landschap

Ik doe weer mee met Anne’s photo challenge. Haar 24ste alweer, de ‘uitdaging’ is dit keer ‘landschap’.

Laat ik daar nu toevallig heel wat foto’s van in mijn album hebben: bergen, luchten, weiland, etc., etc.

De eerste: het landschap dat ik zie vanaf mijn terras. Een plaatje, en zeker met een regenboog erbij. In de verte de kerk van Jabeek (NL) en de vele windmolens aan Duitse zijde (de onze dus) van de grens. Verveelt nooit, het uitzicht op dit landschap.

De tweede: zicht op Sittard. En ja, de horizon hoort zo schuin want het landschap is glooiend.

De derde: enkele van de populieren tussen Eys en Wittem. Lijkt op een landschap in de Toscane maar het is toch echt in Zuid-Limburg.

De vierde: onze wei. Stukje puur natuur. We gebruiken er geen (kunst)mest en absoluut geen bestrijdingsmiddelen. De wei wordt maar een keer per seizoen compleet gemaaid, zodat weidevogels met een gerust hart kunnen broeden. Een aantal keren per jaar maaien we alleen een pad omdat er anders geen doorkomen meer aan is. Op de wildcamera die ergens aan een boom hangt zien we beelden van reeën (wederom drie dit jaar), vossen, katten (van de diverse buren) en af en toe één hond 🐕, die van onze middelste. Laatst zagen we sporen van een wild varken. Ai, die mag wel wroeten in de wei, maar niet in onze tuin.

De vijfde: Fieberbrunn, Oostenrijk. Mooi berglandschap. Ik kom hier graag, en geniet me dan te barsten.

De zesde: het landschap dat je ziet als je op het toilet zit en uit het raam kijkt boven bij de Wildseeloder. Zit lekker 😀

En zo kan ik nog een hele tijd doorgaan …..

de/een/mijn fiets

Alweer een leuke foto opdracht van Anne: fiets. Daar wil ik wel even voor uit mijn blog-pauze-modus komen.

De meeste fietskilometers fiets ik als we in Oostenrijk zijn. Tot een jaar geleden namen we naar Oostenrijk onze fietsen van thuis mee, maar die bleken toch niet altijd even geschikt om tochten mee te maken in de bergen. We hebben dus nu heuse e-mountainbikes, inclusief dikke banden en een sterke accu.

De twee rode fietsen staan zo’n 850 kilometer uit elkaar maar konden wel zusjes zijn, haha. De ene staat in Bingelrade (NL), de andere hangt in Saalbach (A)

bokeh

Ik was van plan om de (voorlopig even laatste, want ze gaat een tijdje op vakantie, en dat is haar gegund!) 12e aflevering Anne’s 30 weeks photo challenge aan me voorbij te laten gaan omdat ik alleen foto’s maak met de/mijn I-phone en ik verder ab-so-luut geen verstand heb van fotograferen. Wist ook nul van de betekenis van bokeh af, maar al bloggende gaat er vaak een wereld voor je open.

Toen ik vanmorgen een rondje door de tuin plus huiswei liep maakte ik, zoals zo vaak, enkele foto’s. En nu bleek ik toevallig aan de voorwaarden van de opdracht (bokeh) te hebben voldaan.

Wat is bokeh? “Boke” komt uit het Japans en betekent “onscherpte. Volgens Wikipedia: “Het drukt de kwaliteit van de onscherpte in een foto uit. Het gaat om de onscherpte die ontstaat doordat het voorwerp buiten het scherptevlak ligt. Bewegingsonscherpte valt hier niet onder.”

Oordeel zelf:

Deze vond ik minder geslaagd:

jezelf

photo-challenge op de blog van Anne: “Elke vrijdag: Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge. Een foto challenge met lage instapdrempel: geen verplichting om elke week deel te nemen, niveau dat haalbaar is voor iedereen, verhaaltje schrijven mag maar hoeft niet. No stress, dat is mijn motto”

Motto voor deze week: een foto van jezelf.

En dus geef ik mezelf nu een beetje bloot. Geen lange lokken meer met een kleurtje maar een korte – bijna helemaal grijze – coupe die hoognodig weer eens onder handen genomen worden mag door mijn kapper.

Onze middelste moest foto’s maken voor een project, en probeerde de instellingen eerst uit op mij. “Kijk eens normaal, probeer eens een beetje natuurlijk te lachen”. Enfin, een fotomodel is aan mij niet verloren gegaan …..

een kaartje met een staartje

Die kerstkaarten van laatst, daar was nog iets mee aan de hand. Ik keek ze allemaal nog eens na en zag dat er een dubbele tussen zat. Dubbel als in twee kaartjes met dezelfde afzender ….. Van blogvriendin Marthy. Vreemd dat me dat niet eerder was opgevallen.

