blauw geel

Van pandemie naar oorlog … vreselijk!

Op mijn blog is het ook alles behalve pais en vree … Ik kon geen foto’s meer plaatsen, dacht dat ik een goed plan had door opgeslagen foto’s te verwijderen ….. en nu zijn velen dus helemaal foetsie ….. Een aantal blogberichten moet het nu dus doen zonder plaatjes. Jammer dan, ‘t is niet anders.

punt, voor nu

Ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd de laatste tijd, iets met te druk bezig zijn met andere dingen.

Die andere dingen blijven voorlopig mijn aandacht opeisen en daarom zet ik voor dit jaar maar vast een punt achter het bloggen. Maar het zijn alleen prettige dingen waar ik druk mee bezig ben 🙂 dus geen paniek ….

Ik wens een ieder die hier leest de allerbeste wensen toe voor de komende feestdagen, en vooral véél, heel veel gezondheid in 2022. En dat we komend jaar ein-de-lijk echt verlost worden van Corona ….

Leogang, 21 december 2021, 09.30u

kijk op mijn week

Na consult bij de neuroloog werd besloten weer eens een MRI te laten maken. Dat onderzoek stelt niks voor mits je geen last hebt van claustrofobie. Tijdens het half uurtje liggen in de buis had ik tijd genoeg om eens te tellen hoe vaak ik zo’n onderzoek heb gehad in de loop der jaren. Ik kom op zeven keer, maar het kunnen er ook acht zijn geweest. Ik twijfel over wel/niet een MRI in het voormalige Atrium ziekenhuis te Heerlen. Is ook niet belangrijk, belangrijk is de uitslag, die krijg ik volgende week.

Bovenste briefje is nog uit de oude doos toen het Zuyderland ziekenhuis nog Orbis heette, van voor de fusie met het ziekenhuis van Heerlen. Toen ik er werkte, lang lang geleden, heette het nog Ziekenhuis de Goddelijke Voorzienigheid, daarna werd het het Maaslandziekenhuis, toen Orbis Medisch Centrum en sinds 2015 dus Zuyderland. What’s in a name. Maar dit ter zijde.

Op het moment dat ik mijn auto in de garage zette tikte ik de 60.000 kilometer aan. Ik reed in het verleden altijd vaak en veel, maar nu nog maar weinig. Ik ben zuinig op mijn rode auto die al bijna zes jaar jong oud is.

Ik zag in de bijkeuken twee enkele herenschoenen staan, en dacht “oh jee, het zal toch niet …..”

Maar jawel hoor: mijn man is echt wel met twee verschillende schoenen naar zijn werk gegaan:

(moeten trouwens hoognodig eens gepoetst worden ….)

Een aantal weken geleden bleken er in ons dorp – en ook in de rest van de gemeente – dieven te hebben rondgelopen die het voorzien hadden op putdeksels. Alleen al in onze straat waren er drie verdwenen, in de hele gemeente meer dan vijfentwintig. Levensgevaarlijk, met name voor fietsers! Inmiddels liggen er niet alleen nieuwe deksels, goed (beter) vastgeklonken dit keer, maar is ook het asfalt netjes bijgewerkt en zijn de paaltjes weer weg.

Onze middelste had een klus van tien dagen in Bulgarije en dus waren wij het haasje 🙂

Ze was ook nog eens jarig op de dag dat baasje vertrok:

Hiep hiep hoezee, ze is twee!

Tijdens een van de vele wandelingen met haar zag ik dit knuffeltje liggen. Wie oh wie mist zijn/haar knuffeltje? Het is dat ik geen tas of plastic zak bij me had, anders had ik ‘m meegenomen.

Twee van de vier pitten van onze kookplaat hadden de geest gegeven, dus moest er een nieuwe komen. En die kwam, per post. En mijn handige Henkie bouwde ‘m zelf in. Knap hoor. Doe ik ‘m niet na.

Euh, er groeit iets in de wasbak …..

Nog wat plaatjes van de wildcamera in onze wei: vos, vosjes, dassen en wilde zwijnen. Ieder dier is welkom, alleen die wilde zwijnen, ik hoop dat dat er niet teveel worden ….

landschap

Ik doe weer mee met Anne’s photo challenge. Haar 24ste alweer, de ‘uitdaging’ is dit keer ‘landschap’.

Laat ik daar nu toevallig heel wat foto’s van in mijn album hebben: bergen, luchten, weiland, etc., etc.

De eerste: het landschap dat ik zie vanaf mijn terras. Een plaatje, en zeker met een regenboog erbij. In de verte de kerk van Jabeek (NL) en de vele windmolens aan Duitse zijde (de onze dus) van de grens. Verveelt nooit, het uitzicht op dit landschap.

De tweede: zicht op Sittard. En ja, de horizon hoort zo schuin want het landschap is glooiend.

De derde: enkele van de populieren tussen Eys en Wittem. Lijkt op een landschap in de Toscane maar het is toch echt in Zuid-Limburg.

De vierde: onze wei. Stukje puur natuur. We gebruiken er geen (kunst)mest en absoluut geen bestrijdingsmiddelen. De wei wordt maar een keer per seizoen compleet gemaaid, zodat weidevogels met een gerust hart kunnen broeden. Een aantal keren per jaar maaien we alleen een pad omdat er anders geen doorkomen meer aan is. Op de wildcamera die ergens aan een boom hangt zien we beelden van reeën (wederom drie dit jaar), vossen, katten (van de diverse buren) en af en toe één hond 🐕, die van onze middelste. Laatst zagen we sporen van een wild varken. Ai, die mag wel wroeten in de wei, maar niet in onze tuin.

