10 jaar geleden

Vandaag precies 10 jaar geleden liep ik eenmalig een klautertocht wandeltocht die ik nu echt nooit nooit nooit meer zou lopen. Het was eigenlijk van tevoren al duidelijk dat het niets voor mij zou zijn vanwege de duur van de wandeling en mijn af en toe duizelig zijn in combinatie met een lichtelijke vorm van hoogtevrees, maar ik wilde het zó graag: een keer in mijn leven lopen naar de Passauer Hütte in Leogang.

Ik liep samen met mijn man, een bevriend koppel plus een lokale gids. Deze gids, der Franz, was super, hij heeft me echt naar boven en later weer naar beneden gepraat, daar blijf ik hem zo ongeveer eeuwig dankbaar voor 🙂

Enfin, ik heb peentjes gezweet van angst, heb best wel gemopperd (zeg maar liever: gevloekt en gescholden), was boos op mezelf en mijn man en iedereen die maar bij me in de buurt durfde te komen, maar ik ben er uiteindelijk wel geweest. De hut ligt niet eens zo hoog in de bergen, op ‘slechts’ 2051m, maar is niet met een lift te bereiken. Een ieder die boven geniet van het uitzicht heeft dus deze route moeten lopen. Er is nog een alternatieve route aan de achterkant van de Leoganger Steinberge, deze schijnt eenvoudiger te lopen te zijn maar daar ik waag me echt niet meer aan.

Blick auf den Südanstieg von Leogang zur Passauer Hütte (Pfeil)

De pijl op de foto wijst trouwens de plek van de hut aan 🙂

(bron foto: passauer-huette.de)

Passauer Hütte mit neuem Anbau von 2012 (vorne links) und 2015 (vorne mitte)

(bron foto: wikipedia)

Het was een keer en nooit meer. Serieus. Het uitzicht over het dal was fenomenaal, echt. Maar het laatste stuk ernaartoe en zowat de hele weg terug waren een hel. Voor mij dan. De rest van het gezelschap liep zowat fluitend omhoog en huppelend omlaag. En ik, ik kon wel huilen. Ik was serieus bang dat ik nooit meer fatsoenlijk zou kunnen lopen, zo heb ik gestrompeld. En daarna liep ik dagenlang krom van de spierpijn en na-stress.

Maar ik ben er geweest. Ik heb het gehaald. Ik was en ben er trots op 🙂

 

glutenvrij, Oostenrijk

Groot was mijn verbazing toen ik in Oostenrijk de plaatselijke M-Preis (supermarkt) bezocht: ze hadden drie (!) voor mij nieuwe soorten glutenvrij brood in het assortiment en de glutenvrije knäckebröd in de variant die ik thuis nog nergens heb kunnen ontdekken was ook nog eens in de aanbieding:

Het brood is echt lekker maar ook behoorlijk aan de prijs …..

maar dat ben ik onderhand wel gewend …..

Zag trouwens dat ik het ook online kan bestellen bij Querfood voor een paar euro minder

Enfin, het is echt lekker, een blijver in huize schrijfsels 😉

blij glutenvrij

Al ruim elf en een half jaar eet ik nu volledig glutenvrij nadat coeliakie bij me werd vastgesteld. Ik ben echt blij glutenvrij want ik voel me behoorlijk gezond. Ook ben ik blij als ik zie wat er tegenwoordig allemaal op glutenvrij gebied te koop is, niet in iedere winkel maar als je de juiste plekken weet te vinden zie je vaak een waar glutenvrij walhalla.

Voor een ieder die ook glutenvrij moet of wil eten en toevallig nog in Duitsland moet zijn de tip om de grotere supermarkten en DM-Drogerie vooral niet links te laten liggen. Dit is het aanbod in een redelijk grote – maar niet super grote – DM:

Nu laat ik persoonlijk de spullen van het merk Schär meestal voor wat het is omdat ik betere of lekkerdere producten koop. De koekjes van Hammermühle bijvoorbeeld 😀

Nieuw in het assortiment van de DM is hun huismerk biologische glutenvrije producten. Je zou hier bijna keuzestress krijgen ….

flaters …..

