dipje

Even een dip, want waar zou ik nu weer eens over kunnen schrijven, ik beleef toch niks als meestal thuisblijvende ‘muts’. Ik bladerde maar weer eens door de gemaakte foto’s van de afgelopen weken.

Langs de lange weg van en naar ons dorpje groeien zonnebloemen in de goot, en zowaar stokrozen in de berm. In mijn tuin wilden deze laatsten dit jaar niet groeien en bloeien maar aangezien het tweejarigen zijn heb ik nog hoop voor volgend jaar. Thuis groeien ook her en der ondeugende viooltjes tussen de tegels van de oprit. Dat dwarse, daar hou ik wel van.

10 jaar geleden

Vandaag precies 10 jaar geleden liep ik eenmalig een klautertocht wandeltocht die ik nu echt nooit nooit nooit meer zou lopen. Het was eigenlijk van tevoren al duidelijk dat het niets voor mij zou zijn vanwege de duur van de wandeling en mijn af en toe duizelig zijn in combinatie met een lichtelijke vorm van hoogtevrees, maar ik wilde het zó graag: een keer in mijn leven lopen naar de Passauer Hütte in Leogang.

Ik liep samen met mijn man, een bevriend koppel plus een lokale gids. Deze gids, der Franz, was super, hij heeft me echt naar boven en later weer naar beneden gepraat, daar blijf ik hem zo ongeveer eeuwig dankbaar voor 🙂

Enfin, ik heb peentjes gezweet van angst, heb best wel gemopperd (zeg maar liever: gevloekt en gescholden), was boos op mezelf en mijn man en iedereen die maar bij me in de buurt durfde te komen, maar ik ben er uiteindelijk wel geweest. De hut ligt niet eens zo hoog in de bergen, op ‘slechts’ 2051m, maar is niet met een lift te bereiken. Een ieder die boven geniet van het uitzicht heeft dus deze route moeten lopen. Er is nog een alternatieve route aan de achterkant van de Leoganger Steinberge, deze schijnt eenvoudiger te lopen te zijn maar daar ik waag me echt niet meer aan.

Blick auf den Südanstieg von Leogang zur Passauer Hütte (Pfeil)

De pijl op de foto wijst trouwens de plek van de hut aan 🙂

(bron foto: passauer-huette.de)

Passauer Hütte mit neuem Anbau von 2012 (vorne links) und 2015 (vorne mitte)

(bron foto: wikipedia)

Het was een keer en nooit meer. Serieus. Het uitzicht over het dal was fenomenaal, echt. Maar het laatste stuk ernaartoe en zowat de hele weg terug waren een hel. Voor mij dan. De rest van het gezelschap liep zowat fluitend omhoog en huppelend omlaag. En ik, ik kon wel huilen. Ik was serieus bang dat ik nooit meer fatsoenlijk zou kunnen lopen, zo heb ik gestrompeld. En daarna liep ik dagenlang krom van de spierpijn en na-stress.

Maar ik ben er geweest. Ik heb het gehaald. Ik was en ben er trots op 🙂

 

de week van mij

Maar weer eens een overzichtje van wat ik zoal heb uitgespookt gedurende de afgelopen week.

We fietsten naar Kitzbühel en bezochten daar zowaar een museum. Het kleine museum heeft voornamelijk werk van Alfons Walde, een Oostenrijks kunstenaar en architect.

Vanaf het dakterras hadden we een mooi uitzicht over het mondaine stadje.

Bij een mondain stadje hoort een mondain drankje 😀

Kreeg te horen dat er nog heel veel vierkantjes (honderden …..) nodig zijn voor de te creëren kerstboom, dus ben maar weer eens aan de haak gegaan.

Onze vakantie was voorbij, maar alvorens naar huis te rijden liepen we nog een rondje en zagen dit ‘Stecken-Sharing’ oftewel (wandel)stokkendeelpunt.

Thuis aangekomen zag ik dat onze jongste dit keer alle planten in potten voldoende water had gegeven. De aubergine doet het buiten verwachting goed, er zitten 3 redelijk grote en een paar kleine vruchtjes aan de plant.

We reden op en neer naar Brussel in verband met de verjaardag van onze middelste. Het voor hem meegenomen cadeau viel gelukkig goed in de smaak.

Kort voor een flinke bui zag ik twee binnenvaartschepen door het kanaal varen,

kort na de bui liepen we het centrum in voor een hapje en een drankje.

