‘t is me een weekje ….

Gisteren hoorden we dat het vervolg van de verbouwing van ons huis vertraging oploopt. Daar waar ik aanvankelijk vol vertrouwen uitging van de laatste puntjes op de i ergens in oktober, hetgeen we eind september maar aanpasten naar ‘ruim voor de kerst’ wordt het nu ergens (op z’n vroegst) eind januari.

Ach, er bestaan ergere dingen zal ik maar zeggen.

Las deze week op de blog van Priscilla dat ze eind oktober veel te jong is overleden ….. Ze was weliswaar geruime tijd ziek maar haar dood kwam heel erg onverwacht. Ze laat twee nog erg jonge kinderen, Casper en Calista, en haar partner achter.

Deze week is het twaalf en een half jaar geleden dat mijn beste vriendin overleed aan de gevolgen van kanker. Ook veel te jong. Vandaag zou ze haar 59ste verjaardag vieren als ze nog leefde.

Vanmorgen sprak ik een jonge vrouw die van de zomer te horen heeft gekregen dat ze borstkanker heeft. Ze kiest ervoor om zich niet regulier te laten behandelen en is daar heel stellig in.

Dus ik klaag niet over een verbouwing die heel wat langer duurt dan gedacht. Ik geniet van het leven ….

pronto

In de regionale krant die ik dagelijks lees staat iedere week een rubriek ‘Pronto: toevallige ontmoetingen’. Nou, zo’n ontmoeting had ik gisteren, en gezellig dat dat was!

Laat ik bij het begin beginnen …..

Ik las op de blog van Ton dat hij en Rick in het kader van hun pelgrimstocht naar Rome op dat moment in Swalmen waren en van plan waren richting Sittard af te zakken. Nieuwsgierig als ik ben naar een ieder met een link naar Sittard (Rick is er geboren) nodigde ik ze uit voor koffie voor als ze hun plan enigszins zouden willen aanpassen. We hadden over en weer WhatsApp- en telefooncontact en uiteindelijk werd de kop koffie een overnachtingsplek in ons tuinhuis. In de tussentijd was er nog WhatsApp verkeer met Emie in Italië omdat Ton geen tweede code voor zijn i-phone bij zich had en daardoor geen toegang meer had tot zijn contacten. Zij gaf mijn gegevens door aan Rick en kwam bijna alles goed 😀

En toen.

Toen belden twee behoorlijk bezwete mannen ongeveer precies op het afgesproken tijdstip bij ons aan en hadden we een prima namiddag en avond met fijne gesprekken achter in de tuin onder de Amberboom. We aten een eenvoudige doch voedzame maaltijd (ik ben nu eenmaal geen keukenprinses) met als toetje een stuk Limburgse abrikozenvlaai.

Het was nogal bloedheet vannacht dus ik weet niet of de heren in het huisje of buiten onder de blote hemel hebben geslapen. Kon het ze vanmorgen niet vragen want ze waren al heel vroeg weer op pad. Pfff, en dat met deze tropische temperaturen ……. Enfin, ze zijn gelukkig heel wat gewend in Spanje.

Die blogwereld toch 😀

zes vrouwen en een man

Dat klinkt bijna spannend 😀 maar het was het gezelschap van alweer onze tweede bloggersbijeenkomst in Utrecht. Vorig jaar waren we met zijn zessen, dit jaar was er uitbreiding dankzij Ton.

In tegenstelling tot vorig jaar besloot ik om dit jaar niet met de auto maar met de trein naar Utrecht te gaan. Dat was echt een prima keuze, zeker dankzij de goede tip van een vriendin om het treinticket vooraf te bestellen bij het Kruidvat. Ik zat heerlijk luxe in de eerste klasse, en dan ook nog in een stiltecoupé. Van mijn lieve zwager weet ik dat hij voor ongeveer eenzelfde ticket vorige week ruim € 80 euro moest betalen, dus of ik zonder speciale actie nog eens de trein neem ……

Enfin.

Ik had een hele leuke dag met zeer aangenaam gezelschap: eerder genoemde Ton, Marthy, Jeanne, Bertie, Emie en Els. We kletsten zo weer vijf kwartier in een uur, spraken over uiteenlopende onderwerpen en het was zó vertrouwd. Voor ik het wist was het hoog tijd voor mijn afspraak met mijn nichtje die in Utrecht woont en zich zo langzamerhand afvroeg of ik nog wel zin had om langs te komen …..

Tuurlijk!

Om even na half 7 zat ik weer in de trein terug naar Sittard. Hartstikke moe en met een tas vol leuke herinneringen aan deze leuke dag!