weekendje weg

We waren slechts twee dagen weg, maar het leek echt véél langer.

Waar we waren?

Op Walcheren, daar waar ik vroeger als kind al ieder jaar vakantie vierde met mijn ouders en broertjes. Heel wat vakanties brachten we door in Vrouwenpolder en in Oostkapelle. Fijne tijd, in mijn herinnering waren we van ‘s morgens vroeg tot laat in de middag op het strand, super serieus bezig met graven, vliegeren en spelen.

We verbleven nu een nacht in het mooie Van der Valk in Middelburg. Van daaruit fietsten we op zaterdag een behoorlijke ronde: via Vlissingen, Zoutelande, Westkapelle en Domburg weer terug naar Middelburg. Aan het einde van de middag stonden er zestig kilometer op de teller en was ik niet meer vooruit te branden…. Niet erg, in het hotel was het eten prima!

Ho …. Stop! Trafohuisje voor Sjoerd ….
de Shermantank op de dijk bij Westkapelle krijgt een grondige opknapbeurt in het bevrijdingsmuseum Nieuwdorp, en stond dus niet op z’n vaste plek
“bootjes” kijken, Westerschelde
Vlissingen

Op de zondag deden we wat rustiger aan. De auto parkeerden we net buiten Veere, van daaruit fietsten we naar Oostkapelle, Vrouwenpolder, even over de dijk naar Noord-Beveland en weer terug, en terug naar Veere. Iets van dertig kilometer.

In Breezand bij Vrouwenpolder genoten we van een lekkere lunch,

en de bedoeling was dat we een kopje koffie zouden drinken op een terrasje in Veere, maar het was daar zó druk dat ons dat niet lukte. Jammer dan.

In de verte ligt Wolphaartsdijk, maar Matroos Beek heb ik niet gezien 🙂

De weg naar huis onderbraken we door een bezoekje aan (ex-blog) vriendin Sanneke. Daar kregen we onze koffie, en ook nog zelfgemaakte soep! Kortom: een geslaagd weekend om in te lijsten!

klein rondje

Het weer was zondag heel wat beter dan aanvankelijk voorspeld, dus fietsten we ‘s morgens een rondje. ‘s Middags fietsen zou niet gaan want Formule 1 op tv, en dat wil mijn man niet missen …

De ronde was nog geen 20 kilometer, eigenlijk wat weinig voor een tussenstop, maar brasserie ‘bie de bron’ in Thull (bij Schinnen) lonkte en dus mocht het toch. We hebben nooit veel overtuiging nodig ….

Het is een mooie moderne brasserie met dito terras behorende bij de Alfa brouwerij die aan de overkant van de straat ligt.

Van mij mogen er nog veel van deze mooie (zon)dagen volgen ….

drie landen op één zaterdag

Het was een mooie zaterdag met bijna geen wolkje aan de lucht. Hoog tijd om weer eens in onze (bijna) eigen omgeving te gaan fietsen. Rondje Zuid-Limburg dus.

We reden een stuk met de auto en parkeerden ‘m tussen Eys en Wittem, dat werd ons fietsstartpunt.

Een speciale plek: mijn moeder kwam uit Eys, mijn vader uit Wittem. Ze hebben deze route in hun verkeringstijd, die twaalf (!) jaar duurde, heel wat keren afgelegd.

Soms waan je je in een ver vakantieland …..

maar het is toch doodgewoon de eigen omgeving.

We fietsten ergens de grens over naar Orsbach (gemeente Aken) om daar te gaan genieten van een glutenvrije lunch èn een machtig uitzicht bij café Belle-Vue.

Na de lunch fietsten we in Lemiers, net voor Vaals, de Duits/Nederlandse grens weer over, om een stukje verder wederom een grens over te steken, dit keer naar België. Ben zó blij dat dat weer allemaal kan en mag!

Tussen Epen en Sippenaeken fotografeerde ik voor Sjoerd nog een trafohuisje.

We sloten onze fietsdag af bij ons favoriete restaurantje in Eys: Bie de tantes. Ik weet uit ervaring dat glutenvrij eten daar goed mogelijk is, en nu bleek dat iemand van het bedienend personeel zelf coeliakie heeft, dat voelde dubbel goed! Kortom: het was een heerlijke dag!

de/een/mijn fiets

Alweer een leuke foto opdracht van Anne: fiets. Daar wil ik wel even voor uit mijn blog-pauze-modus komen.

De meeste fietskilometers fiets ik als we in Oostenrijk zijn. Tot een jaar geleden namen we naar Oostenrijk onze fietsen van thuis mee, maar die bleken toch niet altijd even geschikt om tochten mee te maken in de bergen. We hebben dus nu heuse e-mountainbikes, inclusief dikke banden en een sterke accu.