Enfin. Ik had Marthy wel al een App gestuurd ivm foutje in de postcode waardoor er vertraging was ontstaan bij het bezorgen (de kaart werd pas ruim na kerst bezorgd) van de/het/een kerstkaart.

En nu bleken er dus twee kaarten te zijn die ik van haar had gekregen:

waarvan een dus met foutje in het adres:

Envelop heeft ergens onderweg ergens tussen gezeten lijkt het wel en is door Deutsche Post netjes gerepareerd.

Er volgde over en weer contact met Marthy:

Hè, hè, zo krijg ik mijn blogberichten wel bij elkaar 😊

druilerig weer

Druilerig weer vandaag, weer om fijn de hele dag binnen te blijven en eindelijk eens te beginnen aan karweitjes die zijn blijven liggen of al lang op de planken liggen. Zo ruimde ik eindelijk de dekenkist eens op. Kussens en dekbedden die niet meer gebruikt worden kunnen weg, evenals oude overtrekken. Zo gauw het weer mogelijk is breng ik ze weg naar de kringloop. Ik vond ook nog twee kerst kussens, die heb ik nog op de bank in de woonkamer gelegd. Als ik niet aan het opruimen was begonnen was ik vergeten dat ik ze nog had …..

In de keuken lagen vijf (!) enorme rijpe (bijna zwarte) bananen in de fruitschaal. Notitie voor mezelf: voorlopig geen bananen meer kopen …. Ik bakte muffins en die zijn goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Ingrediënten: dat wat er in huis was. Dat waren dus die vijf overrijpe bananen, en verder 150gr (glutenvrij) havermeel, 150gr bruine basterdsuiker, 150gr boter, 3 eieren. Alles goed mengen (niet te luchtig) en in muffinvormpjes doen, paar gepelde walnoten erbovenop en dan ongeveer 25 minuten op 175graden in een voorverwarmde oven bakken. Smullen maar!

ps:

Ik kreeg gisteravond een triest bericht. Marja van de blog http://rammelaars2.blogspot.com is gisterochtend overleden. Ze was al geruime tijd ziek. Ik ‘ken’ Marja al zo’n tien jaar, ze was bijna vanaf het begin een trouw volger van mijn eerste blog (stapjeterug), en ik volgde haar wel en wee in Ravels.

niet te geloven ….

Het is toch niet te geloven: hartstikke vaak thuis, niks speciaals te doen en toch komen er nauwelijks schrijfsels uit mijn pen laptop. Las vanmorgen op de blog bij Menck over zijn droom: een groot stuk grond vol bomen. Nou, dat is precies datgene wat we hier hebben, een groot stuk grond, vol bomen. Dus. Daar kan ik wel iets van laten zien.

deze liet ik al eens zien: een tamme kastanje, hier nog volop in het blad. We plantten er een jaar of twintig geleden 4, maar drie legden al snel het loodje, helaas
rechts staat dezelfde kastanje, nu helemaal kaal
Ja, ze is er nog …..
Doorkijkje richting Jabeek
Een van de negen moeraseiken. We hebben er een aantal moeten rooien omdat ze veel te dicht bij elkaar stonden. De overgeblevenen komen nu veel beter tot hun recht. Links er achter twee van de vele walnoten, rechts zie je een aantal pruimenbomen
Een van de twee kersenbomen, soort hoogstam ‘Hedelfinger’. Deze draagt heel veel lekkere kersen, ieder jaar weer. De andere is een miskoop, er hingen nog nooit kersen aan.
Prachtige eik, de buren zijn heel blij met de schaduw in de zomer. Het blad en de vele eikels in het najaar moeten ze maar voor lief nemen, haha
Er staan drie gigantische wilgen in de wal die onze huiswei scheidt van de buurtuinen. Links staan wederom walnoten en ook nog een aantal appelboompjes.

Niet al te duidelijke foto ben ik bang, maar het is een (zomer)eik met heel wat jaarringen op de teller. Staat in de tegenoverliggende wal die onze wei scheidt van een groot akkerland.

Dat was het voor nu 😀

over mijn einde …

Gisteren was het Allerheiligen, vandaag is het Allerzielen, ik ben dus nog op tijd met deze tag die ik gisteren al op verschillende blogs (bij MyriamC, Vief, Omabaard en Saturnein) voorbij zag komen.

