zo zonde

Al zo lang ik me kan herinneren was het een vast gegeven in de Brandstraat van Sittard: damesmodezaak Van Neer Eyckeler. Soms kwam ik er om even te neuzen, soms om iets te kopen wat ik mooi vond en wel of niet nodig had. En nu gaan ze sluiten, na bijna 125 jaar, het faillissement is al aangevraagd. Triest. Voor de familie, voor de personeelsleden die al tientallen jaren in dienst waren en voor de stad, want alweer een winkel weg.

Zij, de eigenaar en zijn vrouw, en wij hebben een aantal dingen gemeen. Zo waren onze ouders kennissen van elkaar (en was mijn moeder een zeer, zeer goede klant), zaten een aantal van onze kinderen bij elkaar in de klas en zijn wij moeders “gezegend” met MS.

(bron: Google streetview)

een ongenode en zeer onwelkome gast

Terwijl wij nog op vakantie waren ging jongste met oud-studiegenoten een weekend naar Berlijn. Ze zien elkaar niet vaak nu ze allemaal serieus aan het werk zijn. Tel daarbij op dat ze verspreid wonen over Noord-Ierland, Zweden en Duitsland. Ze hadden het énorm gezellig zo met elkaar. Bijna een week na dat weekend kregen we een foto doorgestuurd: hij, jongste, had zulke vreemde bultjes op zijn voet. Muggenbultjes? Vlooienbeten? Jakkes …… Enfin. Niet meer over nagedacht totdat wij weer thuis kwamen en ik zag dat hij ook bultjes in zijn gezicht had. Ja, zei zijn vriendin, en ook op zijn buik en rug en benen. Hmmmm.

Ik begon een akelig vermoeden te krijgen, zocht maar eens op internet en ging op inspectie uit in zijn slaapkamer, en ja, helaas: bingo, ik zag een bedwants lopen over het matras……

En toen begon de stress, want wat te doen. Was het een eenling, of onderdeel van een groot leger? Help ……

Ik kwam in actie: de bedwas op 60 graden in de machine, alle kleding en de gebruikte sporttas gingen in plastic zakken in de vriezer. Gelukkig was deze zo goed als leeg, ik had anders echt niet geweten waar naar toe met die zooi. Kon moeilijk vragen aan de buren of zij plek hadden voor kleding met ‘iets’ in hun vriezer …..

Gelukkig hebben we sinds jaar en dag infraroodcabine die tot 70graden verwarmd kan worden, daar stopte ik alle kussens, dekbed en het vloerkleed in. Slaapkamer flink gezogen, niet één maar minstens drie keer ….. en toen de stofzak direct weggegooid.

Ik hoop dat de slaapkamer nu weer bedwantsenvrij is …..

Enfin, het waren stressvolle dagen, dat kan ik je verzekeren. En of ik ooit nog eens in een vreemd bed durf te slapen ……

nooit gedacht

Nooit gedacht dat ik in het – momenteel zo goed als uitgestorven maar dat terzijde – wintersportplaatsje Saalbach een heuse minibieb zou tegenkomen:

dipje

Even een dip, want waar zou ik nu weer eens over kunnen schrijven, ik beleef toch niks als meestal thuisblijvende ‘muts’. Ik bladerde maar weer eens door de gemaakte foto’s van de afgelopen weken.

Langs de lange weg van en naar ons dorpje groeien zonnebloemen in de goot, en zowaar stokrozen in de berm. In mijn tuin wilden deze laatsten dit jaar niet groeien en bloeien maar aangezien het tweejarigen zijn heb ik nog hoop voor volgend jaar. Thuis groeien ook her en der ondeugende viooltjes tussen de tegels van de oprit. Dat dwarse, daar hou ik wel van.

10 jaar geleden

Vandaag precies 10 jaar geleden liep ik eenmalig een klautertocht wandeltocht die ik nu echt nooit nooit nooit meer zou lopen. Het was eigenlijk van tevoren al duidelijk dat het niets voor mij zou zijn vanwege de duur van de wandeling en mijn af en toe duizelig zijn in combinatie met een lichtelijke vorm van hoogtevrees, maar ik wilde het zó graag: een keer in mijn leven lopen naar de Passauer Hütte in Leogang.

