bewegingen

Ooit, zo‘n 25 jaar geleden, viel ik als een blok voor mijn eerste paar Wolky’s. Ik kocht een paar witte, en niet lang daarna ook nog een paar zwarte. Zo ongeveer dag en nacht liep ik erop, binnen en ook buitenshuis. Heerlijke sloffen schoenen. In de loop der jaren versleet ik ook nog oranje, beige, blauwe en bruine exemplaren. Afgetrapte exemplaren worden tot op het allerlaatst afgedragen als tuinschoenen voordat ze uiteindelijk weg moeten ….. Afgelopen week kocht ik weer een paar, ik keerde terug naar de kleur zwart. En het fijne was dat ik er niet voor de deur uit hoefde: ik bestelde ze dit keer op internet. Het fijne van dezelfde schoenen: pasvorm en maat zijn gewoon hetzelfde, past altijd. Het was trouwens wel een bestelling bij een winkel in de buurt, zo steun ik de middenstand in mijn stad een beetje in een tijd dat ze het moeilijk genoeg hebben.

Om ook reserve boeken te hebben om deze thuisblijftijd door te komen bestelde ik bij mijn favoriete boekwinkel (en dus niet bij dat dikke bolle blauwe mannetje) een aantal boeken. Ik kreeg ’s middags gelijk een belletje van eigenaar Wim: “ik moet toch in de buurt zijn, ik breng ze wel langs”. Hij moet regelmatig een lading boeken via het Duitse postkantoor versturen, en dus spaarde hij gelijk de postzegel voor mijn pakketje uit.

De hond moet regelmatig uitgelaten worden. Vaak doet zijn baasje dat, soms mag ik dat doen. Voordeel is dan dat ik zo bijna ongemerkt aan mijn 10.000 stappen van die dag kom. Voordeel is ook dat je onderweg leuke en verrassende dingen ziet. Deze fietsen staan her en der verspreid in de gemeente Beekdaelen, zag er ook laatst een bij Sjoerd op zijn blog, maar dit terzijde.

Bèngelder, oftewel Bingelrade (gemeente Beekdaelen) in goed Nederlands.

Ik kom mijn tijd wel door ….

nieuws onder de zon?

Nou, nee, eigenlijk niet. Tenminste, er is niet veel wat ik op mijn blog kwijt wil. Het leven gaat gewoon zijn gangetje. Thuis blijven is wat moet en ik dus ook zoveel mogelijk doe, ik ga eigenlijk alleen de deur uit voor de nodige boodschappen. Soms met de auto, een enkele keer met de fiets. Sportschool bezoeken deed ik al niet meer voordat ze – hopelijk tijdelijk? – dicht gingen. Ik woon nu eenmaal in Duitsland en hier gelden de strengere beperkingen gedurende de hele maand november, dus al voordat ze in Nederland werden aangekondigd.

Sinds een aantal weken is onze jongste het huis uit, hij woont in een leuk appartementje een aantal dorpjes verderop. Lege nest syndroom? Nou nee, echt niet, geen last van. Geen tijd voor ook: vijf dagen later stond onze middelste met hond en kat (en helaas pindakaas zonder vriendin, want zo gaat dat soms in het leven) op de stoep. Hut weer vol voor ik weet niet hoeveel tijd …. Tja, je blijft je hele leven moeder hè….

ach, maakt hen niet uit, zij vinden het wel prima zo

Zo gaat dat hier ook: vegetarisch, glutenvrij, gewone pot, liefst geen gewone pot, nierdieet (kat), pens (hond).

Om de boel een beetje op te vrolijken kocht ik viooltjes. Die zijn zo dankbaar, en bloeien tot ver in het voorjaar. Hoop ik. Ik hoop dat we dan ook weer wat normaler onze gang kunnen gaan …..

over mijn einde …

Gisteren was het Allerheiligen, vandaag is het Allerzielen, ik ben dus nog op tijd met deze tag die ik gisteren al op verschillende blogs (bij MyriamC, Vief, Omabaard en Saturnein) voorbij zag komen.

Nee hoor, ik ben nog héél lang niet van plan om te gaan, maar als, ooit, in een hopelijk nog verre, verre, toekomst, dan heb ik toch wel ideeën over hoe mijn heengaan en uitvaart eruit zou mogen komen te zien:

1. Wil je begraven worden of gecremeerd?

Ik wil worden begraven. En niet zomaar ergens, het moet een natuurbegraafplaats zijn in Nederland, het liefst in Limburg. Dat graf of die plek hoeft niet onderhouden te worden, dus geen bloemen of planten brengen met Allerheiligen …..