De twee rode fietsen staan zo’n 850 kilometer uit elkaar maar konden wel zusjes zijn, haha. De ene staat in Bingelrade (NL), de andere hangt in Saalbach (A)

de eerste dagen

Het begon met het uitpakken en inruimen van de meegebrachte spullen, waaronder tulpen. Zo voel ik me direct weer thuis!

Het weer was de eerste dagen niet al te best, maar we waren niet beter gewend van thuis …… Toch maar met de lift omhoog, de bergen in, kijken hoe alles er boven bij lag.

De liften zijn openbaar vervoer, dus het dragen van een FFP-2 mondkapje is verplicht. Dat is gewoon duidelijk.

Een stukje wandelen, ons verwonderen over de nog enorme hoeveelheid sneeuw en lekker genieten van het uitzicht.

Terug in het dal zag ik deze beauty, die ging direct naar Sjoerd’s virtuele garage

De volgende dag gelukkig geen regen maar een bijna stralend strakblauwe lucht. Met alleen bewolking rond de Steinberge. Vorig jaar klommen twee zonen naar de Birnhorn (2634m), de hoogste berg in de buurt.

Hier zie je goed hoe de ‘paden’ richting de top lopen ….. Doodeng, niks voor mij.

We fietsten de volgende dag naar Zell am See. Dat is vanuit Leogang prima te doen, zeker met e-bikes (anders gaat mij dit te ver 😀). Volgens mij maak ik ieder jaar weer dezelfde foto’s, ik krijg gewoon geen genoeg van het magnifieke uitzicht op bergen met nog sneeuw op de toppen.

De eerste koffiepauze, met zicht op Zell am See. Het was heerlijk zitten aan het water. In Oostenrijk zijn niet alleen de terrassen maar ook de restaurantjes open. Mits je als gast voldoet aan de 3-G regel (getest, gevaccineerd of genezen).

Meer naar links ligt de gletsjer van Kaprun. We fietsten nog rond het meer tot in het kleine stadje, liepen er even rond en gingen weer op weg naar huis.

En dan nog maar eens zicht op Kaprun. Mooi toch?

bewegingen

Ooit, zo‘n 25 jaar geleden, viel ik als een blok voor mijn eerste paar Wolky’s. Ik kocht een paar witte, en niet lang daarna ook nog een paar zwarte. Zo ongeveer dag en nacht liep ik erop, binnen en ook buitenshuis. Heerlijke sloffen schoenen. In de loop der jaren versleet ik ook nog oranje, beige, blauwe en bruine exemplaren. Afgetrapte exemplaren worden tot op het allerlaatst afgedragen als tuinschoenen voordat ze uiteindelijk weg moeten ….. Afgelopen week kocht ik weer een paar, ik keerde terug naar de kleur zwart. En het fijne was dat ik er niet voor de deur uit hoefde: ik bestelde ze dit keer op internet. Het fijne van dezelfde schoenen: pasvorm en maat zijn gewoon hetzelfde, past altijd. Het was trouwens wel een bestelling bij een winkel in de buurt, zo steun ik de middenstand in mijn stad een beetje in een tijd dat ze het moeilijk genoeg hebben.

Om ook reserve boeken te hebben om deze thuisblijftijd door te komen bestelde ik bij mijn favoriete boekwinkel (en dus niet bij dat dikke bolle blauwe mannetje) een aantal boeken. Ik kreeg ’s middags gelijk een belletje van eigenaar Wim: “ik moet toch in de buurt zijn, ik breng ze wel langs”. Hij moet regelmatig een lading boeken via het Duitse postkantoor versturen, en dus spaarde hij gelijk de postzegel voor mijn pakketje uit.

De hond moet regelmatig uitgelaten worden. Vaak doet zijn baasje dat, soms mag ik dat doen. Voordeel is dan dat ik zo bijna ongemerkt aan mijn 10.000 stappen van die dag kom. Voordeel is ook dat je onderweg leuke en verrassende dingen ziet. Deze fietsen staan her en der verspreid in de gemeente Beekdaelen, zag er ook laatst een bij Sjoerd op zijn blog, maar dit terzijde.

Bèngelder, oftewel Bingelrade (gemeente Beekdaelen) in goed Nederlands.

Ik kom mijn tijd wel door ….

fietsen

Als het goed is begint vandaag de BinckBank-Tour. Als het goed is fietst het peloton vrijdag maar liefst twee keer door ons Duitse dorpje. Zonder publiek, maar dat is niks nieuws ….. Inwoners van ons dorp mogen wèl langs de kant staan. Ik ben daar niet bij …… ik vertoef elders …..