Soms denk ik dat ik de hele wereld aan kan, dat ik heel gewoon gezond ben zonder kwaaltjes en kwalen, zonder MS. Dat gaat dan een tijdje goed, totdat ik weer eens over de schreef ga. Bèng. Dan ben ik een hele dag niet vooruit te branden. Gevalletje ‘zelf schuld’: ik kan nu eenmaal wel redelijk veel, zeker vergeleken met heel veel anderen met MS, maar echt niet alles: niet èn gaan sporten, een fietstocht maken en ook nog eens onkruid wieden bijvoorbeeld. Geen lange to-do lijsten voor mij en zeer zeker niet allemaal op één dag, maar ook vaker niet dan wel verdeeld over een aantal dagen. En dan heb ik het nog niet eens over de gewone en dagelijks terugkerende huishoudelijke klusjes als extra erbij. Ik kan nogal eigenwijs zijn, dat weet ik van mezelf, ik kan ook nog eens best slecht delegeren, denk te vaak dat ik zelf veel sneller ben om dit of dat te doen of te halen, ben ook nog eens vrij ongeduldig en dat maakt dat ik uiteindelijk toch nog weleens (dood)moe ben. Gelukkig ken ik mezelf, voel ik dingen wel aankomen en trap ik regelmatig op de rem.

Vroeger was ik vaak ziek van moeheid (het was eerlijk gezegd ook niet altijd makkelijk, de MS in combinatie met drie jonge kindjes) maar dat is gelukkig nog maar zelden het geval dankzij het glutenvrije dieet. Ik zeg het wel vaker: geluk bij een ongeluk dat ik alweer 11 jaar geleden de diagnose coeliakie kreeg en dientengevolge glutenvrij moest gaan eten. Ik heb een hele hoop energie terug gekregen en neem dat lastige en levenslange dieet maar al te graag op de koop toe!

Ik ben leeg en lastig voor mezelf en mijn omgeving als ik (zo) enorm moe ben. Ik weet dat ik dan het beste gewoon thuis kan blijven om de hele dag fijn op de bank te hangen met de I-pad binnen handbereik. Maar heel soms lukt dat niet. En dan sla ik zomaar behoorlijke flaters …..

Ik had ’s avonds – na zo’n hele dag bankhangen – nog een afspraak staan bij de manicure die ik niet wilde kon omzetten. Twee vingernagels waren afgebroken, nagellak was afgebladderd. Kwestie van prioriteiten en zo, tja als ik zó moe ben kan ik echt niet nuchter nadenken. Ik zeg dan A en doe B, hoor dingen maar half, doe dingen halfslachtig of helemaal niet en zeg dingen die ik normaal nooit zeg. Ik sloeg dan ook gelijk een flater toen J. de deur open deed. Het eerste wat ik zag was haar opgezwollen buik. Ik prikte erin en vroeg of ze zwanger was. Oh sh*t, dat was ze dus niet. Ze had enorm veel last van haar maag en darmen en kon al dagen niet naar de wc. Ik was het liefst door de grond gezakt, kon me voor mijn kop slaan, wilde dat ik alsnog de afspraak had afgezegd of verzet, wilde dat ik gewoon thuis op de bank was blijven hangen met de I-pad binnen handbereik …..

Ik heb natuurlijk mijn excuses aangeboden voor mijn lompheid. Excuses zijn geaccepteerd en mijn nagels zien er gelukkig weer pico bello uit.

Gelukkig is J. inmiddels zwanger, en zou ik gerust in haar dikkere buik kunnen prikken. Maar dat doe ik niet ….. meer 😉

vandaag

heb ik veel gedaan, voor mijn doen dan, en gisteren ook al …… en nu verwacht ik morgen de man met de hamer ….

Nee, alle gekheid op een stokje. Soms zit het me gewoon een aantal dagen mee, dan kan ik heel wat doen. Geeft een fijn en ‘normaal’ gevoel.

Zo ging ik gistermorgen naar mijn favoriete tuincentrum in België, ik kocht er twee kruisbessenstruikjes op stam (een groene en een rode soort, beiden met – naar ik hoop – weinig stekels, een zwarte bessenstruik en heel veel lavendelplantjes. We hebben een stukje gras (laten) wegvallen, dat is nu mijn plek voor fruitboompjes en -struiken. Het rode bessenboompje is er vorige maand al naar toe verhuisd. Evenals drie rozen op stam. Ja, ik weet het, dat is geen fruit maar ze moesten weg op de plek waar ze stonden. Iets met een aanstaande verbouwing en een nieuw terras …..

Vanwege de droogte en schrale oostenwind moest het plantgoed snel de grond in. Dat was zo gepiept. De rozen hebben het trouwens erg moeilijk op hun nieuwe plek, ondanks regelmatig water geven en een handje vol culterra. Wat was ik blij met de regen van gisteravond en vandaag, ik hoop de rozen ook …..

Ook nog ‘even’ het gazon gemaaid, ’s avonds stond mijn stappenteller op ruim 16.000. Als beloning voor mij hoefde ik niet te koken en gingen we gezellig een hapje eten samen met middelste die op bezoek was uit het Brusselse.

Vanochtend heb ik goed werk verricht, vanmiddag was ik op bezoek bij mijn schoonouders, ik heb nog wat boodschappen gedaan, het voorbereidende werk voor het eten is klaar, en ik zit en sta geloof ik niet meer op.