update kerstboomhaakwerk

Tijdje geleden alweer schreef ik –> in dit bericht <– over het kerstproject van het haakcafé waar ik stamgast ben. Een en ander verloopt voorspoedig, we zijn allemaal in meer of mindere mate goed ‘aan de haak’. Mijn teller met gehaakte ‘granny squares’ staat inmiddels al op 65 …..

Omdat ik zelf geen foto’s heb gemaakt van het resultaat tot nog toe was het even lastig iets te laten zien, maar ik heb inmiddels een link naar de Facebookpagina van de wolwinkel en ook toestemming voor het plaatsen van een paar foto’s:

33edf741-06ff-4e06-b709-9325070e8657.jpg

 

deddc192-1443-43da-8434-646f32616471.jpg

(foto’s gemaakt door Sandra van Wollstreet)

Wordt vervolgd …..

van heet naar aangenaam

Wat was ik gisteren blij met regen en afkoeling. En mijn tuin ook. Hoorde met een beetje fantasie de plantjes en bloemen en bomen genieten. Gelukkig geen wateroverlast, de regenval was hier langdurig maar ook fijn gedoseerd.

De natuur had (en heeft) het deze zomer weer héél zwaar, uitzonderingen daargelaten, maar daarvoor heet je dan ook zonnebloem

of aubergine, of onderstaande wonderschone bloeiers waarvan ik de naam niet weet maar die beter en meer bloeien naarmate de temperatuur hoog, hoger, hoogst is

Ik heb me gewoon rustig gehouden de afgelopen tropische dagen alhoewel de haaknaald daar anders over denkt ……

oud(e) tante

Eind van de zomer wordt mijn nichtje moeder en dus wordt van mij als oudtante van het-kleine-meisje-dat-eerst-nog-geboren-moet-worden verwacht dat er iets wordt gehaakt of gebreid voor het kleine wondertje.

Vroeger, in mijn tijd, wachtte je met iets geven aan (meestal) de moeder tot de baby er was. Tegenwoordig gaat dat anders. Geslacht van de baby is meestal al vroeg bekend bij de ouders en ook al vaak meegedeeld aan zowat de hele wereld. Tja. Vanuit Amerika overgewaaid is de ‘babyshower’, ook al zoiets. Enfin. De aanstaande moeder schijnt nog van geen babyshower te weten (ze heeft zelf al diverse keren in een complot gezeten bij schoonzus en bij vriendinnen en zal nu zelf niks in de gaten hebben?) maar aanstaande zondag is het zover.

Met een auto vol in het rose geklede vrouwen (ook dat nog), hapjes en cadeautjes rijden we vrolijk naar het midden van het land. Het zal vast leuk worden 😉

Ik heb me van mijn taak gekweten. Maatje heel, heel erg klein

en maatje iets groter (18/19). Beide sokkenpaartjes in het rose.

Op ieder cadeautje voor de aanstaande moeder zit een foto van de gulle geefster als baby. Lief hè 🙂 De foto wil ik wel terug ……

Het echte ‘grote’ zelfgemaakte cadeau bewaar ik tot het kleine meisje er is, iets moet toch een verrassing blijven nietwaar?

nog een …

Lijkt erop dat ik nog een verslaving heb. Heftig. En dat pas sinds heel kort.

Wat?

Granny’s haken

Hoezo?

Iedere twee weken bezoek ik een haakcafé. Gezellig haken, kletsen en intussen ook nog koffie of thee drinken met iets lekkers erbij. Voor de anderen dan, want zelden glutenvrij. De ‘haakmiepen’ heet ons WhatsApp groepje toepasselijk. Een ieder werkt aan zijn of haar eigen project(je), en dat gaat prima. Tot de vorige keer. Toen werd een kerstplan geopperd. Het idee is om voor aanstaande kerst samen een heuse gehaakte kerstboom te creëeren door iets van 500 granny’s te haken die vervolgens op een of andere manier aan elkaar worden gefrutseld …. Die kersthaakboom komt dan pontificaal in de winkel te staan. Zal vast leuk uitzien.

En toen?

