tijd vliegt …

We zijn inmiddels alweer bijna anderhalve week thuis. Op de terugweg nog even gestopt in München, maar het er zijn kon me dit keer niet bekoren: ik ben niet meer gewend om rond te lopen in zo een grote stad, iets met teveel mensen en het was ook nog eens (te) warm. In München gold tot die dag ook nog eens mondkapjesplicht buiten op straat in de binnenstad, dat was ook niet echt een pretje. Geen foto’s gemaakt, gewoonweg vergeten.

Vorige week was de ‘opdracht’ bij Satur9’s “cijfer”. Ik ben er wat (te?) laat mee maar bij deze toch nog mijn input:

Cijfers dus. Getallen die me nu al ruim een jaar bezighouden zijn de dagelijkse COVID-19 besmettingsgetallen in en rond mijn omgeving. Vandaag dus nog maar 5 op de 100.000 inwoners! Ter vergelijking: in Nederland zijn die iets van tien keer zo hoog. En dus reden tot versoepelingen. Oei. Ik hou mijn hart vast voor komend najaar. Zeker als ik her en der lees en hoor dat toch nog heel wat mensen twijfelen over wel/niet vaccineren of de beslissing tot niet-vaccineren al genomen hebben. Mijn middelste is als laatste van ons gezin komende week aan de beurt. Hij heeft 0 twijfels.

Toevallig zaten we 2 avonden achter elkaar op een terrasje. Een keer in Aken, waar de regels – die nog altijd heel wat strenger zijn dan in Nederland – goed werden nageleefd. En gisteravond ook nog eens in Sittard, waar alvast voorschot leek te zijn genomen op de versoepelingen van komende week: bedienend personeel zonder mondkapjes, nergens 1,5 meter afstand, grote groepen bij elkaar aan één tafel, tafeltjes te dicht bij elkaar, heel wat meer mensen op de terrassen dan toegestaan. De enige regel die werd toegepast was dat we om 22.00 moesten betalen ……

Even terug naar Oostenrijk. Daar gunde ik me een paar nieuwe wandelschoenen. Mooie, tenminste dat vind ik zelf. En ze zitten ook nog eens heerlijk. En wandelen ging ook prima, dat was een eerste vereiste.

We hadden regen, zon èn een mooie regenboog. En een prachtig uitzicht, daar hou ik van.

Maar thuis is het ook leuk 🙂

en ook weer eens naar Aken

Mijn Jongste, vorig jaar afgestudeerd als tandarts, moest in Aken zijn bij de KZV. Dat is de afkorting voor ‘Kassenzahnärztlicher Vereinigung’, in het Nederlands zoiets als ‘vereniging ziekenfondstandartsen’. Hij wil namelijk ook in Duitsland aan de slag als tandarts.

In Nederland was vorig jaar, toen hij zich moest laten registreren om daar als tandarts te kunnen werken, alles relatief snel geregeld door de benodigde papieren en diploma’s naar het BIG-register te sturen.

In Duitsland gaat alles gepaard met heel wat meer papieren rompslomp en bureaucratie. DigiD of zoiets dergelijks is absoluut onbekend. Ten eerste moesten alle benodigde papieren, diploma’s en getuigschriften officieel worden vertaald in het Duits. Kopieën moesten weer met officiële stempels worden voorzien bij de gemeente. Vervolgens moest hij zich laten registreren bij de betreffende Bezirksregierung, in zijn geval was dat in Köln. Deze registratie had nogal wat voeten in de aarde maar dat kwam na heel wat e-mails en brieven gestuurd te hebben uiteindelijk toch goed. Duurt een tijd maar dat heb je ook wat zal ik maar zeggen ……

En toen moest alles, wederom met de nodige stempels en formulieren richting eerder genoemde KZV, die gelukkig een dependance hebben in Aken. Daarom moest mijn Jongste daar zijn. En mocht ik mee. Alleen jammer dat niet op de site stond vermeld dat ze tegenwoordig alleen ‘s morgens kantoor houden en wij ‘s middags daar waren …..

Enfin, dus gingen we maar op een terrasje zitten

en trakteerde ik op een glutenvrij gebakje.

De volgende dag toog ik maar weer naar Aken na telefonisch afspraak gemaakt te hebben met de juiste persoon. Gelukkig is het vlakbij, gelukkig vind ik het niet erg om auto te rijden, gelukkig is dit ook weer geregeld en kan hij – hopelijk – in september ook in Duitsland aan de slag.

aan de hand van foto‘s

een bericht schrijven is voor mij toch het makkelijkst. Op deze manier krijgt een ieder een overzicht van alles (ehum) wat ik meemaak gedurende een week. Ha, dat is bitter weinig de laatste tijd maar daar moeten we het dan maar mee doen ….

Mijn man was jarig, ik schreef er al eerder over. Van zijn Duitse collega’s kreeg hij een bon voor, jawel, een heuse ballonvaart. Voor twee personen. En ik ga echt niet mee, nog niet misschien, iets met hoogtevrees ….. Enfin, deze foto laat zien wat voor enorme moeite ze hebben gedaan om het bijzondere cadeau te verpakken.

Nog even terug naar de branden, ik schreef daar hier al over

bron: De Limburger

Gelukkig heeft het de afgelopen dagen geregend. Nog lang niet genoeg maar beter iets dan niets.

Het kleine groentetuintje profiteert er ook van, van die regen. De boontjes doen het voortreffelijk. Dat wordt heel wat grammetjes wegwerken tegen oogsttijd ….. Courgette doet het ook prima. Tomaatjes en pepertjes willen niet echt. Wellicht hebben we die te vroeg uitgeplant.

bron: Geilenkirchener Nachrichten

Honderd dagen geleden was de gemeente Gangelt, onze buurgemeente in de Kreis Heinsberg, wereldnieuws. Tijdens een carnavalszitting werden heel wat mensen besmet met het Corona virus. Het was notabene een ex van de directe collega van mijn man die daar de verspreider was ….. Iedere aanwezige op die zitting ging direct verplicht in quarantaine, en daardoor werd voorkomen wat elders naderhand wel plaatsvond. Mijn man heeft in die tijd geen contact met zijn collega gehad omdat wij toen al in Oostenrijk waren. Maar dit laatste terzijde.

In Nederland waren er toen nog geen besmettingen ….. en wij maar tegen elkaar zeggen dat landsgrenzen dat virus toch echt niet gingen tegenhouden. Op 27 februari, bijna twee weken later, werd live tijdens een televisieprogramma bekend gemaakt dat er een eerste patiënt in Nederland was. Enfin, we weten allemaal wat de gevolgen waren …..

Onze middelste monteerde een wildcamera op een boom in onze huiswei. Van boven naar beneden zie je een jonge vos, een wilde kat – of misschien was het wel een wasbeer? – een groene specht, en twee keer een ree (geit en bok).

Na lange, lange tijd gingen we weer eens naar Aken. Het was er rustig, erg rustig.

We vonden het rustig genoeg om ook ergens een hapje te gaan eten. Voelde een beetje vreemd na al die weken, maar ben wel blij dat we dit stapje hebben gezet.

Had ik al gezegd dat het hier weer erg rustig is? Iedereen, inclusief kat en hond, is weer naar het eigen thuis. We hebben het huis weer voor ons, en dat is fijn 😀