Mien Limburgs landj …

We wandelden (en fietsten) wat af de afgelopen weken, en dat allemaal in “mien Limburgs landj”.

Na de crematieplechtigheid voor mijn schoonmoeder liepen we een rondje rond de vijver bij kasteel Strijthagen (Landgraaf) alwaar dit vreemde voertuig tentoongesteld stond. Ik vond het de moeite waard om er een foto van te maken, wellicht was het iets voor Sjoerd’s virtuele garage? Ik las dat het park rondom het kasteel (dat in bezit is van een Russisch kunstenaarsechtpaar) een Artland is, een plek om kunst te tonen aan het publiek. En die (meer dan manshoge) hond zal dan wel de bewaker zijn …

We parkeerder de auto in Epen en liepen langs de Geulle naar Mechelen. Het was op een woensdag en druk dat het er was ……

In Mechelen hielden we halt voor lunch. Tegenover ons liepen paarden, veel paarden. Tussen ons en de paarden een drukke weg, maar die zie je zo niet, haha.

Ter afsluiting nog een koffie op het terras van de Gerardushoeve. Voor mij het terras met een van de allermooiste uitzichten van Limburg. Per toeval kwam ik er laatst achter dat deze hoeve vroeger ècht een hoeve was waar ik nota bene als 7-jarige op kamp ben geweest met de kabouters. Ik was toen een kabouter met ontzettende heimwee ….

Drie dagen later waren we wederom in het heuvelland, dit keer samen met middelste plus hond. We parkeerden de auto in Slenaken, liepen van daaruit een wandeling langs de Gulp, en sloten de dag af bij mijn favoriete restaurantje in België, Moeder de Gans. Zo lang de grenzen maar open zijn en blijven is het zó leuk om dicht bij landsgrenzen te wonen.

Op zondag fietsten we een rondje van thuis uit. Bestemming: theetje doen bij “boven water” in Schinveld.

Op de terugweg fietste ik eindelijk eens over de fietsbrug bij Onderbanken (tegenwoordig gemeente Beekdaelen) in plaats van er met de auto onderdoor te rijden. De brug is ontworpen door een ontwerpteam uit Delft, de drie kunstobjecten op de brug zijn van de hand van Marijke de Goey.

Vanmorgen vroeg was dit het uitzicht vanuit onze badkamer. Zicht op Jabeek. Ook mooi 🙂

naar, langs en aan de Maas

We hebben thuis niet veel gefietst afgelopen zomer. Waarom, tja, ik kan het niet zo verklaren. Het zal te maken hebben gehad met Corona, met het vele werk dat in de tuin werd verzet met name in het voorjaar, en ook met ‘geen zin’ en met ‘te warm’.

Zondag was het mooi weer. Niet te warm, niet te koud èn droog. Ideaal fietsweer dus.

We fietsten naar het westen, via Munstergeleen, Geleen, Einighausen en toen langs de oevers van de Maas. We dronken koffie op een terrasje in Berg aan de Maas met uitzicht op het veer en België, wilden nog iets gaan eten in Sittard maar de lucht werd donkerder en donkerder en dus fietsten we fijn (en heel snel!) oostwaarts “Richtung Heimat”. Leuke tocht, fijne dag.

wandelen of fietsen

Fietsen in de bergen, dat is voor mij alleen leuk met een fiets met trapondersteuning, een e-bike dus. Omdat de Engelse term veel sneller te typen is dan de Nederlandse heb ik het vanaf nu alleen nog over e-bike. Dag voornemen om zoveel mogelijk Nederlandse woorden te gebruiken.

Bij fietsen hoort af en toe een pauze. Normaliter zoeken we dan een leuk terrasje op, maar omdat nog niet ieder restaurantje open is kochten we belegde broodjes en een flesje bij de supermarkt en zochten en vonden een leuk plekje aan het water. En ja, mijn broodje is glutenvrij, deze worden verkocht bij de Merkur supermarkt.

Onderweg zie je vaak de grappigste dingen, zoals deze bus met boom of boom in bus.

Wandelen in de bergen met kinderen is leuk, zeker als ze af en toe lekker kunnen spelen. Her en der staan speeltoestellen en soms zelfs complete speeltuintjes.

Hier nog een slang. Niet als speeltoestel maar met de uitnodiging om stenen te beschilderen en neer te leggen om zo de slang nòg langer te maken.

Een ree, daar heel ver in de verte ….

beetje dichterbij gehaald

En ja, ze bleef zelfs even staan. Da’s echt zeldzamer dan een schaap in de wei.

hoe mooi ook

Daar hoog boven in de bergen, daar waar die plukjes sneeuw liggen, heb ik zo’n vier maanden geleden nog geskied. Zo goed als onwetend van wat ons allemaal nog te wachten stond ….