De week eindigde voor mijn man ietwat ongelukkig: bij het houtklieven kliefde hij zo ongeveer door zijn duim. Au. Ai. Na een bezoek aan de SEH mocht hij met geplakte duim in een spalk weer naar huis. En nu weten we het weer: een ongeluk zit in een klein hoekje ……

op naar bouwmarkt, St Johann en Salzburg

Mijn man is een handige Henkie, altijd bezig. Hij moet – ook op vakantie – altijd even langs de bouwmarkt voor het een of het ander. Tja, ieder diertje zijn pleziertje …. ik mocht mee maar gelukkig bezochten we aansluitend ook nog even het stadje, St Johann in Tirol.

Een paar dagen later had hij ook nog iets van een elektronicazaak nodig, en die ligt wat verder weg, in Salzburg. Dus op naar Salzburg.

Op weg naar het oude stadscentrum liepen we door de mooie Mirabellgarten bij het Mirabellschloß. Van daar heb je een geweldige doorkijk naar ‘die Festung’, de grote burcht van Salzburg.

De prachtige tuin stond zo ongeveer vol met poortwachters trouwens ….

We hadden niet al te veel tijd dankzij het bezoek aan de electronicazaak en lieten het Schloß daarom links liggen. De zogenaamde ‘Zwergelgarten’ oftewel tuin met kleine mensen was gesloten en die lieten we maar rechts liggen.

We liepen in het centrum over een heel oude ommuurde begraafplaats, de begraafplaats van St Sebastianus. Heel apart om zo langs eeuwenoude graven te lopen.

Op het kleine plein naast de kerk nuttigden we een lekkere lunch

en ontliepen vervolgens heel slim de toeristenmassa

en maakten nog een paar foto’s voor een blogcollega

Het was een vermoeiende maar mooie dag

Wenen

Ik kom vaak in Oostenrijk maar was nog nooit in Wenen. Dat werd hoog tijd en dus besloten we om fijn met de trein een paar dagen deze mooie hoofdstad te bezoeken. Uitgerekend deze door ons uitgezochte dagen was het bloedheet in de stad, met als hoogtepunt 34 graden op de zondag. Nou ja, dat mocht de pret niet drukken, uiteindelijk waren we al heel wat gewend dankzij de bloedhete dagen in het begin van de zomer …..

We parkeerden de auto bij de Hauptbahnhof in Salzburg en namen van daaruit de trein – de Westbahn – naar de Westbahnhof van Wenen, een rit van nog geen tweeënhalf uur. Van daaruit was het 5 minuten met de tram naar ons hotel, en ook 5 minuten naar de eerste bezienswaardigheid: Schloss(park) Schönbrunn. We hebben alleen de tuin plus park bezocht: prachtig en overdadig met overal beelden (poortwachters te over …), vijvers, fonteinen, bloemenborders, bijgebouwen, serres.

We wilden het reuzenrad in het Prater zien. Oké, hebben we gezien en gefotografeerd en toen snel rechtsomkeer gemaakt want dat park met z’n attracties is echt niks voor ons ….

We legden heel wat kilometers te voet af in de binnenstad met al zijn pracht en praal. Achteraf gezien hadden we beter met een gids de stad kunnen bezoeken of op zijn minst van te voren een boek(je) over de stad bestudeerd want er was zo enorm veel te zien waar we eigenlijk gewoon langs zijn gelopen. Volgende keer dan ….. want we hebben met elkaar afgesproken om nog eens terug te gaan, en dan beter voorbereid.

We maakten ook veel gebruikt van metro, bus en tram.

Tuurlijk bezochten we de Stephansdom, maar ook hier bleven we buiten: (te) veel toeristen.

Grappig genoeg zagen we een aantal vestigingen van de HEMA in de stad en net als Bertie dat deed plaats ik hier ook een foto #trotsop

Iets verder weg van ons hotel lag nog een paleis, Schloss Belvedere met ook hier weer een prachtige tuin

Overal in de stad kleurrijke borders om bijen te plezieren

Café Sacher, wereldberoemd. Ik ben geen zoetekauw, moet ook nog eens glutenvrij eten en dus trekt een bezoek aan zulk een plek mij helemaal niet.

Liever zaten we rustig op een bankje in de schaduw, hier in de Burggarten, met een flesje water 🙂

img_5463

Na drie dagen Wenen was het hoog tijd om weer terug te gaan naar onze stek in de bergen. Na drie dagen zon en hitte is het nu regen en maar 12 graden …..