Ik liep samen met mijn man, een bevriend koppel plus een lokale gids. Deze gids, der Franz, was super, hij heeft me echt naar boven en later weer naar beneden gepraat, daar blijf ik hem zo ongeveer eeuwig dankbaar voor 🙂

Enfin, ik heb peentjes gezweet van angst, heb best wel gemopperd (zeg maar liever: gevloekt en gescholden), was boos op mezelf en mijn man en iedereen die maar bij me in de buurt durfde te komen, maar ik ben er uiteindelijk wel geweest. De hut ligt niet eens zo hoog in de bergen, op ‘slechts’ 2051m, maar is niet met een lift te bereiken. Een ieder die boven geniet van het uitzicht heeft dus deze route moeten lopen. Er is nog een alternatieve route aan de achterkant van de Leoganger Steinberge, deze schijnt eenvoudiger te lopen te zijn maar daar ik waag me echt niet meer aan.

Blick auf den Südanstieg von Leogang zur Passauer Hütte (Pfeil)

De pijl op de foto wijst trouwens de plek van de hut aan 🙂

(bron foto: passauer-huette.de)

Passauer Hütte mit neuem Anbau von 2012 (vorne links) und 2015 (vorne mitte)

(bron foto: wikipedia)

Het was een keer en nooit meer. Serieus. Het uitzicht over het dal was fenomenaal, echt. Maar het laatste stuk ernaartoe en zowat de hele weg terug waren een hel. Voor mij dan. De rest van het gezelschap liep zowat fluitend omhoog en huppelend omlaag. En ik, ik kon wel huilen. Ik was serieus bang dat ik nooit meer fatsoenlijk zou kunnen lopen, zo heb ik gestrompeld. En daarna liep ik dagenlang krom van de spierpijn en na-stress.

Maar ik ben er geweest. Ik heb het gehaald. Ik was en ben er trots op 🙂

 

hergebruik (2)

Een caravan die dienst doet als verblijf voor schapen

en de stoeltjes van een afgedankte skilift die hun oude dag mogen slijten als bankje op ons balkon (dankzij mijn handige man die er een vernuftige constructie voor bedacht). Da’s leuk, toch?

en verhip, Bertie, ik zie er ook nog een gezichtje in, in die bank 🙂

de week van mij

Maar weer eens een overzichtje van wat ik zoal heb uitgespookt gedurende de afgelopen week.

We fietsten naar Kitzbühel en bezochten daar zowaar een museum. Het kleine museum heeft voornamelijk werk van Alfons Walde, een Oostenrijks kunstenaar en architect.

Vanaf het dakterras hadden we een mooi uitzicht over het mondaine stadje.

Bij een mondain stadje hoort een mondain drankje 😀

Kreeg te horen dat er nog heel veel vierkantjes (honderden …..) nodig zijn voor de te creëren kerstboom, dus ben maar weer eens aan de haak gegaan.

Onze vakantie was voorbij, maar alvorens naar huis te rijden liepen we nog een rondje en zagen dit ‘Stecken-Sharing’ oftewel (wandel)stokkendeelpunt.

Thuis aangekomen zag ik dat onze jongste dit keer alle planten in potten voldoende water had gegeven. De aubergine doet het buiten verwachting goed, er zitten 3 redelijk grote en een paar kleine vruchtjes aan de plant.

We reden op en neer naar Brussel in verband met de verjaardag van onze middelste. Het voor hem meegenomen cadeau viel gelukkig goed in de smaak.

Kort voor een flinke bui zag ik twee binnenvaartschepen door het kanaal varen,

kort na de bui liepen we het centrum in voor een hapje en een drankje.

De week eindigde voor mijn man ietwat ongelukkig: bij het houtklieven kliefde hij zo ongeveer door zijn duim. Au. Ai. Na een bezoek aan de SEH mocht hij met geplakte duim in een spalk weer naar huis. En nu weten we het weer: een ongeluk zit in een klein hoekje ……