Toen kwam mijn probleem want ik had nog nooit een granny gehaakt ….. Ik keek goed af bij buurvrouw links en buurvrouw rechts, bestudeerde een kopietje met een haakbeschrijving waar ik niks van snapte en dook thuis maar eens in de wondere wereld van YouTube.

En nu?

Inmiddels snap ik wat ik moet doen en staat mijn teller al op tien. Ik moet er nog een stuk of dertig schat ik zo. Gaat wel lukken in dit tempo 😀

stof

De hele week is het al een stoffige boel in huis. Een zolderkamer wordt op opnieuw geïsoleerd en dat heeft nu eenmaal zijn tijd nodig. Deze isolatie is onze bescheiden bijdrage aan de reductie van CO2.

Een hele week vreemden over de vloer die in en uit lopen. Niet mijn ding maar ja, het resultaat is wat telt. Als jongste weer permanent terug komt uit Letland – naar verwachting ergens in maart – wil hij er zijn studiootje van maken. Dus woon-, slaap- en leefruimte in ons eigen huis. Gezellig! Maar voor die tijd moet ook nog een nieuwe vloer erin, de wanden worden gesausd, gordijnen op maat worden gemaakt, kasten worden geplaatst, meubels uit de kelder worden gehaald en flink met stofzuiger, dweil en stofdoeken worden gewerkt. Pas als hij, jongste, betaald werk heeft zal hij serieus op zoek gaan naar een appartementje in de buurt, en aangezien die nogal schaars zijn kan daar best nog wel wat tijd overheen gaan. Laat ik dat nu helemaal niet erg vinden …..

Vandaag tussen de bedrijven door met mijn schoonvader naar het ziekenhuis. De goede man is 92 en nog behoorlijk mobiel maar voor een kleine chirurgische ingreep laat je zo iemand toch niet aan zijn lot over. Trouwens, auto rijden na zo’n ingreep mag niet maar geld uitgeven voor een taxi vindt meneer zonde ….. Met een uurtje was alles gepiept en kon ik hem weer thuis afleveren. En dus snel terug naar mijn stoffige huis.

Wat te doen met al die dagen verplicht thuis zitten? Nou, in ieder geval heb ik afgelopen week te weinig gesport en überhaupt te weinig bewogen maar wel veel gelezen en gehaakt. Het weer nodigde sowieso niet uit om naar buiten te gaan dus echt rouwig was ik er niet om.

Sinds een tijdje ben ik weer bezig met een hoes voor een kussen. Wederom met de tunische haaknaald met 2 haakjes. Ideaal werkje om overal mee naar toe te nemen trouwens. Gaat goed, ik heb nog geen steek laten vallen.

Als ik thuis ben haak ik het liefst aan een deken voor op de bank. Het is mooi garen van Durable ‘cosy fine’ in 5 kleuren: zwart, grijs, ecru, oranje en mosterdgeel. Het patroon staat in een boek dat ik laatst kreeg. Titel van het boek vind ik een beetje misleidend, het is geen fair isle techniek maar wel haken volgens de Mochila techniek van de Wayuu indianen. Maar dit terzijde, de patronen zijn duidelijk en niet al te moeilijk.

Leuk werkje, hier zal ik nog wel een jaartje of zo zoet mee zijn.

laatste oogst

Tussen buien en storm door nog even naar buiten gegaan voor de laatste oogst van dit seizoen. Niet slecht, toch?

Nu het buiten alweer vroeger donker is hou ik me vooral bezig met frutselen en knutselen. Oh, wat had ik de pest erin dat ik niet snapte wat werd bedoeld in het patroon van het sluitkoord voor de gehaakte tas (die trouwens voor 90% af is). Gelukkig zijn er zat instructiefilmpjes op internet en nu snap ik het! Ik kan het en het is ook nog eens leuk om te doen.

Dit is de tas, de gaten voor het sluitkoord zitten er in:

De eerste probeersels:

En dit wordt ‘m

Het vele roze gaat mooi afsteken tegen de donkere rand.

Het enige wat nog moet gebeuren is het maken (haken) van de schouderband, het bevestigen van deze band, en het maken van een binnentas met rits. Dat laatste mag mijn schoondochter zelf (laten) doen.