Nee hoor, ik ben nog héél lang niet van plan om te gaan, maar als, ooit, in een hopelijk nog verre, verre, toekomst, dan heb ik toch wel ideeën over hoe mijn heengaan en uitvaart eruit zou mogen komen te zien:

1. Wil je begraven worden of gecremeerd?

Ik wil worden begraven. En niet zomaar ergens, het moet een natuurbegraafplaats zijn in Nederland, het liefst in Limburg. Dat graf of die plek hoeft niet onderhouden te worden, dus geen bloemen of planten brengen met Allerheiligen …..

2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist er dan uit?

Een zo eenvoudig en natuurlijk mogelijke kist of mand, zonder poespas.

3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?

Nou, ik heb geen speciale wens(en), dat mogen de nabestaanden beslissen, want als het goed is hoor ik het toch niet ….

4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?

Geen kerkdienst voor mij. Afscheid nemen van mij heb ik het liefst in een ruimte waar mijn naasten dichtbij me kunnen plaatsnemen. Zo hebben we ook afscheid genomen van mijn vader. Die locatie was trouwens wel heel uniek: een verbouwde schuur, waar hij ooit als dierenarts zieke koeien had bezocht en ook kalveren op de wereld had gezet.

Voor mij echt geen groots afscheid met toeters en bellen. Gewoon rustig en sereen, met alleen naaste familie.

5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?

Dat ik een leuk mens was, een fijne echtgenote, een goede moeder? En nogmaals: geen poespas …..

6. Wat zou je zelf zeggen, mocht je kunnen?

Geniet van het leven, het duurt maar kort …. of zoiets.

7. Heb je een testament

Ja.

8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?

Op een natuurbegraafplaats mag geen gedenksteen worden geplaatst.

9. Hoe ziet de koffietafel eruit?

Na de herdenking van mijn vader was er geen koffietafel met broodjes en Limburgse vlaai, maar wel een glaasje fris, bier of wijn met een aantal heel erg lekkere hapjes. Dat vond ik veel prettiger en lekkerder, dat wil ik ook 😉

10. Ben je bang voor de dood?

Nee, ik ben niet bang voor de dood, ik ben wel bang om te sterven. Ik ben ook bang om af te takelen, dat wil ik niet. Ik zou dan op tijd willen kiezen voor euthanasie maar dat is problematisch omdat we in Duitsland wonen.

Dat was ‘t, dit is wat ik nu wens, maar uiteindelijk beslist degene die achterblijft.

ben er nog ….

Het is weer druk hier in huis, ik zal er nog wel eens over schrijven, maar nu even niet.

Genoeg plannen voor berichten: een tag die ik wil gebruiken, iedere dag een foto, kleine berichtjes, grotere lappen tekst. Maar het komt er nog even niet van. Misschien na morgen, als ook hier strengere regels gelden, de zin om er op uit te gaan is sowieso ver te zoeken ….

bijzonder

Soms, héél soms liggen er glutenvrije artikelen in de koopjesbak van de/het/een supermarkt. Dit keer had ik geluk bij de Jumbo: dit brood kost normaal € 4,35.

Het pannenkoekenplantje blijft me verbazen, het ene na het andere stekje vraagt om in een apart potje gezet te worden. Help, waarheen met al die nazaten van nazaten van nazaten?

Waar ik vroeger (nou ja, tot nog niet zo heel lang geleden) alleen witte, roze en blauwe bloemen in de tuin wilde, kies ik nu steeds vaker voor geel en oranje. De enige kleur die ik echt niet wil is rood.

Nou zeg, wat een joekel! En om te laten zien hoe groot deze paddestoel is heb ik er een boek naast gelegd:

Was trouwens weer vreselijk spannend, deze laatste van Karin Slaughter.

Afgelopen juli had ik een afspraak met (blog) vriendin Sanneke. We kletsen vijf kwartier in een uur en tussendoor genoten we van lunch, een klein wandelingetje door het Sittardse stadspark en koffie met gebak. Door mijn strubbelingen met WordPress kwam ik er toen niet toe om erover te schrijven. Gisteravond ontmoette ik haar (en haar man) weer. Geen foto’s van een gezellig en geslaagd etentje, helaas.

Ik las op de blog van Rianne dat ze een Camino ging lopen. Haar startpunt zou in Wittem zijn, het dorpje waar ooit mijn vader is geboren. En ze zou ook nog eens overnachten in het hotel dat sinds jaar en dag de naam “In den roden leeuw van Limburg” draagt, zijn geboortehuis.

Kortom: we besloten om elkaar te treffen voor een kopje koffie. Het werd uiteindelijk geen koffie maar een alcoholvrij biertje voor Rianne en thee voor mij. Het was een bijzondere ontmoeting!