2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist er dan uit?

Een zo eenvoudig en natuurlijk mogelijke kist of mand, zonder poespas.

3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?

Nou, ik heb geen speciale wens(en), dat mogen de nabestaanden beslissen, want als het goed is hoor ik het toch niet ….

4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?

Geen kerkdienst voor mij. Afscheid nemen van mij heb ik het liefst in een ruimte waar mijn naasten dichtbij me kunnen plaatsnemen. Zo hebben we ook afscheid genomen van mijn vader. Die locatie was trouwens wel heel uniek: een verbouwde schuur, waar hij ooit als dierenarts zieke koeien had bezocht en ook kalveren op de wereld had gezet.

Voor mij echt geen groots afscheid met toeters en bellen. Gewoon rustig en sereen, met alleen naaste familie.

5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?

Dat ik een leuk mens was, een fijne echtgenote, een goede moeder? En nogmaals: geen poespas …..

6. Wat zou je zelf zeggen, mocht je kunnen?

Geniet van het leven, het duurt maar kort …. of zoiets.

7. Heb je een testament

Ja.

8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?

Op een natuurbegraafplaats mag geen gedenksteen worden geplaatst.

9. Hoe ziet de koffietafel eruit?

Na de herdenking van mijn vader was er geen koffietafel met broodjes en Limburgse vlaai, maar wel een glaasje fris, bier of wijn met een aantal heel erg lekkere hapjes. Dat vond ik veel prettiger en lekkerder, dat wil ik ook 😉

10. Ben je bang voor de dood?

Nee, ik ben niet bang voor de dood, ik ben wel bang om te sterven. Ik ben ook bang om af te takelen, dat wil ik niet. Ik zou dan op tijd willen kiezen voor euthanasie maar dat is problematisch omdat we in Duitsland wonen.

Dat was ‘t, dit is wat ik nu wens, maar uiteindelijk beslist degene die achterblijft.

ben er nog ….

Het is weer druk hier in huis, ik zal er nog wel eens over schrijven, maar nu even niet.

Genoeg plannen voor berichten: een tag die ik wil gebruiken, iedere dag een foto, kleine berichtjes, grotere lappen tekst. Maar het komt er nog even niet van. Misschien na morgen, als ook hier strengere regels gelden, de zin om er op uit te gaan is sowieso ver te zoeken ….

fietsen

Als het goed is begint vandaag de BinckBank-Tour. Als het goed is fietst het peloton vrijdag maar liefst twee keer door ons Duitse dorpje. Zonder publiek, maar dat is niks nieuws ….. Inwoners van ons dorp mogen wèl langs de kant staan. Ik ben daar niet bij …… ik vertoef elders …..

augustus

Overzicht van de afgelopen maand, even alles op een rijtje zetten, het bloggen had even geen prioriteit ….

We fietsten door ons eigen heuvelland, zaten hier en daar op terrasjes en genoten van landschap, gezelschap, een drankje en een hapje.

Ik oogstte ‘miemelen’ voor jam en was trots op de boontjes en de eerste courgette uit ons eigen bescheiden moestuintje.

Ik zocht en vond de site weer waar ik die leuke etiketten vandaan kon halen. Lekkere jam, geen woord gelogen.

Het werd bloedheet thuis, maar gelukkig hadden we net in die tijd een vakantie gepland naar Oostenrijk. Een veilige vakantie want wederom naar onze eigen stek, ons tweede thuis.

We fietsen en wandelden veel en vermeden drukte. Er waren heel wat minder toeristen uit het buitenland in Oostenrijk maar des te meer Oostenrijkers die vakantie doorbrachten in eigen land in plaats van elders.

De eerste dagen was er regen, héél veel regen. Dankzij veel investeringen in de afgelopen jaren om de afwatering in goede banen te leiden was er weinig overlast maar er moest wel goed opgeruimd worden.

Zulke juweeltjes zie je onderweg, dit was in het Nationalpark Berchtesgaden. Op de blog van Marthy las ik dat het wellicht een parelmoervlinder zou kunnen zijn.

Ergens onderweg en toch kijken naar Max. De moderne techniek staat voor niets ….

Dit zijn de Leoganger Steinberge, twee van onze zonen liepen en klommen afgelopen week omhoog tot de top, naar de Birnhorn. Petje af, ik doe het ze niet na. Nooit …..

Net als ieder jaar was ik weer jarig in augustus, maar geen feestje dit jaar. Tja, het is niet anders. Volgend jaar nieuwe kansen.

