oei, en ook nog meedoen met Satur9’s photo challenge ….

Dit las ik net op NOS.nl

en dit op L1:

Wat zal ik zeggen …. het wordt er allemaal niet leuker op. Morgenvroeg nog maar wat extra boodschappen doen bij de Nederlandse supermarkt, je weet maar nooit hoe streng de grenscontroles gaan zijn met ingang van dinsdag. Voor de rest blijf ik maar weer fijn thuis “in meiner Heimat” ……

Zucht.

Enfin. Voor een van mijn schoondochters heb ik een plantenpot gehaakt. Ze, die schoondochter, was laatst jarig, vandaar dat ze de plant er ook bijkrijgt. Omdat ze niet echt groene vingers heeft een makkelijk exemplaar, die zal het wel overleven …

We liepen weer eens een rondje met het hondje. Ik zag deze versiering en appte gelijk schoonzus en zwager met de vraag hoe het met hun hoogzwangere dochter is (ze was 1 april uitgeteld). Hun antwoord: 🐌 Nou ja zeg ….

“Lost” staat erop, de rest kan ik niet goed ontcijferen. Toch zielig, zo’n verlaten schoen, en niet de eerste die ik de afgelopen tijd heb gezien.

Laatst nog bij mama schaap in de buik, en nu al weer zo groot, maar wel leuk, zo’n gestippeld exemplaar.

En toen zag ik, na er al -tig keer voorbij te zijn gelopen en gefietst in de afgelopen jaren, deze prachtige brievenbus, en dacht ik gelijk aan de photo challenge van Anne. ‘t Is een oudje, eentje die ik best zelf zou willen hebben. Misschien krijgt ie nog een plaatsje op haar blog?

Fijne paasdagen!

kerst

Het is voor de eerste keer sinds 2000 dat we gewoon thuis zijn tijdens de kerstdagen. Echt, serieus. We waren gewoon altijd ergens uithuizig, altijd in de sneeuw. We hebben kerst sinds de jaren tachtig gevierd in pensions, huisjes, appartementen, in onze eigen caravan (in die kleine ruimte, zo gezellig, en dat met z’n vijven!) in Italië, Zwitserland, Oostenrijk en Frankrijk en de laatste 13 jaren in onze eigen stek in het Salzburger Land.

Kerst 2000 vierden we noodgedwongen thuis omdat het appartement dat we hadden gehuurd in Frankrijk bij aankomst aldaar nog niet klaar bleek te zijn ….. En dus reden we op 24 december weer de lange, lange rit naar huis.

Geen witte kerst voor ons dit jaar dus door de welbekende omstandigheden, maar ach, als ik naar de beelden van de camera vanuit het verre Oostenrijk kijk dan missen we wat dat betreft niet echt veel. Schrale troost …..

Enfin.

We houden het rustig, we houden het klein, geen gedoe hier voor ons. Tussen de buien door gaan we een rondje dorp doen. Vanavond zijn onze zonen hier voor het eten, omdat dat hier veilig kan en mag.

Ik zou zeggen: vier de dagen zoals je ze wilt of mag vieren binnen de mogelijkheden en blijf gezond!

Klik hier voor het bericht over de gehaakte kerstboom: https://schrijfselsvanmij.com/2019/11/19/en-hoe-het-verder-ging-met-die-gehaakte-kerstboom/

niet te filmen

hoe snel de weken voorbij gaan terwijl er nauwelijks iets op de/mijn agenda staat ….

Afgelopen woensdag was mijn schoonmoeder jarig, ze werd negentig. Ze woont samen met mijn schoonvader in een verzorgingshuis. Jammer dat we door de huidige omstandigheden niet samen met haar deze dag konden vieren. We stonden met z’n viertjes (zoon, dochter, schoonzoon en ik) aan het hek haar toe te zingen, maar of ze snapte dat dit speciaal voor haar was is maar de vraag. Ze is dementerend, zo triest dat ze degenen die ze nu wellicht nog kent niet van dichtbij kan zien en aanraken …. Geen foto helaas.

Te belachelijk voor woorden ….

Laatst lagen langs de kant van de weg naar ons dorpje zo’n vijfentwintig vuilniszakken die – denk ik, gezien de regelmatige afstand tussen iedere zak – uit een rijdende auto waren gegooid. Ik durf te wedden groenafval van hennepteelt, de oogst zal overvloedig zijn geweest gezien de hoeveelheid zakken. Bah. Wederom geen foto, ik was met de auto en kon nergens stoppen zonder verkeer te hinderen.