De vijfde: Fieberbrunn, Oostenrijk. Mooi berglandschap. Ik kom hier graag, en geniet me dan te barsten.

De zesde: het landschap dat je ziet als je op het toilet zit en uit het raam kijkt boven bij de Wildseeloder. Zit lekker 😀

En zo kan ik nog een hele tijd doorgaan …..

de/een/mijn fiets

Alweer een leuke foto opdracht van Anne: fiets. Daar wil ik wel even voor uit mijn blog-pauze-modus komen.

De meeste fietskilometers fiets ik als we in Oostenrijk zijn. Tot een jaar geleden namen we naar Oostenrijk onze fietsen van thuis mee, maar die bleken toch niet altijd even geschikt om tochten mee te maken in de bergen. We hebben dus nu heuse e-mountainbikes, inclusief dikke banden en een sterke accu.

De twee rode fietsen staan zo’n 850 kilometer uit elkaar maar konden wel zusjes zijn, haha. De ene staat in Bingelrade (NL), de andere hangt in Saalbach (A)

bokeh

Ik was van plan om de (voorlopig even laatste, want ze gaat een tijdje op vakantie, en dat is haar gegund!) 12e aflevering Anne’s 30 weeks photo challenge aan me voorbij te laten gaan omdat ik alleen foto’s maak met de/mijn I-phone en ik verder ab-so-luut geen verstand heb van fotograferen. Wist ook nul van de betekenis van bokeh af, maar al bloggende gaat er vaak een wereld voor je open.

Toen ik vanmorgen een rondje door de tuin plus huiswei liep maakte ik, zoals zo vaak, enkele foto’s. En nu bleek ik toevallig aan de voorwaarden van de opdracht (bokeh) te hebben voldaan.

Wat is bokeh? “Boke” komt uit het Japans en betekent “onscherpte. Volgens Wikipedia: “Het drukt de kwaliteit van de onscherpte in een foto uit. Het gaat om de onscherpte die ontstaat doordat het voorwerp buiten het scherptevlak ligt. Bewegingsonscherpte valt hier niet onder.”

Oordeel zelf:

Deze vond ik minder geslaagd:

jezelf

photo-challenge op de blog van Anne: “Elke vrijdag: Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge. Een foto challenge met lage instapdrempel: geen verplichting om elke week deel te nemen, niveau dat haalbaar is voor iedereen, verhaaltje schrijven mag maar hoeft niet. No stress, dat is mijn motto”

Motto voor deze week: een foto van jezelf.

En dus geef ik mezelf nu een beetje bloot. Geen lange lokken meer met een kleurtje maar een korte – bijna helemaal grijze – coupe die hoognodig weer eens onder handen genomen worden mag door mijn kapper.

Onze middelste moest foto’s maken voor een project, en probeerde de instellingen eerst uit op mij. “Kijk eens normaal, probeer eens een beetje natuurlijk te lachen”. Enfin, een fotomodel is aan mij niet verloren gegaan …..

een kaartje met een staartje

Die kerstkaarten van laatst, daar was nog iets mee aan de hand. Ik keek ze allemaal nog eens na en zag dat er een dubbele tussen zat. Dubbel als in twee kaartjes met dezelfde afzender ….. Van blogvriendin Marthy. Vreemd dat me dat niet eerder was opgevallen.

Enfin. Ik had Marthy wel al een App gestuurd ivm foutje in de postcode waardoor er vertraging was ontstaan bij het bezorgen (de kaart werd pas ruim na kerst bezorgd) van de/het/een kerstkaart.

En nu bleken er dus twee kaarten te zijn die ik van haar had gekregen:

waarvan een dus met foutje in het adres:

Envelop heeft ergens onderweg ergens tussen gezeten lijkt het wel en is door Deutsche Post netjes gerepareerd.

Er volgde over en weer contact met Marthy:

Hè, hè, zo krijg ik mijn blogberichten wel bij elkaar 😊

hoog tijd

Hoog tijd om weer eens iets van me te laten horen. Volgens de statistieken word ik zo ongeveer als vermist opgegeven …..

Ja hoor, ben er nog, maar het weer opstarten na zo’n (lange) pauze is – voor mij – nooit makkelijk.

Makkelijkst is om aan de hand van foto’s een overzichtje te laten zien:

Combinatie van oud en nieuw, en dan ook nog eens strakblauwe lucht en sneeuw. Heerlijk.

Gekregen van jongste en zijn vriendin en uiteraard meegenomen naar Oostenrijk

Het lijkt wel alsof het alleen maar mooi weer was, maar ik maak gewoon zelden of nooit foto’s met slecht weer 😀

Zo zag het uit na een dag en nacht regen in het dal …..

Deze enorme loofboom is ieder jaar en in ieder jaargetijde weer een dankbaar onderwerp om te fotograferen

Middelste kreeg zijn pup. Sindsdien zijn zijn nachten kort en gebroken, haha.

Zo weet je zo weer je dat je na een vakantie weer thuis bent. Snel aan de was en snel weer de kasten vullen met voorraad. Verrassend om te zien dat het glutenvrije assortiment bij mijn Edeka supermarkt is uitgebreid met het merk Poensgen.

Vijf jaar geleden dreigde boekhandel Dominicanen wegens faillissement te moeten sluiten. Dankzij een crowdfunding werd dit voorkomen. Als dank voor mijn (zeer bescheiden) steun ontving ik een leuk presentje.

Mijn oudste is een goede vent, maar hij heeft absoluut geen groene vingers, en dus eigende ik mij een plant toe voordat deze het loodje zou gaan leggen

Nieuwe potaarde, wat mestkorrels, dode blad verwijderd en nu maar hopen dat het de goede kant op gaat.