Middelste ging ook naar Oostenrijk en dus mocht hij komen logeren. Het is toch zo’n lieverd!

Voor het eerst sinds maanden fietsten we naar Sittard om ‘gewoon’ op een terrasje te gaan zitten. Alles went …… en het was de moeite waard!

Zonder woorden ….

Tomaatjes en courgette, en dat alles uit eigen tuin, volgend jaar weer!

Ik trok het bovenste gaatje kapot. Zonde, de schoenen had ik nog niet zo lang en ze waren nauwelijks gedragen. Mailtje naar fabrikant: ik kreeg ze volledig vergoed. Top service.

Afgelopen week is er een om nooit te vergeten. Op de dag dat mijn schoonouders vijfenzestig jaar waren getrouwd is mijn schoonmoeder overleden …..

Zo, en nu proberen om weer gewoon in het blogritme te komen ….. Wie weet lukt het, we zullen zien …..

twee maal …..

Ik heb een beetje ruzie met WP: een bericht dat ik had klaargezet is in een keer foetsie ….. Foto’s wilden ook al niet plakken. Blègh.

Enfin, nog maar eens proberen.

Ik heb eindelijk een eigen plekje in huis voor al mijn knutselspullen, haak- en breigarens en dito boeken. Zolang ik nog geen naaimachine heb (zit in de planning) is het alleen opslag- en nog geen werkplek. Nu nog de foto’s van vroeger en mijn borduurwerken ophangen en ik ben meer dan tevreden.

Omdat het plaatsen van foto‘s moeilijk blijft (geen idee waarom, iemand gelijksoortige problemen bij WordPress?) hou ik het bloggen even voor gezien …

middagje Mestreech

Een tante en oom van me wonen in Maastricht op loopafstand van het centrum, en zo af en toe combineer ik een bezoekje aan die mooie stad met een bezoekje aan hen. Of andersom, ‘t is maar hoe je het bekijkt.

Ze zijn al op leeftijd (84 en 85) en ze vinden een bezoek hartstikke leuk maar dan wel pas na hun middagdutje. Geen probleem, ik krijg mijn tijd wel om.

Ik begon met me zelf te verwennen met een glutenvrije lunch, bij the Broth Bar

alles 100% glutenvrij: Genieten!

Daarna liep ik de stad in, maar jeetje, het was er druk, te druk naar mijn zin. Enigszins hield men zich aan de bewegwijzering in de Grote Staat (één richting, dus rechts houden) maar niet altijd …. en zoiets bezorgt mij dan stress. Al snel zocht ik de rustigere straatjes op en was ik blij dat het al snel tegen drieën liep …

Niks (meer) voor mij, die drukte …..

weer thuis

De tien dagen Oostenrijk zijn omgevlogen. Te snel, ik voelde me daar fijn en veilig, maar gelukkig is het thuis ook fijn en hadden we vorige week ook nog eens niet te klagen over het weer. Ja, het was warm, en dankzij die warmte en de regen had het onkruid vrij spel gekregen ….. Ik kon gelijk aan de bak, vervelen staat niet in mijn woordenboek.

haagwinde oftewel pispotjes 😀

Ik denk dat de teller inmiddels op 10 van die grote emmers staat ….

Gelukkig had niet alleen het onkruid geprofiteerd van het weer en mocht ik al de eerste courgettes oogsten,

en ook heerlijk zoete kersen, de Hedelfinger, plukken.

Lekker zo, maar ook in de jam 😀

“Mam, ik heb werk voor de komende vier dagen en geen oppas in de buurt, zou jij misschien ……”

Zei ik al dat vervelen niet in mijn woordenboek staat?

naar de stad

Datgene wat ik al weken niet meer had gedaan, namelijk het bezoeken van een stad, deden we wel in Oostenrijk. We benutten een regenachtige dag om Salzburg te bezoeken. Wat was het er heerlijk rustig … Helaas geen foto’s gemaakt.

Op de terugreis naar thuis stopten we ook in een grote stad, in München. Als het in Salzburg al zo rustig was zou het daar wellicht ook stukken rustiger zijn. En ja, ook daar heel wat minder toeristen. Alleen voor sommige winkels stonden lange rijen klanten die mondjesmaat naar binnen werden gelaten maar daar wilde ik sowieso niet naar binnen.

op de Marienplatz met mondkapje binnen handbereik

Het was fijn weg te zijn geweest, het was fijn weer even daar te zijn waar ik ook graag ben. Even controleren of nog alles goed is, even de zinnen verzetten en de accu weer opladen. En nu weer fijn naar huis …