Rondje dorp met het hondje. Hondje is intussen een flinke hond van ruim 19 kilo.

De rhododendrons in de voortuin, ze bloeien kort maar prachtig en krachtig. Grasveld, tja, nog altijd een probleemgeval ….

Op het nippertje nog wat foto’s van onder andere bloeiende Akelei. Ieder jaar is het weer een verrassing waar de plantjes staan en in welke kleur. Mooi en eigenwijs.

In ons dorpje is maar één winkel, een hobbywinkel met louter stoffen en toebehoor voor liefhebbers van quilten. Ik kocht er – bij gebrek aan eigen naaimachine – twee stoffen mondkapjes. Ik heb het lint vervangen door elastiekjes, is gemakkelijker ivm snel op en af doen, ik verdraag het kapje geen minuut langer dan verplicht.

Die kapjes zijn hier (Duitsland) verplicht in elke winkel, openbaar vervoer, overheidsgebouw, dokters- en tandartspraktijk, apotheek etc en ook in de onlangs weer geopende horecazaken. Echt waar, de terrasjes zitten weer vol …. 😵

Ik had natuurlijk ook een kapje kunnen haken ……

Zo lang als middelste zoon plus vriendin, hond en kat hier bivakkeren koken hij en zijn vriendin al voor ons. In ieder geval 6 van de 7 avonden. De zevende avond hebben we bestemd om de horeca te helpen in de vorm van de een of andere afhaalmaaltijd. Haha, frietjes, Chinees of pizza dus. Zes avonden is het iedere keer weer een verrassing wat ze klaar hebben gemaakt. En het is zó super: altijd glutenvrij en ook nog eens vegetarisch. We komen echt van het vlees af 😃 maar krijgen wel af en toe vis.

Ons werd gevraagd een felicitatie filmpje te maken voor een jarige vriendin. Dit is een foto van onze bijdrage, heb mijn man er maar even afgeknipt voor de blog. Was geinig: ze kreeg een kwartier lang felicitaties te zien door familie, vrienden en kennissen.

Verwenboeket voor mezelf. Grootste verwenmoment voor mezelf de komende week: ik mag naar de kapper 😁

vrijdag de dertiende

Om te beginnen: ik ben niet bijgelovig. De titel van de blog is gewoon een weergave van dag en datum.

Ik ben lichtelijk verkouden. Kuch zowat de hele dag en blijf dus maar binnen. Had ik ook wel gedaan zonder opgelegde maatregel van bovenaf trouwens. Alhoewel ik gisteren wel nog boodschappen heb gedaan. Ik verwonderde me toen nog over de mevrouw voor me die alvorens de supermarkt in te lopen uitgebreid haar winkelkarretje en handen trachtte te ontsmetten en vervolgens gebreide handschoenen aantrok, onderwijl enigszins schichtig om zich heen kijkend.

Ik voel geen behoefte om door een of andere grote winkel te struinen op zoek naar dingen die ik toch niet nodig heb. Gelukkig maar dat ik ook geen neiging tot hamsteren voel. Enige waar ik nu veel behoefte aan heb is lekker weer, zon, fijn werken in de tuin. Zit er niet echt in. Gazon moet nodig gemaaid worden maar de bodem is te nat.

Dankzij het slechte weer tot nog toe hou ik me bezig met een nieuw handwerk(je). Dit keer een brei- in plaats van haakwerk, wel alweer een deken. Ik ben nu eenmaal fan van grote projecten. Het haken van pannenlappen was een prettige onderbreking 😀

haakgek

Tja, zo kun je me wel omschrijven. Ik heb graag iets om handen, heb het soms nodig om pas op de plaats te maken en dat gaat nu eenmaal het beste als ik stil zit met bijvoorbeeld een haakwerk in mijn handen. Ik ben absoluut geen profi, moet nog heel veel leren op haakgebied maar al doende en met vallen en weer opstaan leer ik iedere keer iets bij.

Ruim een jaar geleden begon ik aan een groot project. Niet het moeilijkste tot dan toe maar wel qua afmeting voor mij persoonlijk het grootste: een deken(tje)voor op de bank.

Het is uiteindelijk niet helemaal geworden zoals ik had gehoopt dat het zou worden: ik ben in de laatste toer met heel wat minder steken geëindigd dan waarmee ik begon. Verder vind ik de afwerking (rand om de deken heen) niet echt mooi. Maar om alles dan maar weer uit te gaan halen is voor mij geen optie …..

Ach, het is goed zo. Tijd voor weer iets nieuws 😀