) ben ik van tevoren ge-snel-test. Het is zó een leuke kweker van bekende en minder bekende planten, de moeite van het bezoeken meer dan waard. Ik zocht en kocht (prairie)planten voor een nieuwe border die pal op het zuiden en tegen een wand van cortenstaal ligt.

Nu de hond nog afleren om die tere plantjes weer uit te graven ……. 😦
Bedoel je mij?? Ja jij!!

Hopelijk kunnen we binnenkort ook de nieuwe graszoden leggen, dan ziet de tuin er weer piekfijn uit.

Een deel van de bovenstaande beschikbare woningen is al verhuurd, gaat goed.

Boodschappen doe ik nu voornamelijk bij supermarkten (en groenteboer) in Duitsland. Het is er fijn boodschappen doen sinds de grenzen dicht zijn en dus kan ik ook rustig op zoek gaan naar nieuwe glutenvrije spullen. Zo vond ik deze vegetarische (vegan) èn glutenvrije vleesvervanger. Oordeel: smaak was absoluut niet verkeerd. Ik kocht het bij de Edeka (D), maar het is vast ook te koop bij andere Duitse supermarkten. En er zijn ook nog heel wat meer smaken: zie link

En ja, ook daar kan ik tulpen kopen 🙂